روض الجنان و روح الجنان في تفسير القرآن - الرازي، ابوالفتوح - الصفحة ٣٦ - ترجمه

قتاده گفت:هدهد بيامد و او بر سرير ملك بود [١]و وزرا و قوّاد و حجّاب [٢]،و بر بالاى سر ايشان پرواز مى‌كرد نامه در منقار گرفته،تا آنگه كه او بر نگريد [٣]نامه در كنار او افگند.

ابن زيد گفت و وهب منبّه:سوراخى بود كه آفتاب ازآنجا در كوشك افتادى چون بر آمدى،و بلقيس آفتاب‌پرست بود،چون [٤]آفتاب بديدى كه بر آمدى [٥]سجده كردى آفتاب را.

هدهد بيامد و برآن سوراخ بنشست و پرها فراخ كرد و سوراخ چنان بگرفت كه آفتاب در آنجا نيوفتاد [٦].آفتاب دير مى‌برآمد [٧]،او بر نگريد مرغكى را ديد آفتاب بگرفته،و خويشتن حجاب آفتاب كرده،و نامه‌اى در منقار گرفته.از آن حال به شگفت بماند.هدهد بيامد و نامه بر او انداخت.

بلقيس نامه برداشت و-خواننده و نويسنده [٨]بود و تازى زبان،به مهر نامه فرونگريست [٩]نام سليمان ديد،بدانست كه نامۀ پادشاى [١٠]است،و دانست [١١]كه ملك او عظيم‌تر از ملك اوست،چه آن را كه مرغ مسخر او باشد تا او را رسولى كند،او پادشايى [١٢]عظيم باشد.

هدهد نامه بينداخت و به جانبى رفت و بنشست و مى‌نگريد.او برخاست و بيامد و بر سرير ملك نشست [١٣]،و كس فرستاد و اعيان و وجوه لشكر را بخواند-و ايشان دوازده هزار مرد بودند زير فرمان هريكى هزار مرد مقاتل.

قتاده گفت و مقاتل و ثمالى:اهل مشورت او سيصد و سيزده مرد [١٤]بودند،هر