نهج الحقّ و کشف الصدق ت کهنسال - علامه حلی - الصفحة ٤٦٠ - فصل دوم نماز و برخى از مباحث آن

اين قوم با قرآن مخالفت ورزيده‌اند كه خداوند فرموده: «به ستمكاران ميل مكنيد كه آتش بسوزاندتان.»[١] چه نزديكى بيشتر از اقتدا در نماز و عمود دين است؟

وانگهى خداوند فرموده: «اگر فاسقى برايتان خبرى آورد، تحقيق كنيد.»[٢] و يكى از اخبارى كه تحقيق آن واجب است طهارتى است كه شرط نماز مى‌باشد.

٤٠- اماميه بر آنند كه راه حائل و مانع امام و مأموم نيست ولى ديوار مانع اقتداء است جز براى زنان.

ابو حنيفه مى‌گويد: راه حائل و مانع از اقتداء است مگر صفها پيوسته باشند و آب نيز چنين است ولى ديوار حائل نيست؛ پس مجاز است كه انسان در خانه خود به امامى كه در مسجد است اقتدا كند در حالى كه ديوار مسجد و خانه ميان آنها حائل است! اين از عجيب‌ترين امور و تكذيب حس و بديهيات است‌[٣].

٤١- اماميه در سفر معصيت نماز را تمام مى‌دانند و نماز شكسته را تجويز نمى‌كنند ولى ابو حنيفه و مالك آن را جايز مى‌پندارند[٤]. فتواى آنها با عقل و قوانين شرع سازگار نيست زيرا شكسته بودن نماز براى رخصت و گشايش مسافر است و رخصت وابسته و پيوسته به گناه نيست.

٤٢- اماميه شكسته بودن نماز در سفر طاعت را واجب مى‌دانند ولى شافعى مكلف را ميان قصر و تمام، مخير مى‌سازند[٥]. رأى شافعى بر خلاف گفتار خداست: «و هر كس از شما كه بيما يا در سفر باشد، به همان مقدار از روزهاى ديگر روزه بدارد.»[٦] در اين‌

[١]. هود: ١١٣.

[٢]. حجرات: ٦.

[٣]. فضل آن را در موضع مناسب بيان كرده و به روايت سيد در احقاق الحق، ابن قدامه حنبلى نيز به معناى روايت معترف است.

[٤]. الهدايه، ج ١، ص ٥٧ و الفقه على المذاهب، ج ١، ص ٤٧٥.

[٥]. بدايه المجتهد، ج ١، ص ١٣٠، كتاب الام، ج ١، ص ١٥٩ و تفسير كبير، ج ٧، ص ١٨.

[٦]. بقره: ١٨٤.