نهج الحقّ و کشف الصدق ت کهنسال - علامه حلی - الصفحة ٢٤ - مشايخ حديث

١- شيخ مفسر، عز الدين احمد بن عبد اللَّه فاروقى واسطى در گذشته به سال (٦٩٤)[١].

او مردى صالح از دانشمندان و فقيهان سنى بود.

٢- سيد جمال الدين احمد بن موسى بن جعفر طاوسى حسينى، (٦٧٣).

٣- فقيه بزرگ، شيخ نجم الدين ابو القاسم جعفر بن حسن ملقب به محقق، دايى علّامه (٦٧٦). به تصريح علّامه او در علوم نقلى، دانشمندترين مرد روزگار خود بود.

٤- شيخ نجم الدين جعفر بن محمّد بن جعفر بن نماى حلى، صاحب مثير الاحزان.

٥- شيخ جمال الدين حسين بن ابان نحوى. افضل اهل عصر در نحو و تصريف و صاحب نوشته‌هاى گرانبها در ادب.

٦- شيخ كمال الدين، حسين بن على بن سليمان بحرانى.

٧- شيخ تقى الدين عبد اللَّه بن جعفر بن على صباغ كرخى از فقيهان حنفى، كه مردى صالح و شايسته بود.

٨- شيخ نجم الدين على بن عمر، دبيران قزوينى، (٦٧٥). او از بزرگترين دانشمندان شافعى در حكمت و فلسفه بود.

٩- سيد غياث الدين عبد الكريم بن طاوس، (٦٩٣).

١٠- شيخ بهاء الدين على بن عيسى اربلى صاحب كشف الغمّه.

١١- نقيب سيد رضى الدين على بن موسى طاوسى حسينى، (٦٦٤).

١٢- شيخ مفسر جمال الدين محمّد بن سليمان بلخى نويسنده تفسير كبير، (٦٩٨).

١٣- شيخ فقيه مفيد الدين محمّد بن على بن محمّد بن جهم حلى اسدى، او فقيهى آشنا به اصول عقايد و كلام و اصول فقه بود.

١٤- فيلسوف اكبر خواجه نصير الدين توسى، دانشمندترين مرد روزگار خويش در علوم عقلى و نقلى، (٦٧٢).

[١]. سالها، تاريخ درگذشت است.( م).