نهج الحقّ و کشف الصدق ت کهنسال - علامه حلی - الصفحة ٥٦١ - فصل سيزدهم طلاق و توابع آن

ابو حنيفه عده را مربوط به زنان كافر نمى‌داند و با حكم‌[١] و سخن خدا مخالف است: «كسانى از شما كه بميرند و زنانى بر جاى گذارند.»[٢] ٢٤- بيشترين مدت آبستنى، يك سال است. شافعى، مالك و ابو حنيفه، آن را چهار، پنج و دو سال مى‌دانند![٣] چنين دوره‌هايى در آبستنى خلاف آمد عادت است، نه ديده شده نه شنيده، حتى اگر بر سبيل ندرت، رخ مى‌داد بايد نقل مى‌شد.

٢٥- يك يا دو بار شير دادن سبب حرمت نمى‌شود. ابو حنيفه بر آن است كه يك بار شير دادن موجب حرمت مى‌گردد حتى اگر يك قطره باشد[٤].

پيامبر فرموده است: «شير دهى آن است كه گوشت را بروياند و استخوان را استوار كند»[٥] و «يك يا دو بار مكيدن و يك يا دو بار شير دادن، سبب حرمت نمى‌گردد.»[٦] از عايشه روايت است: «در آنچه قرآن نازل گردانيده، ده بار شير دادن كه معلوم باشد باعث حرمت خواهد شد.»[٧] ٢٦- اگر شخصى به كسى كه از او سن بيشترى دارد، بگويد: اين، فرزند نسبى يا رضاعى من است، گفتارش معتبر و مورد اعتنا نخواهد بود.

ابو حنيفه، چنين سخنى را پذيرفته مى‌داند تا آنجا كه اگر كسى بردگانى داشته باشد كه آزادى آنها بر اوست و او خود در پانزده سالگى، دعوى كند كه غلام و كنيز صد ساله‌اش فرزندان او هستند، اقرار وى براى آزادى آنها، مقبول و معتبر

[١]. الهدايه، ج ٢، ص ٢٤.

[٢]. بقره: ٢٣٤.

[٣]. الفقه على المذاهب، ج ٤، ص ٥٢١ و ٥٢٣ و ٥٢٥.

[٤]. تفسير كبير، ج ١٠، ص ٣٠، تفسير خازن، ج ١، ص ٣٦٣.

[٥]. التاج الجامع للاصول، ج ٢، ص ٢٩١، منتخب كنز العمال، ج ٢، ص ٤٨٣ و روايت ابو داود در سنن خود.

[٦]. مصابيح السنه، ج ٢، ص ٢١ و صحيح مسلم، ج ٢، ص ٦٥٦.

[٧]. منتخب كنز العمال، ج ٢٧ ص ٤٨٦، مصابيح السنه، ج ٢، ص ٢١ و صحيح مسلم، ج ٢، ص ٦٥٧.