كه پيامبر فرمود: «خداوند براى برادرم على فضايلى نهاد كه به شمار نمى‌آيند. هر كس فضيلتى از برتريهاى او را بيان كند و به آن معترف باشد، خداوند گناهان گذشته و آينده‌اش را مى‌آمرزد و هر كس فضيلتى از او را بنويسد، تا هنگامى كه آن نوشته باقى است، فرشتگان پيوسته براى او آمرزش مى‌طلبند و هر كه به فضيلتى از برتريهاى او گوش فرا دهد، خداوند گناهانى را كه از طريق گوش انجام داده است مى‌آمرزد و آن كه به كتابى از فضيلتهاى او بنگرد پروردگار گناهانى را كه بواسطه نگاه مرتكب شده خواهد بخشيد.

سپس فرمود: نگريستن به على عبادت است. سخن گفتن از على عبادت است و خداوند ايمان را جز به ولايت او و بيزارى جستن از دشمنانش نمى‌پذيرد.»[١] من در كتاب «كشف اليقين في فضايل امير المؤمنين» گفته‌ام: «فضايل يا پيش از ولادت آن حضرت بوده است مانند آنچه كه اخطب خوارزم از دانشمندان جمهور از ابن مسعود روايت كرده كه پيامبر فرمود: هنگامى كه خداوند آدم را آفريد و از روح خود در او دميد، آدم عطسه زد و خداى را حمد كرد. پروردگار به او وحى كرد: اى بنده من، مرا ستودى، به عزت و جلال خود سوگند اگر به سبب دو بنده‌اى كه مى‌خواهم آنها را بيافرينم نبود، تو را خلق نمى‌كردم. آدم گفت: بار الها آيا آنها از منند؟ خداوند فرمود: آرى اى آدم، سر بلند كن و بنگر، او چنين كرد و ديد بر عرش نگاشته‌اند: «خدايى جز اللَّه نيست، محمّد پيامبر رحمت و على بر پا دارنده حجت است. هر كه حق على را بشناسد پاكيزه و پاكدامن مى‌گردد و هر كه حق او را انكار نمايد، ملعون و زيانكار است. به عزت و جلال خود سوگند ياد كردم كه اطاعت‌كننده از او را به بهشت در آورم گرچه مرا عصيان نموده باشد و به عزت خود قسم خوردم كه عصيان‌كننده‌اش را در آتش افكنم هر چند

[١]. المناقب به سند نويسنده از محمّد بن عماره از پدرش از جعفر صادق ٧ از پدرانش از امير مؤمنان نقل كرده كه پيامبر فرمود ...، ينابيع المودة ص ١٢١، كفايه الطالب ص ٢٥١، نويسنده گفته است: خبر را حافظ همدانى در مناقب خود و حموينى در فرائد السمطين آورده‌اند.