نهج الحقّ و کشف الصدق ت کهنسال - علامه حلی - الصفحة ٣٢٥ - ه مطاعنى كه جمهور از صحابه نقل كردهاند

ناظر و مراقب آنها بودى و تو بر هر چيز گواهى. اگر عذابشان كنى بندگانت هستند.» پيامبر فرمود: «پس از اين سخن به من مى‌گويند: از آنگاه كه ايشان را ترك كردى پيوسته مرتد بودند.»[١] در جمع بين صحيحين حميدى از مسند انس بن مالك در حديث صد و سى و يك از احاديث متفق عليه آمده است كه پيامبر فرمود: «در كنار حوض مردانى كه با من مصاحبت داشته‌اند بر من وارد مى‌گردند. چون به آنان مى‌نگرم و سر بر مى‌دارند و مرا مى‌بينند پريشان و بيقرار مى‌شوند من مى‌گويم: خداوندا اصحابم؟ پاسخ داده مى‌شود:

نمى‌دانى پس از تو چه كردند؟»[٢] همچنين در جمع بين الصحيحين از مسند ابو هريره به طريقه‌هايى، در حديث دويست و شصت و هفتم از احاديث متفق عليه روايت شده است كه پيامبر فرمود:

«هنگامى كه ايستاده‌ام گروهى را مى‌بينم و چون آنها را مى‌شناسم مردى ميان من و آنان حائل مى‌گردد و به آنها مى‌گويد: بشتابيد. من مى‌پرسم، به كجا؟ مى‌گويد: بخدا سوگند به جانب آتش. مى‌پرسم آنها چه كرده‌اند؟ مى‌گويد: پس از تو مرتد شدند و به پيشينه جاهلى خويش باز گشتند. در آنان نجات يافته‌اى نخواهى ديد مگر به عدد چهارپايانى كه بيهوده رها شده‌اند.»[٣] مانند همين روايات را در مسندهاى اسماء دختر ابو بكر، ام سلمه و سعيد بن مسيب، به طريقه‌هاى گوناگون باز گفته‌اند و همه اين روايتها در جمع بين صحيحين موجود است‌[٤].

نيز در مسند عبد اللَّه بن مسعود از همان كتاب آمده است كه پيامبر فرموده است:

[١]. صحيح البخارى، ج ٨، ص ١٣٦ و ١٥٠، صحيح مسلم، ج ٤، ص ٦٥.

[٢]. همان.

[٣]. التاج الجامع للاصول، ج ٥، ص ٦١ و صحيح البخارى، ج ٨، ص ١٤٩.

[٤]. صحيح مسلم، ج ٤، ص ٦١، صحيح البخارى، ج ٨، ص ١٥٠.