نهج الحقّ و کشف الصدق ت کهنسال - علامه حلی - الصفحة ٤٤٧ - فصل دوم نماز و برخى از مباحث آن

١٥- اماميه بر آنند كه سر برداشتن از ركوع و آرامش در راست قامت شدن و ايستادن واجب است ولى ابو حنيفه در هر دو حكم مخالف است‌[١]. همان گونه كه گذشت پيامبر چنين نماز مى‌گزارده و رأى ابو حنيفه باطل است‌[٢].

١٦- اماميه نهادن پيشانى بر زمين در سجود را واجب مى‌دانند ولى ابو حنيفه مى‌گويد نمازگزار مى‌تواند صورت يا بينى خود را بر زمين نهد[٣]. پيامبر فرمود كه سجده بايد بر هفت موضع باشد: دو دست، دو زانو و سر انگشتان و پيشانى‌[٤].

١٧- اماميه، نهادن دو دست، دو زانو و سر انگشتان دو پا بر زمين را در سجده واجب دانسته‌اند. ابو حنيفه و شافعى اين عمل را مستحب مى‌دانند و البته با عمل و گفتار پيامبر مخالفت كرده‌اند[٥].

نيز پيامبر فرموده‌اند: هر گاه بنده‌اى سجده كند هفت عضو او با وى سجده كنند، پيشانى‌اش، دو كف دست و زانوان و قدمهاى او[٦].

١٨- اماميه سجود بر پاره‌اى از اعضاء را منع كرده‌اند ولى ابو حنيفه سجده بر كف دست را جايز مى‌داند[٧]. او با گفتار و كردار پيامبر مخالفت ورزيده زيرا ايشان فرمودند: «نماز شما به اتمام نمى‌رسد (تا فرمود) سپس نمازگزار بايد سجده كند به گونه‌اى كه پيشانيش را بر زمين نهد تا اندامش آرامش يابد.»[٨]

[١]. الهدايه، ج ١، ص ٣٢، بدايه المجتهد، ج ١، ص ١٠٥ و الفقه على المذاهب، ج ١، ص ٢٣٤.

[٢]. بدايه المجتهد، ج ١، ص ١٠٥، التاج الجامع للاصول، ج ١، ص ١٧٥، نويسنده گفته است راويان پنجگانه حديث را آورده‌اند، مصابيح السنه، ج ١، ص ٣٩ و صحيح مسلم، ج ١، ص ١٨٥.

[٣]. بدايه المجتهد، ج ١، ص ١٠٨.

[٤]. صحيح مسلم، ج ١، ص ١٨٣ و بدايه المجتهد، ج ١، ص ١٠٨.

[٥]. الهدايه، ج ١، ص ٣٣ و الفقه على المذاهب، ج ١، ص ٢٤٢ و ٢٦١.

[٦]. آيات الاحكام جصاص، ج ٣، ص ٢٠٩.

[٧]. الفقه على المذاهب، ج ١، ص ٢٢٣.

[٨]. كتاب الام شافعى، ج ١، ص ٩٩.