و اگر بپرسى تو ايشان را كه آفريد [٣]آسمانها و زمين را هرآينه گويند خداى سبحانه و تعالى،بگو يا محمّد شكر و سپاس خداى را تعالى بل كه بيشتر ايشان ندانند.

خداى [٤]راست آنچه در آسمانها و زمين است،به‌درستى كه خداى تعالى است بى‌نياز و ستوده.

و اگر آنچه در زمين است از درختان قلمها بودى كه بدان مى‌نوشتندى،و درياها را مدد بودى [٥]از پس آن هفت درياى ديگر كه آوردى،بنه‌رسيدى [٦]سخنهاى خداى تعالى،به‌درستى كه خداى تعالى بى‌همتاست و با حكمت [٧].

نيست آفرينش شما و نه بر انگيختن شما مگر چون تنى يكى [٨]،به‌درستى كه خداى تبارك و تعالى شنوا و بيناست.

اى نمى‌بينى تو آن‌كه [٩]خداى-عزّ و جلّ-در آورد [١٠]شب را در روز،و در آورد [١١]روز را در شب،و رام بكرد آفتاب و ماه را،هريكى رام كرد تا مى‌رود [١٢]تا وقتى نام برده [١٣]،به‌درستى كه خداى-عزّ و جلّ-بدانچه مى‌كنيد آگاه است؟

[١] .آط:ملجا.

[٢] .آب،مش:ايشان را به عذابى ستبر.

[٣] .آب،مش:كه كيست كه آفريد.

[٤] .آب،مش:مر خداى.

[٥] .آج،لب:مداد كند.

[٦] .آب،مش:فانى نشود.

[٧] .آط،آج،لب:محكم كار.

[٨] .آب،مش:تنها.

[٩] .آب:آيا نمى‌ديدى كه،مش:آيا نديدى كه.

[١١] [١٠] .آط،آج،لب:در آرد.

[١٢] .آط،آج،لب:مى‌روند.

[١٣] .آط:نام زده.