٨. عمر حد خداوند را در باره مغيره بن شعبه اجرا نكرد. سه شاهد عليه او به زنا شهادت دادند و عمر به شاهد چهارم تلقين كرد كه از شهادت خوددارى كند و به او گفت:

چهره مردى را مى‌بينم كه خداوند به دست او مسلمانى را بى‌آبرو نمى‌كند. آن مرد در شهادت خود به ترديد افتاد و از هوس خويش پيروى كرد، آنگاه عمر شهود را حد زد و آبروى ايشان را ريخت. عمر از مجازات مغيره صرف نظر كرد و او يك نفر بود كه عمل زشتى انجام داده بود و حد بر او واجب مى‌شد؛ اما سه نفر را حد زد و حكم خدا را فرو گذاشت.

قاضى القضات پاسخ داده است كه عمر فقط بر آن بود كه حد را دور كند و در دفع آن به حيله متوسل شد. سيد مرتضى پاسخ داده است: چگونه مى‌توان حد را از يك نفر منصرف كرد و بر سه نفر فرود آورد؟ با آنكه عمر هر گاه مغيره را مى‌ديد مى‌گفت: مى‌ترسم كه خداوند از آسمان بر من سنگ ببارد[١].

٩. عمر در احكام ملون و رنگارنگ بود به گونه‌اى كه گفته‌اند در باره جد هفتاد حكم يا صد حكم داده بود[٢].

[١]. اسد الغابه، ج ٤، ص ٤٠٧، تاريخ الكامل، ج ٢، ص ٣٧٨، الاصابه، ج ٣، ص ٤٥٢، كنز العمال، ج ٣، ص ٨٨، ٩٥، ٩٦ و ١٠١ در كتاب الحدود، شرح نهج البلاغه، ج ٣، ص ١٥٩، و پس از آن.

به روايت ابو الفرج: چون( شهود را) حد زدند مغيره گفت: اللَّه اكبر، سپاس خدايى را كه شما را رسوا نمود.

عمر گفت: خاموش باش، خداوند مكانى را كه در آن شاهد زناى تو بودند رسوا ساخت.

نيز روايت شده كه عمر به مغيره گفت: آيا نزد من خود را ناآگاه و بى‌گناه نشان مى‌دهى؟ بخدا سوگند من گمان ندارم ابا بكره در باره‌ات دروغ گفته باشد و هر گاه تو را مى‌بينم مى‌ترسم از آسمان بر سرم سنگ ببارد.

[٢]. شرح نهج البلاغه، ج ٣، ص ١٦٥ و مستدرك، ج ٤، ص ٣٤٠، دارمى حديث را اين گونه بيان كرده است:

چون عمر در باره حكم جد با مردم مشورت مى‌كرد و از آنها نظر مى‌خواست بر او طعنه زدند هنگامى كه چنين. ديد گفت: من خود در اين باب نظرى دارم اگر دوست داشتيد و آن را بر صواب يافتيد بپذيريد. بيهقى در السنن الكبرى، ج ٦، ص ٢٤٥، از عبيده روايت كرده است: من در حكم جد از عمر صد قضيه و فتوى سراغ دارم كه همه با هم منافات دارند.

و باز از عبيده: از عمر در حكم جد صد قضيه متفاوت در خاطر دارم. و از خود عمر: من در باره جد قضاوتهايى داشته‌ام كه از حق منحرف نشده‌اند. همين حديث در كنز العمال، ج ٦، ص ١٥، در كتاب الفرائض آمده است.