نهج الحقّ و کشف الصدق ت کهنسال - علامه حلی - الصفحة ٤٥٨ - فصل دوم نماز و برخى از مباحث آن

و نه از آن مى‌كاهم. پيامبر فرمود: اگر راست بگويد، رستگار شده است‌[١].

٣٧- اماميه نماز ضحى را بدعت مى‌دانند و فقهاى چهارگانه، مستحب‌[٢]. حميدى در جمع بين صحيحين از مروان عجلى روايت كرده كه گفت. از پسر عمر پرسيدم. نماز ضحى مى‌گزارى؟ گفت نه. پرسيدم: ابو بكر چه؟ پاسخ منفى داد. پرسيدم: پيامبر؟

گفت: به گمانم نمى‌خواند[٣].

حميدى در مسند عايشه آورده است كه عايشه گفت: «پيامبر نماز ضحى نمى‌خواند.»[٤] در همان كتاب از عبد اللَّه بن عمر روايت است كه او نماز ضحى را بدعت مى‌دانست‌[٥].

احمد بن حنبل در مسند خود آورده است: ابا بشير انصارى و ابو سعيد ابن نافع مردى را ديدند كه نماز ضحى مى‌گزارد، اين عمل را بر او عيب گرفتند و او را باز داشتند[٦].

٣٨- اماميه بر آنند كه مأموم ايستاده نمى‌تواند به امام نشسته اقتدا كند. شافعى و ابو حنيفه آن را جايز مى‌دانند[٧]. احمد بن حنبل مى‌گويد: اگر امام نشسته نماز مى‌گزارد مأموم با داشتن توانايى ايستادن بايد نشسته به او اقتدا كند[٨].

[١]. التاج الجامع للاصول، ج ١، ص ١٣٣ و به دعوى نويسنده، راويان پنجگانه جز ترمذى حديث را آورده‌اند.

[٢]. الفقه على المذاهب، ج ١، ص ٣٢٢.

[٣]. صحيح بخارى، ج ٢، ص ٧٠ و مسند احمد، ج ٢، ص ٢٣ و ٤٥.

[٤]. مسند احمد، ج ٦، ص ٣٠ و موطأ مالك، ج ١، ص ١٦٧.

[٥]. مسند احمد، ج ٢، ص ١٢٩، ج ٥، ص ٢١٦؛ سيوطى در تنوير الحوالك، ج ١، ص ١٦٧ آورده است: در صحيح از عبد الرحمن بن ابى ليلى روايت شده كه، هيچ كس براى ما روايت نكرد كه پيامبر نماز ضحى مى‌خوانده است، جزام هانى.

[٦]. مأخذ پيشين.

[٧]. كتاب الام، ج ١، ص ١٥١ و بدايه المجتهد، ج ١، ص ١١٩.

[٨]. همان.