نهج الحقّ و کشف الصدق ت کهنسال - علامه حلی - الصفحة ٤٨٥ - فصل چهارم روزه و مسائل آن

نزديكى به خداست و به آنچه كه خدايش ناپسند و حرام دانسته نمى‌توان به او نزديك شد.

نقل نيز، از آن رو كه پيامبر از روزه اين دو روز نهى فرمود[١].

١٢- اماميه بر اين نظرند كه اگر زايرى قربانى ندارد نبايد در ايام تشريق در منى روزه بگيرد.

شافعى و مالك آن را جايز مى‌دانند؛[٢] امّا پيامبر روزه گرفتن شش روز را نهى كرده است: روز فطر، اضحى، روزهاى تشريق و روزى كه در آن ترديد است‌[٣].

انس مى‌گويد: پيامبر از روزه پنج روز در سال نهى كرده است: روز فطر، روز قربانى و سه روز ايام شريق‌[٤].

١٣- اعتقاد اماميه اين است كه اگر كسى از بيمارى جنون رهايى يابد و در ايام ديوانگى روزه‌هايى از او فوت شده باشد قضاى آنها بر وى واجب نيست.

ابو حنيفه مى‌گويد: اگر يك جزء از ماه باقى مانده باشد و او عافيت يابد قضاى همه ماه بر وى واجب است‌[٥]. عقل و نقل خلاف رأى ابو حنيفه گواهى مى‌دهند. عقل از آن جهت كه تكليف وابسته به خرد است و ديوانه خردمند نيست، قضا نيز تابع وجوب اداء است.

نقل نيز از آن رو كه پيامبر فرمود: «تكليف از سه كس برداشته شده: .. و از مجنون تا گاهى كه صحت يابد.»[٦]

[١]. الهدايه، ج ١، ص ٩٤، التاج الجامع للاصول، ج ٢، ص ٨٥ و الموطأ، ج ١، ص ٢٨٠.

[٢]. الام، ج ٢، ص ١٠٢، بدايه المجتهد، ج ١ ص ٢١٧ و التاج الجامع للاصول، ج ٢، ص ٨٥.

[٣]. التاج الجامع للاصول، ج ٢، ص ٨٥ و منتخب كنز العمال، ج ٣، ص ٣٤٧.

[٤]. منتخب كنز العمال، ج ٣، ص ٣٤٧.

[٥]. الهدايه، ج ١، ص ٩٢.

[٦]. منتخب كنز العمال، ج ٢، ص ٢٥٣، حديث را از صحاح و سنن آورده است.