نهج الحقّ و کشف الصدق ت کهنسال - علامه حلی - الصفحة ١٢٣ - ٤ آياتى كه نشانگر سرزنش بندگان به سبب كفر و گناهان است مانند

حرام مى‌كنى؟»[١] چگونه ممكن است خداوند بگويد چرا چنين كردى در حالى كه او چنين نكرده است؟

همين گونه است گفتارهاى ديگر خداوند از جمله: «چرا حق را به باطل مى‌آميزيد.»[٢]، «به چه سبب آنها را كه ايمان آورده‌اند از راه خدا باز مى‌داريد؟»[٣]، «صاحب بن عباد مى‌گويد: چگونه خداوند به ايمان فرمان داده ولى آن را اراده نكرده است و از منكر نهى كرده و آن را اراده كرده است؟ بر باطل، شكنجه و عذاب مى‌كند ولى آن را تقدير نموده؟ از ايمان باز گردانده است و خود مى‌گويد: «به كجا باز روى مى‌آوريد؟»[٤] و كفر را در مردمان آفريده است و مى‌پرسد: «چگونه كافر مى‌شويد.»[٥] در آميختن حق و باطل را خود به عهده گرفته ولى پرسش مى‌كند: «چرا حق را به باطل مى‌آميزيد.»[٦] و خود راه بندگان را به سوى خويش بسته است و مؤاخذه مى‌كند: «به چه سبب آنها را كه ايمان آورده‌اند از راه خدا باز مى‌داريد؟»[٧] خداوند خود مانع ايمان آدميان گشته و از سبب آن پرسش مى‌كند «چه زيان داردشان اگر به خدا و روز قيامت ايمان آورند؟»[٨] و رشد و هدايت را از آنها دور ساخته و استفهام نموده: «به كجا مى‌رويد؟»[٩] او خود خلق را گمراه ساخته تا از دين روى گردانيده‌اند ولى پرسش نموده است: «چه شده است كه از اين پند اعراض مى‌كنند؟»[١٠]

[١]. تحريم: ١.

[٢]. آل عمران: ٧١.

[٣]. آل عمران: ٩٩.

[٤]. يونس: ٣٢.

[٥]. بقره: ٢٨.

[٦]. آل عمران: ٧١.

[٧]. آل عمران: ٩٩.

[٨]. نساء: ٣٩.

[٩]. تكوير: ٢٦.

[١٠]. مدثر: ٤٩.