يٰا بُنَيَّ ،اى پسر! أَقِمِ الصَّلاٰةَ ،نماز به پاى دار در اوقات خود به اركان و شرايطش. وَ أْمُرْ بِالْمَعْرُوفِ ،و امربه‌معروف كن و نهى منكر كن. وَ اصْبِرْ عَلىٰ مٰا أَصٰابَكَ ،و صبر كن بر آنچه به تو رسد. إِنَّ ذٰلِكَ مِنْ عَزْمِ الْأُمُورِ ،چه اين كارها از جملۀ عزم امور است،يعنى از كارهاى واجب.عبد اللّه عبّاس گفت:من حزم الامور،از احتياط كارهاست.

وَ لاٰ تُصَعِّرْ خَدَّكَ لِلنّٰاسِ ،نافع و ابو عمرو [١]و حمزه و كسائى خواندند:«تصاعر» به«الف»من المصاعره.و در شاذّ نخعى و ابن محيصن و يحيى بن وثّاب و اعمش همچنين خواندند،و باقى قرّاء و لا تصعّر من التّصعير.عبد اللّه عبّاس گفت،معنى آن است كه:تكبّر مكن بر مردمان و روى از ايشان بمگردان [٢]به كبر در آن‌وقت كه با تو سخن گويند.

مجاهد گفت:اين كسى باشد كه ميان او و ديگرى كينه‌اى بود،چون او را بيند اعراض كند از او و روى بگرداند.

عكرمه گفت:آن باشد كه از كبر گردن [٣]مى‌پيچد.

مؤرّج گفت:يعنى روى ترش مدار بر مردمان.و اصل كلمه از ميل است،يقال:

رجل اصعر اذا كان مايل العنق،و جمعه صعر،و منه الصّعر الدّاء الّذي يأخذ الابل في اعناقها حتّى تلفت اعناقها،قال الشّاعر يصف ايلا-شعر:

و ردناه في مجرى سهيل يمانيا بصعر البرى من بين جمع و خارج
اى مائلات [٤]البرى،و قال الآخر-شعر:

و كنّا اذا الجبّار صعّر رأسه [٥] أقمنا له من درئه [٦]فتقوّما
وَ لاٰ تَمْشِ فِي الْأَرْضِ ،و در زمين مرو به بطر.مصدرى است در جاى حال،اى مرحا. إِنَّ اللّٰهَ لاٰ يُحِبُّ كُلَّ مُخْتٰالٍ فَخُورٍ ،كه خداى دوست ندارد هر متكبّرى [٧]فخركننده را.و مختال مفتعل است از خيلاء،و هى الكبر.و«فخور»بناى مبالغت است.

[١] .آط،آج،لب:ابو عمر.

[٢] .اساس:به مگردان/بمگردان.

[٣] .آج،لب،مش:كردن.

[٤] .همۀ نسخه بدلها بجز كا:مايل.

[٥] .آط،آب،آج،لب،مش،كا:خدّه.

[٦] .آط،آب،آج،لب،مش:دونه،مآخذ شعرى:ميله.

[٧] .آط،آب،آج،لب،مش+فخور،يعنى.