نهج الحقّ و کشف الصدق ت کهنسال - علامه حلی - الصفحة ٤٠٦ - بحث دوم اجماع

پيراسته‌اش ساخته، حجت نمى‌دانند. كسى كه ياور پيامبر در استجابت دعا به روز مباهله و برادر او و صاحب فضائل بى‌شمار است.

نويسنده كتاب، الجمع بين الصحاح السته روايت كرده كه آيه: «آيا آب دادن به حاجيان و عمارت مسجد الحرام را با كرده كسى كه به خدا و روز قيامت ايمان آورده و در راه خدا جهاد كرده برابر مى‌دانيد؟ ... زيرا اجر و مزد بزرگ در نزد خداوند است.»[١] در شأن على ٧ نازل شده است‌[٢].

در همان كتاب از رسول اللَّه روايت است كه «تو نسبت به من چون هارون به موسايى، جز آنكه پس از من پيامبرى نيست»[٣] بى‌گمان گفتار هارون حجت است پس گفتار هم رتبه او نيز.

در مسند احمد بن حنبل آمده است: «من پرچم را به دست مردى مى‌سپارم كه خدا و رسولش او را دوست دارند و خدا و پيامبرش را دوست دارد و تا پروردگار پيروزش نگرداند باز نگردد.» دوستى خداوند نسبت به على ٧ آنگاه محقق است كه او از گناه، پيراسته و معصوم باشد. پيامبر فرمود: «راستگويان سه‌اند، حبيب نجار كه مؤمن آل ياسين بود، حزقيل مؤمن آل فرعون و على بن ابى طالب كه برترين آنهاست.»[٤] چگونه امير المؤمنين راستگو و صديق است اما گفتار او حجت نيست؟ اين از

[١]. توبه: ٢٢- ١٩.

[٢]. تفسير الخازن و در حاشيه آن تفسير النسفى، ج ٢، ص ٢٢٣، الدر المنثور، ج ٣، ص ٢١٨ و شواهد التنزيل، ج ١، ص ٢٤٤.

[٣]. اين حديث و رايت بعد نزد سنّيان از متواترات است. احمد در مسند، ج ١، ص ١٧١، ١٧٣ و ١٧٥ آنها را روايت كرده و ديگر بزرگان اهل سنت نيز چنين كرده‌اند.

[٤]. الصواعق المحرقه، ص ٧٥، الدر المنثور، ج ٥، ص ٢٦٢، نويسنده گفته است كه ابو داود، ابو نعيم، ابن عساكر و ديلمى از ابى يعلى، حديث را آورده‌اند، ذخاير العقبى، ص ٥٦، الرياض النضره، ج ٢، ص ١٥٣، فيض القدير ج ٤، ص ٢٣٨ و التفسير الكبير، ج ٢٧، ص ٥٧.