عَن الْهَيْثَم بْن وَاقدٍ قَالَ سَمعْتُ أَبَا عَبْد اللَّه ٧ يَقُولُ: مَنْ خَافَ اللَّهَ أَخَافَ اللَّهُ منْهُ كُلَّ شَيْ‌ءٍ وَ مَنْ لَمْ يَخَف اللَّهَ أَخَافَهُ اللَّهُ منْ كُلِّ شَيْ‌ءٍ.

كافى ج ٢ ص ٦٨ باب الخوف و الرجاء (هيثم مى‌گويد: از امام صادق ٧ شنيدم كه فرمودند: هر كه از خدا بترسد، خدا همه چيز را از او مى‌ترساند. و هر كه از خدا نترسد خدا او را از همه چيز بترساند.)

[٢]

الْقُطْبُ الرَّاوَنْديُّ في دَعَوَاته، رُويَ أَنَّهُ إذَا بَدَأَ الرَّجُلُ بالثَّنَاء قَبْلَ الدُّعَاء فَقَد اسْتَوْجَبَ وَ إذَا بَدَأَ بالدُّعَاء قَبْلَ الثَّنَاء كَانَ عَلَى رَجَاءٍ وَ قَدْ أَدَّبَنَا رَسُولُ اللَّه ٦ بقَوْله السَّلَامُ قَبْلَ الْكَلَام.

كسى كه به ثناگويى خدا قبل از دعا بپردازد اجابت را در پيش دارد، و اگر قيل ثناى خداوند آغاز به دعا كند اميدوار باشد. براستى پيامبر خدا ما را چنين ادب آموخته است با فرمايشش كه: «سلام پيش از كلام». دعوات راوندى ص ٢٣ و مستدرك الوسائل ج ٥ ص ٢١٣ باب ٢٩- باب استحباب تقديم تمجيد الله ح ٥٧١٩- ٥.

الْحَسَنُ بْنُ عَليِّ بْن شُعْبَةَ في تُحَف الْعُقُول، عَن الْحُسَيْن بْن عَليٍّ ٨ أَنَّهُ قَالَ لَهُ رَجُلٌ [ابْتدَاءً]: كَيْفَ أَنْتَ عَافَاكَ اللَّهُ فَقَالَ لَهُ السَّلَامُ قَبْلَ الْكَلَام عَافَاكَ اللَّهُ ثُمَّ قَالَ لَا تَأْذَنُوا لأَحَدٍ حَتَّى يُسَلِّمَ.

مردى پيش از هر سخنى به امام حسين ٧ عرض كرد: چطورى تو؟ خدا به سلامت داردت حضرت به او فرمود: اول سلام بعد كلام سپس فرمود: به كسى تا سلام نگفته اجازه سخن (يا ورود) ندهيد تحف‌العقول ص ٢٤٦ و مستدرك الوسائل ج ٨ ص ٣٥٨ باب ٣١- باب استحباب الابتداء بالسلام ح ٩٦٥٩- ١١.

[١] - اول سلام، سپس كلام.

[٢] - اول سلام، سپس كلام. از كسى كه قبل از اين كه اداى سلام كند پذيرايى نكنيد.

[٣] - اداى سلام مقدم بر هر پرسش و درخواستى است. بنا بر اين درخواست كسى را كه تقديم در سلام ندارد اجابت نكنيد.

[٤] - به كسى كه سخنش را قبل از اداى سلام آغاز كند پاسخ ندهيد.