(چون كه خوبى زنان فا او نمود) (٤٤٨) (چون كه در سبزه ببينى دنبه را) (چون كه در قرآن حق بگريختى) (٧٤) (چون كه دزديهاى بى‌رحمانه گفت) (٥٥٣) (چون كه صانع خواست ايجاد بشر) (٤٥٩) (چون كه قبح خويش ديدى اى حسن) (٥٧٥) (چون كه مال و ملك را از دل براند) (٤٩) (چون كه موسى باز گشت و او بماند) (٢٦٤) (چون كه موسى رونق دور تو ديد) (١٦٢) (چون كه مقصود از وجود اظهار بود) (٤١٦) (چون كه ملعون خواند ناقص را رسول) (١٨٩) (چون كه مؤمن آينه‌ى مؤمن بوَد) (١٥٥) (چون كه هنگام فراق جان شود) (٥٨٠) (چون كه گل بگذشت و گلشن شد خراب) (٣٠) (چون گذشت احمد ز سدره و مرصدش) (٤٢٢) (چون گرسنه مى‌شوى سگ مى‌شوى) (١٢٢) (چون مراد و حكم يزدان غفور) (٥٥٩) (چون مرا ديدى خدا را ديده‌اى) (٢١٦) (چون ملك از لوح محفوظ آن خرد) (٤٣٣) (چون نباشد قوّتى پرهيز به) (٥٣٠) (چون نبىّ السّيف بوده است آن رسول) (٥٣٠) (چون نخواهى من كفيلم مر تو را) (٥٢٤) (چون نديد اندر دهل او فربهى) (٢٣٣) (چون نزد بر وى نثار رشّ نور) (٣٤٨) (چون نشان مؤمنان مغلوبى است) (٣٣٦) (چون نماند خانه‌ها را قاعده) (٣٥١) (چون هريسه گشته آنجا فرق نيست) (٥٠٤) (چه خبر دارى ز ختم عمر او) (٥٦٣) (چيست مزد كار من ديدار يار) (١٧٢) (چينيان گفتند ما نقّاش‌تر) (١٣٦)

«ح»

(حاجتش نايد به فعل و قول خوب) (٤٣١) (حاش للَّه أيش شاء اللَّه كان) (٤٩٠) (حاضران گفتند اين صدر الورى‌) (١٠٦) (حاملى محمول گرداند تو را) (٤٥) (حبّك الأشياء يعمى و يُصم) (٢٢٦) (حرص بط يك تاست و ان پنجاه تاست) (٤٣٧) (حرف قرآن را مدان كه ظاهر است) (٣٣٣) (حزم آن باشد كه ظنّ بد برى) (٢٥٣) (حزم چه بود بد گمانى در جهان) (٢٩٥) (حزم سوء الظّنّ گفته است آن رسول) (٢٥٤) (حسّ را تمييز دانى چون شود) (١١٢) (حفّت الجنّه به چه محفوف گشت) (٤٣٠) (حفّت الجنّه بمكروهاتنا) (٢٠٣) (حفّت الجنّه مكاره را رسيد) (٥١٤) (حق به عزراييل مى‌گفت اى نقيب) (٦٠١) (حق بفرمايد كه نز خوارىّ اوست) (٥٩٣) (حق به من گفته است هان اى دادور) (٣٤١) (حق فشاند آن نور را بر جانها) (٣٣) (حق قدم بر وى نهد از لا مكان) (٦٤) (حق محيط جمله آمد اى پسر) (٧٤) (حق همى‌گويد چه آوردى مرا) (٢٩٣) (حق همى‌گويد نظرمان بر دل است) (٢٩٥) (حكم او هم حكم قبله‌ى او بوَد) (٥٣٠)