وَ قَدْ تَبعَ جنَازَةً فَسَمعَ رَجُلًا يَضْحَكُ فَقَالَ عَلَيْه السَّلَامُ كَأَنَّ الْمَوْتَ فيهَا عَلَى غَيْرنَا كُتبَ وَ كَأَنَّ الْحَقَّ فيهَا عَلَى غَيْرنَا وَجَبَ وَ كَأَنَّ الَّذي نَرَى منَ الْأَمْوَات سَفْرٌ عَمَّا قَليلٍ إلَيْنَا رَاجعُونَ نُبَوِّئُهُمْ أَجْدَاثَهُمْ وَ نَأْكُلُ تُرَاثَهُمْ كَأَنَّا مُخَلَّدُونَ بَعْدَهُمْ نَسينَا كُلَّ وَاعظٍ وَ وَاعظَةٍ وَ رُمينَا بكُلِّ جَائحَةٍ طُوبَى لمَنْ ذَلَّ في نَفْسه وَ طَابَ كَسْبُهُ وَ صَلَحَتْ سَريرَتُهُ وَ حَسُنَتْ خَليقَتُهُ وَ أَنْفَقَ الْفَضْلَ منْ مَاله وَ أَمْسَكَ الْفَضْلَ منْ لسَانه وَ عَزَلَ عَن النَّاس شَرَّهُ وَ وَسعَتْهُ السُّنَّةُ وَ لَمْ يُنْسَبْ إلَى بدْعَةٍ.

(أقول و من الناس من ينسب هذا الكلام إلى رسول الله ٦.) امام امير المؤمنين على ٧ از پى جنازه‌اى مى‌رفت، مردى را ديد كه مى‌خنديد. امام ٧ به او فرمود: گويى كه مرگ بر ديگران مقرر شده، نه بر ما و گويى حق بر غير ما واجب شده و گويى، اين مردگان كه مى‌بينيم، مسافرانى هستند كه بزودى به نزد ما باز مى‌گردند آنها را در گورهايشان مى‌گذاريم و اموالشان را مى‌خوريم، پندارى، كه پس از آنها جاودانه خواهيم زيست. سپس، هر اندرز دهنده‌اى را چه مرد و چه زن فراموش مى‌كنيم و خود را به دست هر بلا و آفت مى‌سپاريم. خوشا به حال كسى كه نفس را به فروتنى وادارد، و كسبش پاك و شايسته و نيتش پسنديده و خلق و خويش نيكو باشد. زيادى مالش را انفاق كند و سركشى زبانش را مهار نمايد و شرّ خود را از مردم دور دارد. و سنت بر او دشوار نيايد و به بدعت نسبتش ندهند.

من مى‌گويم (سيد رضى رحمه الله) بعضى اين سخن و سخن پيش از آن را به پيامبر ٦ نسبت داده‌اند.

[١] - اى سختى، بر شدتت بيفزا تا گشايش بيفزا تا گشايش حاصل شود.( پايان شب سيه سفيد است.)

[٢] - خوشا به حال كسى كه هوس خود را رام كرده كسبش حلال، باطنش نيكو، ظاهرش متين و نسبت به ديگران بى‌آزار است.

[٣] - وطن دوستى از نشانه‌هاى ايمان داشتن است.