نهج الحقّ و کشف الصدق ت کهنسال - علامه حلی - الصفحة ٤٣٨ - فصل اول طهارت

٢٥- اماميه برآنند كه اگر زمين به ادرار نجس شود و پس از تابش آفتاب خشك گردد، پاكيزه مى‌شود و تيمم از آن و نماز بر آن صحيح است.

ابو حنيفه مى‌گويد: زمين پاك مى‌شود و نماز جايز است ولى تيمم جايز نيست‌[١].

رأى او مخالف قرآن است! «بر خاك پاك تيمم كنيد» صعيد، خاك و طيب، پاك است و ابو حنيفه به طهارت زمين اعتراف كرده است.

٢٦- اماميه برآنند كه آميزش با زن حائض در غير فرج (ميان ناف و زانو) مباح است.

شافعى و ابو حنيفه آن را حرام مى‌دانند،[٢] امّا خداوند فرموده است: «هر جا كه خواهيد به كشتزار خود در آييد.»[٣] و تحريم را تنها در مورد فرج دانسته است: «در موضع حيض، از زنان كناره بگيريد.»[٤] مراد از محيض، موضع حيض و فرج است.

٢٧- اماميه معتقدند كه در نماز بايد بدن و لباس پاك باشند. استثناء حكم در باره خونى است كه اولا از حيض، استحاضه و نفاس نباشد، ثانيا مقدار آن كمتر از يك درهم بغلىّ باشد، آلودگى تن و جامه به چنين خونى، باطل‌كننده نماز نيست، اما نجاسات ديگر، مانع و باطل‌كننده نماز است.

ابو حنيفه مى‌گويد[٥] هر آلودگى كه كمتر از درهم بغلىّ باشد، بخشيده است؛ ولى خداوند به عموميت فرموده است: «و جامه‌ات را پاكيزه دار.»[٦] ٢٨- اماميه منى را نجس مى‌دانند و ماليدن و محو كردن منى خشك شده را پاك‌كننده آن نمى‌شمارند. ابو حنيفه اين عمل را پاك‌كننده و كافى مى‌داند و شافعى منى را پاك‌

[١]. الهدايه، ج ١، ص ٢١، الفقه على المذاهب، ج ١، ص ١٥٢ و القدورى، ص ١١.

[٢]. الفقه على المذاهب، ج ١، ص ١٣٤.

[٣]. بقره: ٢٢٣.

[٤]. بقره: ٢٢٣.

ترجمه آيه مطابق خواست و استدلال علّامه صورت گرفت.( م).

[٥]. بدايه المجتهد، ج ١، ص ٦٤ و الفقه على المذاهب، ج ١، ص ١٨.

[٦]. مدثر: ٤.