نهج الحقّ و کشف الصدق ت کهنسال - علامه حلی - الصفحة ٢٥٧ - ٢ جهاد

و مناجات در ساعات مبارك و مكانهاى مقدس را از او آموختند[١]. امام در عبادت به پايگاهى رسيد كه در هنگام نماز تير را از پايش بيرون كشيدند و در نيافت. زيرا به غير خدا مطلقا نظر نداشت‌[٢].

امام زين العابدين ٧ در روز و شب هزار ركعت نماز مى‌گزارد و دفتر عبادات على ٧ را مى‌نگريست و آن را چون افسرده‌اى از دست مى‌افكند كه «ما كجا و عبادت على ٧ كجا؟!»[٣] امام كاظم ٧ مى‌فرمايد: «گفتار خداوند بزرگ: آنان را بينى كه ركوع مى‌كنند، به سجده مى‌آيند و جوياى فضل و خشنودى خدا هستند. نشانشان اثر سجده‌اى است كه بر چهره آنهاست.»[٤]؛ در حق امير المؤمنين نازل شده است‌[٥].

روزى در صفين مى‌جنگيد و ميان دو سپاه به خورشيد نگران بود. ابن عباس عرض كرد: اكنون گاه نماز نيست كه ما را مهمى ديگر است. على ٧ فرمود: «چرا با آنها پيكار مى‌كنيم؟ تنها از آن رو كه نماز بپا دارند»[٦] امير المؤمنين حق عبادت خدا را بجاى آورد زيرا فرمود: «من تو را از هراس آتش يا دوستدارى بهشت عبادت نمى‌كنم بلكه از آن جهت عبادت مى‌كنم كه تو را شايسته پرستش يافتم.»[٧]

٢. جهاد

: بنيان دين و ستونهاى آن به شمشير سرور ما امير المؤمنين استوار گشت‌

[١]. مطالب السؤل، ص ١٦، ينابيع المودة، ص ١٥٠، شرح نهج البلاغه ابن ابى الحديد، ج ١، ص ٩، كفاية الطالب، ص ٣٩٨.

[٢]. مناقب المرتضوى، ص ٣٦٤.

[٣]. ينابيع المودة، ص ١٥٠، شرح نهج البلاغه، ج ١، ص ٩.

[٤]. فتح: ٢٩.

[٥]. شواهد التنزيل، ج ٢، ص ١٨٠.

[٦]. ديلمى در ارشاد اين مطلب را روايت كرده است.

[٧]. بحار الانوار، ج ٤١، ص ١٤، ابن ميثم در شرح نهج البلاغه( ج ١، ص ٨١) مطلب را آورده است.