«آنان كه اموال خويش را در شب و روز، در پنهان و آشكار انفاق مى‌كنند»[١] جمهور نقل كرده‌اند كه آيه در باره على ٧ است كه چهار درهم داشت، شب، روز، نهان و آشكارا، درهمى از آن انفاق كرد تا چهار درهم به پايان رسيد[٢].

٢٥.

«خدا و فرشتگانش بر پيامبر صلوات مى‌فرستند. اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد، بر او صلوات فرستيد و سلام كنيد، سلامى نيكو.»[٣] در صحيح مسلم آمده است:[٤] «گفتم اى پيامبر خدا، معنى سلام بر تو را مى‌دانيم‌

[١]. بقره: ٢٧٤.

[٢]. اسباب النزول واحدى ص ٦٤، التفسير الكبير، ج ٧، ص ٨٩، الدر المنثور، ج ١، ص ٣٦٣، تفسير الكشاف ج ١ ص ١٦٤، تفسير الخازن ج ١، ص ٢١٤. بغوى در معالم الدين و نسفى در مدارك التنزيل اين مطلب را آورده‌اند. ذخاير العقبى ص ٨٨، اسد الغابه، ج ٤، ص ٢٥، الصواعق المحرقه ص ٨٧، مجمع الزوائد، ج ٦، ص ٣٢٤، نور الابصار ص ٧٠ و ديگر كتب معتبر نزد اهل سنت.

[٣]. احزاب: ٥٦.

[٤]. در باب الصلاة على النبى بعد التشهد، ج ١، ص ١٥٢، صحيح بخارى، ج ٦، ص ١٥١، التاج في الاصول ج ٤ ص ٣١٢، درود فرستادن بر پيامبر، بگونه‌اى كه در متن آمده، مستلزم همراه آوردن آل و خاندان پيامبر است، همان گونه كه روايات متواترى در اين معنا آمده و دلايل فراوانى بر آن عرضه شده كه ارباب حديث و حافظان روايات آنها را در كتب خود آورده‌اند. رازى در تفسير خود( ج ٢٧، ص ١٦٦) ذيل تفسير آيه مودت مى‌نويسد:« دعا براى آل محمّد مقام بزرگى است، از آن رو خداوند اين دعا را در پايان تشهد در نماز قرار داده است: اللهم صل على محمّد و آل محمّد.» ابن تيميه در الوصيه الكبرى در كتاب خود« مجموع الرسائل، ج ١، ص ٣٠٣» مى‌گويد: همچنين آل بيت پيامبر حقوقى دارند كه بجاى آوردن آنها واجب است. خداوند براى آنها در خمس، في‌ء و درود فرستادن بر ايشان همراه با درود بر پيامبر، حق قرار داده است ... شافعى و احمد بن حنبل و دانشمندان ديگر چنين گفته‌اند. در الصواعق ص ٨٨ و نور الابصار شافعى آمده است: اى اهل بيت پيامبر، دوستى شما فريضه‌اى است كه در قرآن فرستاده شده خدا، آمده است. در بلندى رتبت شما همين بس كه هر كه بر شما درود نفرستد، نمازش پذيرفته نيست.