نهج الحقّ و کشف الصدق ت کهنسال - علامه حلی - الصفحة ٢٢٠ - ٨١

شأن نزول اين آيه پرسش كردند. فرمود: «روز قيامت پرچمى از نور سپيد برافراشته مى‌گردد و ندا دهنده‌اى بانگ مى‌زند: سرور مؤمنان برخيزد و با او، كسانى كه به بعثت پيامبر باور داشتند. على بن ابى طالب برمى‌خيزد و پرچمى از نور سپيد به او مى‌دهند. همه همنشينان از مهاجر و انصار فروتر از او قرار مى‌گيرند و ديگرى با ايشان در آميخته نمى‌گردد. على بر منبرى از نور خداوند مى‌نشيند و همه يكان به يكان بر او عرضه مى‌شوند. او به هر كس پاداش و نور او را عطا مى‌كند، هنگامى كه آخرين نفر گذشت به آنان گفته مى‌شود: ويژگيها و منزلهاى خود را در بهشت دانستيد. خداى شما مى‌گويد: نزد من براى شما آمرزش و پاداش بزرگى (بهشت) است. پس على برمى‌خيزد و مردم زير پرچم او با او هستند تا همه را به بهشت داخل مى‌كند سپس به منبرش باز مى‌گردد و پيوسته مؤمنان بر او عرضه مى‌شوند و به اندازه بهره‌اى كه (از معرفت و طاعت) او دارند از بهشت بهره مى‌برند و گروهى به آتش مى‌افتند و اين معناى گفتار خداى بزرگ است: «كسانى كه به خدا و پيامبرانش ايمان آورده‌اند راستگويان و راستكارانند. و شهيدان در نزد پروردگارشان هستند.

صاحب پاداش و نور خويشند.»[١] مراد مؤمنان نخستين و اهل ولايت است. و گفتار خداى بزرگ: «آنها كه كافرند و آيات ما را تكذيب مى‌كنند.»[٢] منظور از ولايت حق على ٧ است و حق على بر همه جهانيان واجب است. «آنان در جهنمند.»[٣] و آنان كسانى هستند كه على ايشان را به دوزخ مى‌افكند و سزاوار جهنم هستند[٤].

[١]. حديد: ١٩.

[٢]. حديد: ١٩.

[٣]. حديد: ١٩.

[٤]. مناقب ابن مغازلى، ص ٣٢٢، شواهد التنزيل، ج ٢، ص ٢٨١، حاكم حسكانى در كتاب خود( ص ٢٢٧) و رواياتى به همين معنا آورده است كه در تفسير آيه ٢٧ سوره حديد آمده است.