نهج الحقّ و کشف الصدق ت کهنسال - علامه حلی - الصفحة ١٧٣ - عصمت پيامبران

چگونه اين عمل را بر پيامبر مى‌بندند؟ با آنكه فرومايه‌ترين آدميان آن را نمى‌پذيرند و آنگاه، مسح بر كفش؛ حال آنكه خداوند مى‌فرمايد: «و پاهايتان»[١] بنگريد كه چسان اين قوم خطا و غلط را بر پيامبران نسبت مى‌دهند و دزدى يك درهم و دروغ گفتن در بى‌ارزش‌ترين امور را بر پيامبران جايز مى‌دانند[٢].

از اين گونه روايات امور محالى لازم مى‌آيد:

١. جواز خرده‌گيرى بر اديان و بى‌اعتمادى به آنها، زيرا اگر بر مبلّغ دروغ و گناهان ديگر روا باشد جايز است كه به عمد يا فراموشى دروغ گويد يا چيزى از وحى را متروك نهد پس چگونه مى‌توان به سخنانش اعتماد كرد؟

٢. اگر پيامبر آور گناهى انجام دهد يا پيروى از او در آن گناه بر ما واجب است كه در اين فرض چيزى كه ترك آن بر ما واجب بود فعلش واجب شده است و دو ضد جمع نمى‌گردند ولى اگر پيروى از او واجب نيست فايده بعثت از ميان مى‌رود.

[١]. مائده: ٦، خداوند مى‌فرمايد:« اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد، چون به نماز برخاستيد، صورت و دستهايتان را تا آرنج بشوييد و سر و پاهايتان را تا قوزك مسح كنيد.».

[٢]. بنگريد به الفصل، ج ٤، ص ١- ٤٤.