نهج الحقّ و کشف الصدق ت کهنسال - علامه حلی - الصفحة ٤٨٣ - فصل چهارم روزه و مسائل آن

تفاوتى است؟ نقل، از آن رو كه پيامبر به كسى كه روزه رمضان را شكسته بود فرمان داد بنده آزاد كند يا روزه بگيرد و يا مسكينان را سير كند[١] و از سبب تفصيلى روزه شكستن او پرسش نكرد.

٨- اماميه باور دارند كه اگر كسى روزه روز معينى را نذر كند روزه همان روز بر او واجب است و تقديم آن جايز نيست. ابو حنيفه چنين امرى را جايز مى‌داند[٢] ولى از نظر عقل ذمه نذركننده مشغول نذر است و از عهده تكليف بيرون نخواهد شد جز آنكه نذر خود را ادا كند. از حيث نقل نيز نصوصى هستند كه وفا به نذر را واجب ساخته‌اند و نمى‌توان گفت كسى كه روزه نذرى خود را پيش افكنده به نذر خود وفا كرده است‌[٣].

٩- اماميه بر آنند كه هر گاه روزه‌دار هلال ماه شوال را ديد افطار و شكستن روزه بر او واجب است. مالك و احمد بن حنبل افطار را جايز نمى‌دانند[٤] آنها با نصوصى كه روزه عيد را حرام مى‌داند مخالفت ورزيده‌اند زيرا عيد تنها به رؤيت هلال ثابت‌

[١]. صحيح مسلم، ج ٢، ص ١٨٠ و مسند شافعى، ص ٣٧٣.

[٢]. الهدايه، ج ١، ص ٩٤ و الفقه على المذاهب، ج ٢، ص ١٤٦.

[٣]. آيات الاحكام، ج ٢، ص ٤٥٦ و الهدايه، ج ١، ص ٩٤.

[٤]. بدايه المجتهد، ج ١، ص ١٩٧.