(آن يكى نحوى به كشتى در نشست) (١١٩) (آن يكى ياران و ديگر رخت و مال) (٤٥٤) (آن يكى يارى پيمبر را بگفت) (٣١٦) (آن ينابيع الحكم همچون فرات) (٥٤١) (آينه جان نيست الّا روى يار) (١٥٧)

«ا»

(ابر برنايد پى منع زكات) (٨) (ابلهان گفتند مجنون را ز جهل) (٤٩٦) (احتما اصل دوا آمد يقين) (١٢٣) (احتماها بر دواها سرور است) (١٢٣) (احتياطش كرد از سهو و خباط) (١٧٠) (احمد آخر زمان را انتقال) (٣٩٦) (اختلاف عقلها در اصل بود) (٢٧٤) (از أ لم نشرح دو چشمش سرمه يافت) (٥٧١) (از اويس و از قرَن بوى عجب) (٣٧٨) (از ترهّب نهى كرده است آن رسول) (٥٢٨) (از جهان دو بانگ مى‌آيد به ضد) (٣٧٥) (از خدا جوييم توفيق ادب) (٨) (از خيال حرب نهراسيد كس) (٥١٣) (از دَم حبّ الوطن بگذر مَايست) (٣٨٧) (از دو پاره پيه اين نور روان) (٢٢٠) (از سبب انديشه كرد آن ذو لباب) (٢٨١) (از سر امرود بن يعنى چنان) (١٠٦) (از سوى دوزخ به زنجير گران) (٣٣٩) (از سوى معراج آمد مصطفى) (٥٤٠) (از صحابه خواجه‌اى بيمار شد) (٢١١) (از ضمير او بدانست آن خليل) (٥٥٨) (از طعام اللّه و قوت خوش گوار) (٤٦٤) (از عصا مارى و از استن حنين) (٩٨) (از على آموز اخلاص عمل) (١٤٣) (از غرورى سركشيديم از رجال) (٤١٢) (از قضا سركنگبين صفرا فزود) (٦) (از قضا موشى و چغزى با وفا) (٥٦٧) (از كتاب و اوستاد و فكر و ذكر) (٣٨٢) (از كمال حزم و سوء الظّن خويش) (٣٣٨) (از منجّم بود در حكمش هزار) (٢٦١) (از هليله قبض شد اطلاق رفت) (٦) (از يك اشكم چون رسد حرّ و سفيه) (٥٥١) (اژدهايى خرس را در مى‌كشيد) (٢٠٦) (اسب تازى بر نشست و شاد تاخت) (١٥) (اسب جانها را كند عارى ز زين) (٢٢) (استخوانها رفته جمله جان شده) (٥٠٤) (استن حنّانه از هجر رسول) (٩٦) (أسلم الشيطان آنجا شد پديد) (٥٨٦) (اشتر آمد اين وجود خار خوار) (٩٢) (اشتر و گاو و قُچى در پيش راه) (٥٦٤) (اشترى را ديد روزى استرى) (٤١٣) (اشك خواهى رحم كن بر اشك‌بار) (٣٥) (اصلشان بد بود آن اهل سبا) (٣٠١) (اصل ما را حق پى بانگ نماز) (٣١٣) (اكثر اهل الجنّه البُله اى پدر) (٣٧٠) (الشّقىُ من شقى فى بطن الام) (١٤٠) (الضّيافه للغريب و القرى) (٥٦٢) (الكياسه و الأدب لَاهل المَدَر) (٥٦٢)