نهج الحقّ و کشف الصدق ت کهنسال - علامه حلی - الصفحة ٢٣ - مشايخ حديث

تحصيل‌

پرورش علّامه به دست پدر و مشاركت دايى بزرگ، شيخ نجم الدين جعفر بود كه از باريك‌بينى و موشكافى، محقق لقب يافته بود. بيست سال بر او نگذشت كه در ادب عرب، فقه و اصول و حديث و كلام از محضر اين دانشوران بهره وافر يافت و ديگر دانشهاى شرع را نزد ايشان به تمامى رساند. سپس به حضرت فيلسوف اكبر نصير الدين توسى درآمد و شفاى شيخ الرئيس و اثرى در هيأت، نوشته خواجه توسى را نزد او خواند.

حكيم سترگ ايران چشم از جهان فرو بست و علّامه بدان روز بيست و چهار سال داشت.

از ديگر استادان او در علوم عقلى، شيخ شمس الدين محمّد بن محمّد كشّى شافعى بود كه علّامه گاه در حلقه درس بر او مى‌تاخت و ناتوانش مى‌ساخت. نيز به نزد شيخ ميثم بن على بن ميثم بحرانى، شيخ الفلاسفه و در گذشته به سال (٦٧٩)، آموزش ديد.

«شرح الكشف» را در محضر نجم الدين على بن عمر قزوينى ملقب به دبيران قرائت كرد. مراد از «الكشف» كتاب «كشف الاسرار عن غوامض الافكار» در منطق از قاضى افضل الدين خونجى، متوفى به سال (٦٤٩) است. شرح آن نيز از دبيران بود كه علّامه جز اندكى، همه را نزد او خواند.

از حلقه درس سادات، على و احمد بن طاوس نيز بهره‌مند گشت و در محضر شيخ برهان الدين نسفى، اثرى از مصنفات او در علم جدل را آموخت.

مشايخ حديث‌

علّامه از دانشوران بسيارى در روزگار خود به طريق قرائت يا سماع يا اجازه روايت كرده است: