نهج الحقّ و کشف الصدق ت کهنسال - علامه حلی - الصفحة ٤٦٢ - فصل دوم نماز و برخى از مباحث آن

بودند و چون به «كديه» كه ميان عسفان و قديد است، رسيدند، پيامبر افطار كرد و مردم نيز چنين كردند.»[١] در همان كتاب از ابن عباس روايت است: «پيامبر بيرون آمد، برخى از همراهان او روزه‌دار بودند و برخى نبودند. چون پيامبر بر مركب خود قرار گرفت آب خواست و آن را بر مركب نهاد تا مردم ببينند، سپس آب نوشيد و مردم نيز در ماه رمضان با او آب نوشيدند.»[٢] و باز از همان مأخذ: «جابر بن عبد اللَّه مى‌گويد: پيامبر در سال فتح مكه در ماه رمضان خارج شد و روزه داشت تا به «كراع الغميم» رسيد. در حالى كه مردم روزه گرفته بودند آب خواست و برافراشت تا مردم ديدند و نوشيد. سپس به او گفتند برخى از مردم روزه دارند. فرمود: آنان سركشان هستند، سركشانند.»[٣] اين حديث نصى در تحريم روزه است.

نيز پيامبر فرمود: «روزه در سفر، از نيكويى نيست.»[٤] و «مسافر روزه‌دار مانند ساكن در وطن روزه خوار است.»[٥] ٤٤- اماميه بر آنند كه اگر مسافر به مقيم اقتدا كند وظيفه واجب او تغيير نمى‌كند ولى‌

[١]. صحيح البخارى، ج ٣، ص ٤٢، الموطأ، ج ١، ص ٢٧٥، التاج الجامع للاصول، ج ٢، ص ٧٤ و مسند احمد، ج ١، ص ٢١٩، ٣٣٤.

[٢]. مسند احمد، ج ٣، ص ٣٢٩ از جابر و در حاشيه آن منتخب كنز العمال از ابن عباس با تعبيرى ديگر.

[٣]. صحيح مسلم، ج ٢، ص ٤٦٥، بداية المجتهد، ج ١، ص ٢٠٧ و كتاب اختلاف الحديث ص ٤٩٣ كه در انتهاى الام شافعى به طبع رسيده است.

[٤]. بداية المجتهد، ج ١، ص ٢٠٦، التاج الجامع للاصول، ج ٢، ص ٧٥، نويسنده گفته است كه راويان پنجگانه و مسند احمد، ج ٣، ص ٢٩٩ و ٣١٧ روايت را آورده‌اند.

[٥]. احكام القرآن جصاص، ج ١، ص ٢١٤، الدر المنثور، ج ١، ص ١٩١، منتخب كنز العمال در حاشيه مسند، ج ٣، ص ٣٤٢.