روض الجنان و روح الجنان في تفسير القرآن - الرازي، ابوالفتوح - الصفحة ١٧٣ - ترجمه

مزيّت هارون بر خود بشناسى.همچنان كردند.

بر دگر روز كه بازآمدند [١]عصاها بر حال خود بود مگر عصاى هارون [٢]كه برگ [٣]بر آورده بود،و از درخت بادام بود،و بر بياورده بود.جمله گفتند:ما را معلوم بود، معلوم‌تر شد فضل هارون،جز قارون كه او گفت:اين بس عجب نيست از آن سحرها كه تو مى‌كنى،و برخاست و برفت و از موسى اعتزال كرد،او و اتباع او و موسى را ايذا مى‌كرد و مى‌رنجانيد،و موسى-عليه السّلام-براى [٤]قرابتى كه ميان ايشان بود تحمّل مى‌كرد و مدارا،و او را باز مى‌خواند و او هر روز طاغى‌تر و بى‌فرمان‌تر بود موسى را و دشمن‌تر،تا سرايى بساخت و در آن سراى زرّين كرد،و ديوارهاى آن [٥]در صفايح زر گرفت،و جماعت [٦]بنى اسرايل روى به او نهادند،و او قاعده نهاد كه مردم را طعام دادى [٧]بامداد و شبانگاه.چون طعام بخوردندى،مقام كردندى و حديث كردندى و مضاحك گفتندى.

چون خداى تعالى آيت زكات فرستاد،و زكات واجب كرد،موسى-عليه السّلام- برخاست و به نزديك قارون آمد،گفت:خداى تعالى آيت فرستاده است و زكات فرموده.او گفت:اين كه تو مى‌گويى مبلغهاى عظيم باشد،من اين بنتوانم دادن [٨].

خداى تعالى گفت:اين تعلّل است كه او مى‌كند،به اندكى و بسيارى او خود ايمان ندارد،و اندك و بسيار چيزى نخواهد دادن [٩]،خواهى تا بدانى برو [١٠]و او را مسامحتى كن.

موسى بيامد و گفت:من از تو چيزى كم [١١]بستانم و بتدريج با [١٢]كم [١٣]مى‌كرد تا به آنجا آمد كه گفت:از هر هزار دينار يك دينار بده،و از هر هزار درم يك درم،و از