نهج الحقّ و کشف الصدق ت کهنسال - علامه حلی - الصفحة ١٧٤ - عصمت پيامبران

٣. اگر گناه بر پيامبر ممكن باشد، آزار و دورى جستن از او واجب است زيرا مقتضاى امر به معروف و نهى از منكر اين است، اما خداوند آشكارا آزار رسانيدن به پيامبر را منع كرده: «هر آينه كسانى را كه خدا و پيامبرش را آزار مى‌دهند، خدا در دنيا و آخرت لعنت كرده و بر ايشان عذابى خواركننده مهيا كرده است.»[١] ٤. مقام و منزلت پيامبر نزد عوام، نزول مى‌كند و از او فرمان نمى‌برند و فايده بعثت از ميان مى‌رود.

٥. لازم مى‌آيد كه پيامبر از همه افراد امّت خود فروتر باشد زيرا درجات پيامبران در نهايت شرف است و گناهكارى از چنين اشخاصى، نكوهيده‌تر؛ همان گونه كه خداوند مى‌فرمايد: «اى زنان پيامبر، هر كس از شما مرتكب كار زشت در خور عقوبت شود، خدا عذاب او را دو برابر مى‌كند.»[٢] مردى كه داراى همسر است در زنا سنگسار مى‌شود اما مرد مجرد، به حد مجازات مى‌گردد و حد بنده نيمى از حد انسان آزاد است.

سبب آن است كه دانش پيامبران به خداوند بيشتر است زيرا آنان فرودگاه وحى و فرشتگانند و هويداست كه فزونى علم در ما مستلزم بيشى معرفت و تواضع در برابر حق است و اجماع قائم است كه پيامبر نبايد از افراد امت خود فروتر باشد.

٦. لازم مى‌آيد شهادت پيامبر مردود باشد زيرا خداوند مى‌فرمايد: «اگر فاسقى برايتان خبرى آورد تحقيق كنيد.»[٣] پس چگونه گواهى پيامبر در باب وحى پذيرفته مى‌شود؟

نيز لازم مى‌آيد كه حال پيامبر و مقام او از عادلان امتش فروتر باشد و اين امر به اجماع باطل است.

٧. اگر پيامبر به گناه دست يازد پيروى از او به حكم «از خدا اطاعت كنيد و از رسول‌

[١]. احزاب: ٥٧.

[٢]. احزاب: ٣٠.

[٣]. حجرات: ٦.