نهج الحقّ و کشف الصدق ت کهنسال - علامه حلی - الصفحة ٤٦٥ - فصل دوم نماز و برخى از مباحث آن

ابن عباس گفته است: «هدف پيامبر آسان گرفتن بر امت بود.» در صحيح مسلم نيز، بدون هراس و باران آمده است‌[١].

٤٩- اماميه در صورت جمع نمازها، پيش افكندن ظهر را واجب مى‌دانند و شافعى جواز داده است كه ابتدا عصر خوانده شود[٢].

اجماع، عمل پيامبر و فرمان خدا در وجوب تقديم ظهر، مخالف رأى آنهاست.

٥٠- اماميه معتقدند كسى كه براى تجارت در شهرى ساكن شده يا هدف او طلب علم يا چيزى ديگرى است اگر قصد ده روز اقامت كند، نماز جمعه بر او واجب مى‌شود.

مالكيان و شافعيان با اين رأى مخالفت كرده‌اند. آنها به وجوب نماز جمعه نيز باور ندارند[٣].

٥١- اماميه نماز جمعه را بر مردم اطراف شهرها، مانند شهرنشينان، واجب مى‌دانند ولى ابو حنيفه، آن را بر مردم اطراف واجب نمى‌داند[٤] در حالى كه نص قرآن چنين است:

«چون نداى نماز روز جمعه در دهند، به نماز بشتابيد.»[٥] ٥٢- شيعه اثنى عشرى بر آن است كه نماز جمعه بر ساكنان دور از شهر تا فاصله دو فرسخ، واجب است. اگر شماره ايشان به حد نصاب نماز برسد، واجب است كه يا در همان محل نماز بخوانند و يا به نماز جمعه شهر حاضر شوند، اما اگر به عدد لازم نمى‌رسند يا فاصله آنها كمتر از يك فرسنگ است، بايد در نماز شهر حضور يابند.

ابو حنيفه مى‌گويد: بر ساكنان بيرون از شهر كه عدد آنها كمتر از حد لازم است،

[١]. همان.

[٢]. بداية المجتهد، ج ١، ص ١٣٥.

[٣]. الفقه على المذاهب، ج ١، ص ٣٨٠ و ٣٨٨ و بدايه المجتهد، ج ١، ص ١٢٥.

[٤]. الهدى، ج ١، ص ٥٧، بدايه المجتهد، ج ١، ص ١٢٩، الفقه على المذاهب، ج ١، ص ٣٧٩ و احكام القرآن، ج ١، ص ٤٤٥.

[٥]. جمعه: ٩.