احاديث و قصص مثنوى

(١)

آن كه را بريان جگر شد درد هست

١ ص

(٢)

غرق آب و نعره هل من مزيد

١ ص

(٣)

از ازل آزاده و حر بودهايم

٢ ص

(٤)

عشق شهزاده به شهبانو

٢ ص

(٥)

ترك استثناء نبينى از اولياء

٥ ص

(٦)

اى عجب درمان فزايد درد

٦ ص

(٧)

حزن و گريه در دعا شرط دعاست

٦ ص

(٨)

ما خطا كرديم يا رب درگذر

٦ ص

(٩)

بى خشوع دل دعا كى دعاست

٧ ص

(١٠)

هان تو را باشد كرامتها حجاب

٧ ص

(١١)

هست فقدان ادب شر آفرين

٨ ص

(١٢)

ابر بر نايد پى منع زكات

٨ ص

(١٣)

تيره گردد ماه و از گناه

٩ ص

(١٤)

صبر باشد هر گشايش را فرج

١٠ ص

(١٥)

عرصه گردد تنگ چون آيد قضا

١٠ ص

(١٦)

آفتاب آمد دليل آفتاب

١٠ ص

(١٧)

هم ثناى تو سزد يا رب ز تو

١١ ص

(١٨)

وقت را درياب سيف قاطع است

١٢ ص

(١٩)

صوفى ابن الوقت باشد اى رفيق

١٢ ص

(٢٠)

شرط درمان هست پرسش از مريض

١٣ ص

(٢١)

در دل احرار مدفون است راز

١٣ ص

(٢٢)

راز پوشنده مرادش حاصل است

١٤ ص

(٢٣)

ز آرزوها آدمى گردد هلاك

١٤ ص

(٢٤)

گاه به رغم سعى حاصل تدبير ضرر است

١٥ ص

(٢٥)

در خيالش شاد و غافل از قضا

دشمن طاووس آمد، پر او

١٧ ص

(٢٨)

مى بلرزد عرش از مدح شقى

١٧ ص

(٢٩)

كم كسى زابدال حق آگاه شد

١٧ ص

(٣٠)

بوزينه و تقليد استاد

خودبين همچون احول

دل به دل راه دارد

حضور دل نمازت نماز مى شود

دل به سايه خوش نمودن ابلهى است

٢٤ ص

(٤١)

سايه يزدان بود بنده خدا

تلون موجب رضايت نيست

حق شناس است آن كه شد عترت شناس

٢٨ ص

(٥٠)

خلق را جبارى رحمت است

٢٩ ص

(٥١)

بوى گل را از كه يابيم

٣٠ ص

(٥٢)

اوصاف رسول در تورات

سنت بد موجب خشم است

٣٢ ص

(٥٥)

هست مقهور خدا دلهاى ما

رحم خواهى بر ضعيفان

٣٥ ص

(٦٠)

هود گرد مؤمنان خطى كشيد

قصه خرگوش و شير و چاه آب

مومن و برحذر از سوراخ مار

٤٢ ص

(٦٧)

گه قدر تغيير يابد

٤٢ ص

(٦٨)

مرده بايد بود پيش حكم حق

«با توكل زانوى اشتر ببند»

٤٣ ص

(٧١)

«رمز الكاسب حبيب الله شنو»

٤٤ ص

(٧٢)

ريشه كسب است از ضعف يقين

٤٤ ص

(٧٣)

شد عيال الله كل آدمى

٤٥ ص

(٧٤)

نيست بر دوش مراد و پير، بار

٤٥ ص

(٧٥)

كاهش نعمت ز كم شكرى بود

٤٥ ص

(٧٦)

قابض الارواح و اعجابش شنو/ بهر جان دادن شتابد آدمى

٤٦ ص

(٧٧)

حاجت ما گه فتد بر قتلگاه!

٤٧ ص

(٧٨)

فربه را زندان جان محكمتر است!

٤٨ ص

(٧٩)

بهر مؤمن اين جهان زندان بود

٤٨ ص

(٨٠)

اى خوش آن مالى كه صرف دين شود

٤٩ ص

(٨١)

از سليمان انتخاب فقر بين

٤٩ ص

(٨٢)

جنيان تبعيد و متوارى شدند

٥٠ ص

(٨٣)

«مشورت ادراك و هشيارى دهد»

٥٠ ص

(٨٤)

مستشاران را«امين» دانستهاند

٥١ ص

(٨٥)

«گفت هر رازى نشايد باز گفت»

٥١ ص

(٨٦)

از ذهب، مذهب، ذهابت دم مزن

٥٢ ص

(٨٧)

فاش گردد راز بين دو نفر

٥٢ ص

(٨٨)

پاسخ سر بسته دادى گه رسول

٥٣ ص

(٨٩)

«گر يكى گامى نهم سوزد مرا»

٥٣ ص

(٩٠)

از تمارض آدمى گردد مريض

چون مگس، پنداشت خود را هست كس

٥٥ ص

(٩٣)

اهل تفسير به آرا دوزخى است

٥٥ ص

(٩٤)

«مصطفى فرمود دنيا ساعتى است»

٥٦ ص

(٩٥)

هر نفس دنياى ما نو مىشود

٥٦ ص

(٩٦)

پشهاى نمرود را در هم شكست

٥٦ ص

(٩٧)

گر خدا خواهد بگيرد عقلها

٥٧ ص

(٩٨)

تيز بين هدهد نبيند دام را!

٥٨ ص

(٩٩)

«چون قضا آيد شود دانش به خواب»

٦١ ص

(١٠٠)

با كسان بودن همه دشوارى است

٦١ ص

(١٠١)

«چاه مظلم گشت ظلم ظالمان»

٦١ ص

(١٠٢)

هر كه چاهى كند در آن اوفتاد

٦٢ ص

(١٠٣)

زيركى مؤمن از نور خداست

٦٢ ص

(١٠٤)

هان جهاد نفس غزو اكبر است

٦٣ ص

(١٠٥)

هست دوزخ نعره زن هل من مزيد؟

دفع كبر از دل نه كار هر كس است

٦٦ ص

(١٠٨)

«شير آن است آن كه خود را بشكند»

٦٦ ص

(١٠٩)

داستان پيك رومى و عمر

٦٧ ص

(١١٠)

كوخ باشد كاخ اسلام نخست

٧٠ ص

(١١١)

«اى برادر چون ببينى قصر او؟»

٧٠ ص

(١١٢)

«لاجرم جوينده يابنده بود»

٧٠ ص

(١١٣)

«زير سايه خفته بين سايه خدا»

٧١ ص

(١١٤)

بر لباسش وصلهها مىزد

٧١ ص

(١١٥)

چون ز حق ترسى ز تو ترسند خلق

٧٢ ص

(١١٦)

«گفت پيغمبر سلام آنگه كلام»

٧٢ ص

(١١٧)

«آن كه خوفش نيست چون گويى مترس»

٧٣ ص

(١١٨)

هست ز اسماء خدا«نعم الرفيق»

٧٣ ص

(١١٩)

داد الفت حق ميان جسم و جان

«وا ندارد كارش(خدا) از كار دگر»

٧٤ ص

(١٢٢)

قارى قرآن كليم من بود / هست قارى با نبوت مندرج

٧٤ ص

(١٢٣)

آدمى را آفتى چون شهرت است

٧٥ ص

(١٢٤)

«بود بازرگان و او را طوطيى»/ با سليمان گفت مرغك راز خويش/ بشنو از عطار اينك قصه را

٧٥ ص

(١٢٥)

«يا ربى زو، شصت لبيك از خدا»

٧٧ ص

(١٢٦)

چون تو را مالى رسد بر گير از آن

٧٧ ص

(١٢٧)

«مدتى مىبايدش(مريد) لب دوختن»

٧٨ ص

(١٢٨)

آدمى را لالى از كرى بود

٧٨ ص

(١٢٩)

اشك شويد هر عتاب و هر گناه

٧٩ ص

(١٣٠)

روزى پاكت دهد نور و كمال

٧٩ ص

(١٣١)

متقى مشتاق مرگ و رفتن است

٧٩ ص

(١٣٢)

گفته چون تيرى است جسته از كمان

٧٩ ص

(١٣٣)

اى زبان، خوب و بد اعضا تويى

٨٠ ص

(١٣٤)

شد مقدم خلقت جان بر جسد

٨٠ ص

(١٣٥)

حق بود مقتول خود را خون بها

٨٠ ص

(١٣٦)

«اى حيات عاشقان در مردگى»

٨١ ص

(١٣٧)

هست نيتها اساس حشر و نشر

٨١ ص

(١٣٨)

حق غيور است و غيوران را محب

٨٢ ص

(١٣٩)

«وقت» باشد جلوهاى از غيرتش

٨٣ ص

(١٤٠)

حق بود مشتاق دلهاى حزين

٨٣ ص

(١٤١)

خنده آيد خالق ما را ز ما

٨٣ ص

(١٤٢)

بر گياهان چنگ اندازد غريق

٨٤ ص

(١٤٣)

«كوشش بىهوده به از خفتگى»

٨٤ ص

(١٤٤)

در پناه كوه، الياس آرميد

٨٤ ص

(١٤٥)

مادح خود را خفيف و خوار ساز/«مدح» باشد در حقيقت همچو«قتل»

٨٥ ص

(١٤٦)

بو سعيد و قصه طنبور زن

٨٦ ص

(١٤٧)

صور اسرافيل احياگر شود

٨٨ ص

(١٤٨)

حق براى صالحان چشم است و گوش

٨٩ ص

(١٤٩)

هر كه وقف حق شود حق يار اوست

٨٩ ص

(١٥٠)

«گفت پيغمبر كه اصحابى نجوم»

٩٠ ص

(١٥١)

«گفت طوبى من رآنى، مصطفى»

٩٠ ص

(١٥٢)

هان! نسيم رحمت حق مىوزد

٩١ ص

(١٥٣)

شاخ طوبى رويد از بيت على(ع)

٩٢ ص

(١٥٤)

روح باشد مصطفى، تن اشترش

٩٢ ص

(١٥٥)

اى حميرا بهر من كن گفت و گو

٩٢ ص

(١٥٦)

نيست ماده نيست نر روح بشر/ ننگرد حق صورت اشخاص را

٩٣ ص

(١٥٧)

«مصطفى گويان ارحنا يا بلال»

٩٣ ص

(١٥٨)

شد نماز صبح، احمد

٩٤ ص

(١٥٩)

استحاله پاك گرداند نجس

«غيب را ابرى و آبى ديگر است»

٩٦ ص

(١٦٢)

«تن مپوشانيد از باد بهار»

٩٦ ص

(١٦٣)

آن ستون نالان شد از هجر رسول

٩٦ ص

(١٦٤)

«پنج نوبت مىزنند از بهر دين»

كينه جو مىنوشد از مقتول خون

٩٩ ص

(١٦٧)

كس نداند قيمت يك لحظه عمر

٩٩ ص

(١٦٨)

دو فرشته هر سحر پندت دهند

٩٩ ص

(١٦٩)

قصه مأمون و اعرابى و آب

١٠٠ ص

(١٧٠)

سامرى منفور خاص و عام شد

١٠٣ ص

(١٧١)

شد عيال الله مخلوقات حق

١٠٣ ص

(١٧٢)

يك جوال از گندم و ديگر ز سنگ!

١٠٣ ص

(١٧٣)

نيست گنجى چون قناعت با دوام

مال باشد صاحبش را عيب پوش

١٠٥ ص

(١٧٦)

كى غناى قلب از ثروت بود

قصه مرد و درخت و كيد زن

بهترين است آن كه زن را نيك داشت/ زن شود گستاخ بر مرد كريم/ قصه احنف شنو از قصر شام

١٠٨ ص

(١٨٢)

«چون قضا آيد فرو پوشد بصر»

١٠٩ ص

(١٨٣)

كس به جز بر فطرت سالم نزاد

١٠٩ ص

(١٨٤)

داستان نعل وارونه شنو

١٠٩ ص

(١٨٥)

ناقه صالح ز حق اعجاز بود

١١٠ ص

(١٨٦)

ناقه را كشتند و واجب شد عذاب

١١٠ ص

(١٨٧)

زيرك از چهره شناسد اين و آن

١١١ ص

(١٨٨)

سنگ گردد لعل ليكن ز آفتاب

١١١ ص

(١٨٩)

هست سركه خوب و نيكو نان خورش

١١٢ ص

(١٩٠)

بنگرد مؤمن به نور رب خويش

١١٢ ص

(١٩١)

حب اشيا كور و كر سازد تو را

١١٢ ص

(١٩٢)

مىنگنجد حق مگر در قلب پاك

١١٣ ص

(١٩٣)

«مهر من بر خشم پيشى گرفته است»

١١٤ ص

(١٩٤)

«او ز يك تصديق صديقى شده»

١١٤ ص

(١٩٥)

بشنو از مجنون و بيمارى يار

١١٥ ص

(١٩٦)

هان! بپوشانيد چشمان از حرام

١١٦ ص

(١٩٧)

«رب سلم» هست ذكر مصطفى

١١٦ ص

(١٩٨)

ديدن مؤمن بود از نور حق

١١٦ ص

(١٩٩)

يافت موسى آتشى اما ز وحى!

١١٧ ص

(٢٠٠)

برد عيسى را خدا در آسمان

١١٧ ص

(٢٠١)

خاك خواهى رو سوى تودهى كلان!

١١٧ ص

(٢٠٢)

مردمان هستند بر دين ملوك

١١٨ ص

(٢٠٣)

با زلال نهر جوها شد زلال

١١٨ ص

(٢٠٤)

داستان نحوى از قول عبيد/ قصهاى ديگر ز نحويون شنو

١١٩ ص

(٢٠٥)

آفريدم خلق را بهر شناخت

١٢٠ ص

(٢٠٦)

چون كه كوبى در، به رويت وا شود

١٢١ ص

(٢٠٧)

بر مسلمان هست گل خوردن حرام

١٢٢ ص

(٢٠٨)

نقص انسان است سيرى يا كه جوع

١٢٢ ص

(٢٠٩)

تا سگت باشد گرسنه رام توست

١٢٣ ص

(٢١٠)

بهترين داروست پرهيز از خوراك

١٢٣ ص

(٢١١)

پس قيامت روز عرض اكبر است/ مرتضى فرمود من فايز شدم

١٢٤ ص

(٢١٢)

آن كه بىپير است شيطان پير اوست

١٢٤ ص

(٢١٣)

نيست يكسان مشورت با ديگران

١٢٤ ص

(٢١٤)

«تو تقرب جو به عقل و سر خويش»

١٢٥ ص

(٢١٥)

هست دور از رحمت حق خال كوب

١٢٦ ص

(٢١٦)

شير و تقسيم غنايم را شنو

١٢٦ ص

(٢١٧)

در جماعت هست رحمتهاى حق

١٢٨ ص

(٢١٨)

آن كه گويد«من» ز محرومان شود

١٢٨ ص

(٢١٩)

هست هر لحظه خدا را سه سپاه

١٣٠ ص

(٢٢٠)

انبيا فرزند نور واحدند

هديه آيينه را بينى مدام!

١٣٢ ص

(٢٢٣)

گشت مرتد كاتبى عصر رسول

١٣٢ ص

(٢٢٤)

حق كند عفو و محب عفو، اوست

١٣٤ ص

(٢٢٥)

زشت رويى كه شكست آيينه را

نقش روم و صيقل چين را ببين

بطن ما در منشأ سعد و شقا

١٤٠ ص

(٢٣١)

بينش مؤمن ز نور حق بود

١٤٠ ص

(٢٣٢)

رد تهمت كرد لقمان حكيم

١٤٠ ص

(٢٣٣)

پر اثر باشد دعاى در خفا

١٤١ ص

(٢٣٤)

«گفت پيغمبر كه اصحابى نجوم»

١٤١ ص

(٢٣٥)

شد قوىتر آدمى از كاينات

١٤١ ص

(٢٣٦)

آتشى كه سرد گردد با زكات

١٤٢ ص

(٢٣٧)

«از على آموز اخلاص عمل»/ قصههايى ديگر از اخلاص بين

هست باب علم پيغمبر

١٤٥ ص

(٢٤٠)

گه شود مبعوث، يك تن امتى

١٤٥ ص

(٢٤١)

آن كه شد لله، ايمانش فزود

١٤٦ ص

(٢٤٢)

قدر فهم هر كسى بودش

١٤٦ ص

(٢٤٣)

مهربانى خدا بر خشم او سبقت گرفته است

١٤٧ ص

(٢٤٤)

معصيت گاهى تو را جنت برد!

١٤٧ ص

(٢٤٥)

من چگونه قاتل خود را كشم؟!

١٤٧ ص

(٢٤٦)

هر آنچه بايد محقق گردد، محقق مى شود

١٤٩ ص

(٢٤٧)

بهر دنيا نيست پيكار على(ع)

آرزوى مرگ كى دارد يهود

١٥٢ ص

(٢٥١)

هست ملعون هادم بنيان حق

١٥٣ ص

(٢٥٢)

گر چه تنهايى حذر كن از بدان

١٥٥ ص

(٢٥٣)

هست مؤمن بهر مؤمن آينه

١٥٥ ص

(٢٥٤)

خواب عالم ذكر و بيدارى بود

١٥٦ ص

(٢٥٥)

حق جميلش دان و مشتاق جمال

١٥٦ ص

(٢٥٦)

يار بهر يار چون آيينه است

١٥٧ ص

(٢٥٧)

رؤيت ماه و خليفهى مسلمين

١٥٧ ص

(٢٥٨)

«بس دعاها كان زيان است و هلاك

١٥٨ ص

(٢٥٩)

اسم اعظم اهل را بايد نه غير

١٥٨ ص

(٢٦٠)

اهل ايمان مانند نفس واحده هستند

١٥٩ ص

(٢٦١)

هر كه نور حق بر او تابيد، رست

١٦٠ ص

(٢٦٢)

كن حذر از سبزههاى مزبله

١٦٠ ص

(٢٦٣)

در دل مؤمن شود حكمت مقيم

١٦٠ ص

(٢٦٤)

قصه باز سپيد و پير زن

١٦١ ص

(٢٦٥)

هست برتر مصطفى و امتش

١٦٢ ص

(٢٦٦)

گنج پنهان بود حق، او را شناس

١٦٣ ص

(٢٦٧)

قصهها بشنو ز شيخ و وام او

١٦٣ ص

(٢٦٨)

هر سحر باشد نداى دو ملك

١٦٤ ص

(٢٦٩)

صدق ابراهيم و فرزندش شنو

١٦٤ ص

(٢٧٠)

قصه آن كر كه آمد ز آسيا

١٦٥ ص

(٢٧١)

گر حبيبم نيست چشم از بهر چيست؟

١٦٦ ص

(٢٧٢)

«آنچنان بنما به ما آن را كه هست»

١٦٧ ص

(٢٧٣)

دشمن سر سخت انسان نفس اوست

١٦٨ ص

(٢٧٤)

قصه شيرى كه مركب شد به شب!

١٦٨ ص

(٢٧٥)

شد خر مهمان طعام ميهمان!

١٧٠ ص

(٢٧٦)

«چون قضا آيد چه سود است احتياط»

١٧٠ ص

(٢٧٧)

فقر باشد موجب كفر و گناه

١٧١ ص

(٢٧٨)

آنچه گيرد دست بايد پس دهد

١٧١ ص

(٢٧٩)

قصه بو بكر و انفاقش شنو

١٧٢ ص

(٢٨٠)

انتظار خير از مفلس خطاست

١٧٢ ص

(٢٨١)

هست ايذا هر كجا مؤمن رود

١٧٣ ص

(٢٨٢)

چون نباشد صبر از ايمان مگو

١٧٤ ص

(٢٨٣)

«از پى هر درد درمان آفريد»

١٧٥ ص

(٢٨٤)

رفتن جان را ببيند محتضر

از«اگر كردن» حذر بايد نمود

١٧٧ ص

(٢٨٧)

بهترين اعطاى حق خلق نكوست

١٧٨ ص

(٢٨٨)

نور حق را پردهها در پردههاست

١٧٩ ص

(٢٨٩)

«آدمى مخفى است در زير زبان»

١٨٠ ص

(٢٩٠)

با يقين بخشش افزون مى شود

١٨٠ ص

(٢٩١)

جز خدا كس ز اوليا آگاه نيست

١٨١ ص

(٢٩٢)

«متحد جانهاى مردان خداست»

١٨١ ص

(٢٩٣)

نقض كننده تصميمهاى ما خداست

١٨١ ص

(٢٩٤)

نور مؤمن آتش جهنم را خاموش مى كند

١٨٢ ص

(٢٩٥)

«اين سخا شاخى است از سرو بهشت»

١٨٢ ص

(٢٩٦)

مخلصان باشند دايم در خطر

١٨٣ ص

(٢٩٧)

گشت محروم آن كه را شرم و حياست

١٨٣ ص

(٢٩٨)

كرد شبلى دوستان را امتحان

١٨٤ ص

(٢٩٩)

«دوست همچون زر، بلا چون آتش است»

١٨٥ ص

(٣٠٠)

عبد عبد عارفان را قصههاست

١٨٥ ص

(٣٠١)

هست اهل صدق آگاه از قلوب

١٨٧ ص

(٣٠٢)

قصها بشنو ز شاكر نعمتان/ تلخى ميوه ز شيرينى نكاست

١٨٨ ص

(٣٠٣)

هست ملعون آن كه نفزايد به عقل/ ناقص الاعضا بيابد لطف حق

١٨٩ ص

(٣٠٤)

مؤمن با نور رب خويش مى بيند

١٩٠ ص

(٣٠٥)

محو گردد نور از خورشيد و ماه

١٩٠ ص

(٣٠٦)

پاى اين شمس و قمر پى مىشود

١٩٠ ص

(٣٠٧)

قصه خشكيدن چاه است و چشم!

١٩١ ص

(٣٠٨)

با دعا شد سنگزاران سبزهزار/ دامن كوهى كه پر شد از درخت

١٩٣ ص

(٣٠٩)

اهل ايمان تشنگان حكمتاند

١٩٤ ص

(٣١٠)

«عاقبت جوينده يابنده بود»

١٩٥ ص

(٣١١)

ساده لوحان و دعاهاشان شنو

١٩٥ ص

(٣١٢)

بين خدا را در عيادت از مريض

١٩٨ ص

(٣١٣)

متقى را حق شود سمع و بصر

١٩٨ ص

(٣١٤)

هست مبغوض خدا حكم طلاق

١٩٨ ص

(٣١٥)

«من نكردم امر تا سودى كنم»

١٩٩ ص

(٣١٦)

«ما زبان را ننگريم و دل را»

٢٠٠ ص

(٣١٧)

«خون شهيدان را ز آب اولىتر است»

٢٠٠ ص

(٣١٨)

قصهها بشنو ز مار و آدمى

٢٠٠ ص

(٣١٩)

براى بهشت رنجها را بايد تحمل كرد

٢٠٣ ص

(٣٢٠)

«سوختهى آتش قرين كوثر است»

٢٠٤ ص

(٣٢١)

رتبت عقل اول و نفس آخرست

«دشمن دانا به از نادان دوست»

خرس نادان دوستىاش دشمنى است

٢٠٦ ص

(٣٢٦)

از دو كورى داشت ناله مرد كور

٢٠٩ ص

(٣٢٧)

«هان و هان بگريز از اين آتشكده»/ بنگرد مؤمن به نور رب خويش

٢٠٩ ص

(٣٢٨)

عدهاى گشتند گوساله پرست!

٢١٠ ص

(٣٢٩)

در اصالت مردمان چون معدناند

٢١٠ ص

(٣٣٠)

شادمان گردند مجنونان ز هم!

٢١١ ص

(٣٣١)

با كبوتر بين كلاغى همنشين

٢١١ ص

(٣٣٢)

در دعا خير دو عالم را بخواه

٢١١ ص

(٣٣٣)

نزد بيماران روى يابى مرا

٢١٢ ص

(٣٣٤)

داستان باغبان و آن سه دزد/ قصه گاوان و شير چارهگر(

٢١٣ ص

(٣٣٥)

كن طواف شيخ و ديگر حج مرو!

٢١٥ ص

(٣٣٦)

سر هم باشند رب و آدمى

٢١٦ ص

(٣٣٧)

«چون مرا ديدى خدا را ديدهاى»

٢١٦ ص

(٣٣٨)

قصه همسر گزينان را شنو

٢١٧ ص

(٣٣٩)

گم شده مؤمن همانا حكمت است

٢١٩ ص

(٣٤٠)

قصه مى خوارگان و حرفشان

٢١٩ ص

(٣٤١)

پاره پيهى اى عجب بيند جهان!

٢٢٠ ص

(٣٤٢)

گشت دوزخ سرد بهر مؤمنان

٢٢١ ص

(٣٤٣)

هست شيطان مانع رشد و كمال/ گاه شيطان نادم از مكر خود است!

٢٢١ ص

(٣٤٤)

باش در تعجيل از بهر نماز

٢٢٣ ص

(٣٤٥)

«آفريدم تا ز من سودى كنند»

٢٢٣ ص

(٣٤٦)

هم هدايت هم ضلالت از خداست

٢٢٣ ص

(٣٤٧)

مرد زشت و آينه را قصههاست

٢٢٤ ص

(٣٤٨)

دنبه در صحرا فريب است و تله

٢٢٥ ص

(٣٤٩)

دوستى اشيا آدمى را كور و كر مى كند

٢٢٦ ص

(٣٥٠)

ميوه صدق است اطمينان دل

٢٢٦ ص

(٣٥١)

بين دو عالم يكى جاهل نگر!

٢٢٧ ص

(٣٥٢)

«طاعت عامه گناه خاصگان»

٢٢٧ ص

(٣٥٣)

گر منافق ساخت مسجد توطئه است

٢٢٨ ص

(٣٥٤)

كن حذر از سبزه و گل در دمن

٢٢٩ ص

(٣٥٥)

«بر شما من از شما مشفقترم

٢٢٩ ص

(٣٥٦)

آتش و پروانه تمثيل نبى

٢٢٩ ص

(٣٥٧)

«حكمت قرآن چو ضاله مؤمن است»

٢٣٠ ص

(٣٥٨)

هر كه مؤمن شد كياست زان اوست

٢٣٠ ص

(٣٥٩)

عارف حق شد زبانش نارسا

٢٣١ ص

(٣٦٠)

چار هندو در يكى مسجد شدند/ آن سه تن نسناس را هم قصهاى است

٢٣١ ص

(٣٦١)

عبرت از غير است كار هر سعيد

٢٣٢ ص

(٣٦٢)

روز قيامت آخرين امت نخستين مىشود

٢٣٢ ص

(٣٦٣)

هست گورستان مگر خانه فقير!

٢٣٣ ص

(٣٦٤)

قصه روباه و طبل پر صدا

٢٣٣ ص

(٣٦٥)

داستان پهلوان بى هنر

٢٣٤ ص

(٣٦٦)

لنگهاى از گندم و ديگر ز خاك!

٢٣٤ ص

(٣٦٧)

بهر ادهم سوزن زر آورند!

٢٣٥ ص

(٣٦٨)

قرة العين پيامبر شد نماز

٢٣٦ ص

(٣٦٩)

«در يكى پيهى نهى تو روشنى»

٢٣٦ ص

(٣٧٠)

برطرف سازد نجس را قلتين

٢٣٦ ص

(٣٧١)

بدترين كيفر همان ترك دعاست/ داستان عالم عاصى شنو

٢٣٧ ص

(٣٧٢)

«كى خورد بنده خدا الا حلال»

٢٣٧ ص

(٣٧٣)

بشنو اين شش امتياز مصطفى

٢٣٨ ص

(٣٧٤)

اشترى شد رام يك موش ضعيف

٢٣٨ ص

(٣٧٥)

مالك دينار و لطف ماهيان

٢٣٩ ص

(٣٧٦)

هست امر معتدل خير الامور

ضاله مؤمن هميشه حكمت است

٢٤١ ص

(٣٧٩)

كرد تصديق مسيح، يحياى پاك

٢٤١ ص

(٣٨٠)

داستان احول و ديدار ماه

٢٤١ ص

(٣٨١)

عهد نو شروان و داروى حيات

٢٤٢ ص

(٣٨٢)

مؤمنان هستند نفس واحده

٢٤٢ ص

(٣٨٣)

كينههاى اوس و خزرج محو شد

٢٤٢ ص

(٣٨٤)

دايگى ماكيان و تخم بط!

٢٤٣ ص

(٣٨٥)

تكيه بر«سه» سنت پيغمبر است

٢٤٥ ص

(٣٨٦)

قصه فرزند فيل و انتقام

٢٤٦ ص

(٣٨٧)

«گفت اطفال مناند اين اوليا»

٢٤٩ ص

(٣٨٨)

حرمت اموال چون خونها بدان

٢٤٩ ص

(٣٨٩)

«آن كه يابد بوى حق را از يمن»

٢٥٠ ص

(٣٩٠)

نزد حق«سين» بلالش«شين» بود/ بنگر اين«الهمد» و آن«الحمد» را

٢٥٠ ص

(٣٩١)

هان دعا كن از دهان غير خود!

٢٥١ ص

(٣٩٢)

پوست را هم بفكنى نشناسمت!

٢٥٢ ص

(٣٩٣)

از كسى كه نيكىاش كردى بترس!

٢٥٣ ص

(٣٩٤)

سوء ظن محتاط و زيرك سازدت

٢٥٣ ص

(٣٩٥)

قصه اهل سبا و كفرشان

٢٥٤ ص

(٣٩٦)

گر تو من باشى بگو من كيستم؟!

٢٥٤ ص

(٣٩٧)

«چون قضا آيد شود تنگ اين جهان»

٢٥٥ ص

(٣٩٨)

در چه افتد آن كه چاهى مىكند

٢٥٦ ص

(٣٩٩)

كن توكل بر حق و روزى بخواه

٢٥٦ ص

(٤٠٠)

نيست چاره با قضاى آسمان

٢٥٦ ص

(٤٠١)

چون قضا آيد خرد عاجز شود

٢٥٦ ص

(٤٠٢)

بخل فرزندان بلاى باغ شد

٢٥٦ ص

(٤٠٣)

«گور عقل آمد، وطن در روستا»

٢٥٧ ص

(٤٠٤)

ساكن متروكهها چون مردههاست

٢٥٨ ص

(٤٠٥)

در سفرها صحت است و منفعت

٢٥٨ ص

(٤٠٦)

با سگ ليلى سخنها داشت قيس

٢٥٩ ص

(٤٠٧)

آزمايندت چو كوزه از صدا

٢٦٠ ص

(٤٠٨)

دور شو از وسوسه هاروتيان

٢٦١ ص

(٤٠٩)

كوه را بز پرتگاه و مهلكه است

٢٦١ ص

(٤١٠)

زاد موسى نقش دشمن شد بر آب

٢٦١ ص

(٤١١)

وحشت فرعون افزون از عصا

٢٦٣ ص

(٤١٢)

آخرين امت نخستين مىشود

٢٦٤ ص

(٤١٣)

ساحران گشتند حق جو حق پرست

٢٦٤ ص

(٤١٤)

هنگام خواب قلب او

٢٦٤ ص

(٤١٥)

فيل و كوران را فراوان قصههاست

٢٦٥ ص

(٤١٦)

بهر خالق شد«اعاده» سهلتر

٢٦٧ ص

(٤١٧)

گشت كنعان دشمن نوح و نجات/ عضو فاسد قطع گردد از بدن

٢٦٧ ص

(٤١٨)

خود گنه باشد رضايت از گناه

٢٦٩ ص

(٤١٩)

ده رضا اندر قضاى كردگار

٢٦٩ ص

(٤٢٠)

قصه سلمانى و موى سپيد

٢٧٠ ص

(٤٢١)

قارى قرآن جليل امت است

٢٧٠ ص

(٤٢٢)

جاى شكوه نيست هنگام وصال

٢٧١ ص

(٤٢٣)

عاقبت قاتل سزاى خويش ديد

٢٧٢ ص

(٤٢٤)

سالم از تلقين به بيمارى فتد

٢٧٣ ص

(٤٢٥)

«در زبان پنهان بود حسن رجال»

٢٧٤ ص

(٤٢٦)

هر كسى از عقل سهمى برده است

٢٧٤ ص

(٤٢٧)

تمارض آدمى را بيمار مى گرداند

٢٧٥ ص

(٤٢٨)

قصه بو الخير اقطع خواندنى است

٢٧٥ ص

(٤٢٩)

كارها بر صاحبش آسان شود

٢٧٩ ص

(٤٣٠)

دل بود لرزان چو پرى در فضا

٢٧٩ ص

(٤٣١)

دل همىجوشد درون ديگ تن!

٢٨٠ ص

(٤٣٢)

بايزيد و قصه تحريم آب

٢٨١ ص

(٤٣٣)

آدمى چون مرد بيدارى رسد

٢٨١ ص

(٤٣٤)

اين جهان رؤيا و خوابى بيش نيست

٢٨١ ص

(٤٣٥)

نيست لغزش گر جلو را بنگرى

٢٨٢ ص

(٤٣٦)

خواب صد سال عزير و مركبش

٢٨٣ ص

(٤٣٧)

خنده بر مرگ پسر بين زين پدر!

٢٨٣ ص

(٤٣٨)

پير هر قومى به مانند نبى است

٢٨٤ ص

(٤٣٩)

هست پيغمبر شفيع عاصيان

٢٨٥ ص

(٤٤٠)

صالحان امتم خود شافعاند

٢٨٥ ص

(٤٤١)

قصه بيناى نابينا ببين

٢٨٦ ص

(٤٤٢)

حكمت خاموشى از لقمان شنو

٢٨٦ ص

(٤٤٣)

بطن در بطن است قرآن كريم

٢٨٧ ص

(٤٤٤)

از دقوقى شرح مبسوطى بخوان

٢٨٨ ص

(٤٤٥)

بهر امت هست پيغمبر پدر

٢٩١ ص

(٤٤٦)

عضو مقطوع بدن را مرده دان

٢٩١ ص

(٤٤٧)

حق شناسد اولياى خاص خود

٢٩٢ ص

(٤٤٨)

كى توانم رب خود را من ستود

٢٩٢ ص

(٤٤٩)

در«تحيات» است مدح انبيا

٢٩٢ ص

(٤٥٠)

عمر خود را در چه پايان بردهاى؟

٢٩٣ ص

(٤٥١)

سجده كردن را بياموز از رسول

٢٩٣ ص

(٤٥٢)

عاقل و جاهل كجا يكسان بود؟

٢٩٤ ص

(٤٥٣)

«حزم چه بود بد گمانى در جهان»

٢٩٥ ص

(٤٥٤)

«حق همىگويد نظرمان بر دل است»

٢٩٥ ص

(٤٥٥)

«دل نظرگاه خدا وان گاه كور!»

٢٩٥ ص

(٤٥٦)

نيست آگه جز خدا بر اوليا

٢٩٥ ص

(٤٥٧)

حب اشيا كور سازد كر كند

٢٩٥ ص

(٤٥٨)

نور چشم مصطفى باشد نماز

٢٩٥ ص

(٤٥٩)

«كژ نهم تا راست گردد اين جهان»

٢٩٦ ص

(٤٦٠)

فاجران افشاگر جرم خودند

٢٩٦ ص

(٤٦١)

«نفس تو هر دم برآرد صد شرار»/ با وضو كن آتش خشمت خموش

٢٩٧ ص

(٤٦٢)

ريگها شد آرد از بهر خليل/ بهر موسى پشم بز گردد حرير

٢٩٧ ص

(٤٦٣)

«مرغ با بيلى عدو را بشكند»

٢٩٩ ص

(٤٦٤)

«دم گاو كشته بر مقتول زن»

٢٩٩ ص

(٤٦٥)

شد خدا بهر رسولش ميزبان

٣٠٠ ص

(٤٦٦)

احمقان را نيست داروى علاج

٣٠٠ ص

(٤٦٧)

دنيا چيزى بيش از يك رؤيا و خواب نيست

٣٠١ ص

(٤٦٨)

«اصلشان بد بود آن اهل سبا»

٣٠١ ص

(٤٦٩)

شاه پيلان و رسول ماه بين

٣٠٢ ص

(٤٧٠)

از بدى حوادث بايد به خدا پناه برد

٣٠٣ ص

(٤٧١)

«ديده و دل هست بين اصبعين»

٣٠٤ ص

(٤٧٢)

«عزم و فسخت هم ز عزم و فسخ اوست»

٣٠٤ ص

(٤٧٣)

«نوح اندر باديه كشتى بساخت»

٣٠٤ ص

(٤٧٤)

«چشمتان را وا گشايد مرگ، نيك»

٣٠٥ ص

(٤٧٥)

مرغ زيرك شد اسير دانهاى

٣٠٥ ص

(٤٧٦)

«ساخت موسى قدس در باب صغير»

٣٠٥ ص

(٤٧٧)

بىطهارت كى نمازت شد نماز

٣٠٦ ص

(٤٧٨)

قصه خواجه شنو با آن غلام

٣٠٦ ص

(٤٧٩)

تاجر ترسو منافع كم برد

٣٠٧ ص

(٤٨٠)

اتقيا باشند پنهان از نظر

٣٠٧ ص

(٤٨١)

سوى حق رو تا شتابد سوى تو

٣٠٨ ص

(٤٨٢)

قصه قحطى آب و پير زن

مرغكى كفش پيامبر را ربود

٣١١ ص

(٤٨٥)

«گرمتر گردد همى از منع، مرد»

٣١٢ ص

(٤٨٦)

عجز در عصيان تو را پاكى دهد

آفرين بايد نه نفرين بر خروس!

٣١٣ ص

(٤٨٩)

«عاقل اول بيند آخر را به دل»

٣١٤ ص

(٤٩٠)

صالحان را هست نعمتهاى خاص

٣١٤ ص

(٤٩١)

آدمى را سجدهها جنت شود

٣١٥ ص

(٤٩٢)

ذكر مؤمن مرغ گردد در بهشت

٣١٥ ص

(٤٩٣)

نور مؤمن مىكند خاموش نار

٣١٥ ص

(٤٩٤)

وسوسه با وحى يكسان كى بود

٣١٦ ص

(٤٩٥)

«لا خلابه گوى و مشتاب و مران»

٣١٦ ص

(٤٩٦)

قصه مغبون و امداد از نبى

٣١٦ ص

(٤٩٧)

«هست تعجيلت ز شيطان لعين»

٣١٧ ص

(٤٩٨)

مرگ شد بهر بلال عين طرب

٣١٨ ص

(٤٩٩)

اين جهان باشد رحم، ما چون جنين

٣١٨ ص

(٥٠٠)

زادن دوم كمال آدمى است

٣١٨ ص

(٥٠١)

اوليا را جز خدا نشناخت كس

٣١٩ ص

(٥٠٢)

قصه صدر جهان بين و پسر

٣١٩ ص

(٥٠٣)

«رب سلم» هست ذكر مسلمين

٣٢١ ص

(٥٠٤)

«ديد مريم صورتى بس جان فزا»

٣٢٢ ص

(٥٠٥)

«آفتاب آمد دليل آفتاب»

٣٢٢ ص

(٥٠٦)

شادى از شش باشد و غم از جگر

٣٢٢ ص

(٥٠٧)

بعد از هر سختى آسانى به دنبالش مى باشد

٣٢٣ ص

(٥٠٨)

اى خوشا بر نفس دون چيره شدن

٣٢٣ ص

(٥٠٩)

اهل ايمان اهل ميهن دوستى است

٣٢٣ ص

(٥١٠)

هر كجا يار است آنجا شهر ماست

٣٢٤ ص

(٥١١)

عقل و عاقل را قضا احمق كند

٣٢٤ ص

(٥١٢)

بود رى را ميهمان كش مسجدى!

٣٢٤ ص

(٥١٣)

دين همان اخلاص ورزيدن بود

٣٢٦ ص

(٥١٤)

كافران دنياى دون را عاشقاند

٣٢٦ ص

(٥١٥)

از شجاعت دم مزن قبل از نبرد

٣٢٧ ص

(٥١٦)

يار مشرك بود شيطان در غزا

٣٢٧ ص

(٥١٧)

بدترين دشمن درون آدمى است

٣٢٨ ص

(٥١٨)

سحر باشد در بيان آدمى

٣٢٨ ص

(٥١٩)

اشتر نقاره را طبلك چه باك!

٣٢٩ ص

(٥٢٠)

چون يقين آيد عطا افزون شود

٣٣٢ ص

(٥٢١)

خلق چوپاناند بهر هم دگر

٣٣٢ ص

(٥٢٢)

«عطوفت حضرت حق بر قهر او سابق شده است»

٣٣٣ ص

(٥٢٣)

«زير ظاهر باطنى هم قاهر است»

٣٣٣ ص

(٥٢٤)

«هين تو كار خويش كن اى ارجمند»

٣٣٣ ص

(٥٢٥)

«قلب مؤمن هست بين اصبعين»

٣٣٣ ص

(٥٢٦)

بانگ شيطان گلهبان اشقياست

٣٣٣ ص

(٥٢٧)

هر كه شد از نفس مستغنى، غنى است

٣٣٤ ص

(٥٢٨)

هر كه خوفش بيش امنش بيشتر

٣٣٤ ص

(٥٢٩)

ناقص تصميمهاى ما خداست

٣٣٥ ص

(٥٣٠)

جنت آسان دست نايد رو بكوش

٣٣٥ ص

(٥٣١)

«هان مراداتت همه اشكسته پاست!»

٣٣٥ ص

(٥٣٢)

با غل و زنجير در جنت شدن!

٣٣٥ ص

(٥٣٣)

مؤمن از دشمن نگه دارد حريم

٣٣٦ ص

(٥٣٤)

هست از يك نوع، معراج رسل

٣٣٦ ص

(٥٣٥)

فقر باشد افتخار آن نبى

٣٣٦ ص

(٥٣٦)

عين بيدارى بود خواب رسول

٣٣٧ ص

(٥٣٧)

پيش از آدم شد نبى

٣٣٧ ص

(٥٣٨)

دستتان گيرد پيامبر از سقوط

٣٣٧ ص

(٥٣٩)

از ضعيفاناند جنت رفتگان

٣٣٨ ص

(٥٤٠)

سوء ظن بر خود نشان زيركى است

٣٣٨ ص

(٥٤١)

جنت و اجبار! اين باشد شگفت

٣٣٨ ص

(٥٤٢)

مرگ انسانها بود نقل مكان

٣٣٩ ص

(٥٤٣)

آن كه وقف شود حق با وى است

٣٣٩ ص

(٥٤٤)

«از سليمان گشت پشه داد خواه»

٣٤٠ ص

(٥٤٥)

«ظلم را ظلمت بود اصل و عضد»

٣٤٠ ص

(٥٤٦)

عرش مىلرزد چو گريد يك يتيم

٣٤٠ ص

(٥٤٧)

قول هر دو خصم را بايد شنيد

٣٤١ ص

(٥٤٨)

بندگانى بين كه رشك انبياست

٣٤١ ص

(٥٤٩)

غير هفتاد و دو ملت دينشان

٣٤٢ ص

(٥٥٠)

«عاقبت جوينده يابنده بود»

٣٤٢ ص

(٥٥١)

چون درى كوبى برون آيد سرى

٣٤٢ ص

(٥٥٢)

حق تو را باشد چو باشى بهر حق

٣٤٣ ص

(٥٥٣)

«پس ملايك رب سلم مىزنند»

٣٤٣ ص

(٥٥٤)

رب خود را گر شناسى از خداست

٣٤٣ ص

(٥٥٥)

چون كه وقف حق شوى حق يار توست

٣٤٣ ص

(٥٥٦)

حق براى صالحان چشم است و گوش

٣٤٤ ص

(٥٥٧)

انبيا را بيشتر باشد بلا

٣٤٤ ص

(٥٥٨)

ابتلاى حق كند تطهيرتان

٣٤٥ ص

(٥٥٩)

چون غضب كردى غضب بينى ز حق

٣٤٦ ص

(٥٦٠)

نزد حق از بره كمتر نيستيم

٣٤٧ ص

(٥٦١)

رفتن كناس در بازار عطر

٣٤٧ ص

(٥٦٢)

هر كه نور حق بر او تابيد رست

٣٤٨ ص

(٥٦٣)

«ليك كى باشد خبر همچون عيان»

٣٤٨ ص

(٥٦٤)

چون قضا آيد فرو بندد بصر

٣٤٨ ص

(٥٦٥)

صدق گفتار است در چهر نبى

٣٤٩ ص

(٥٦٦)

بر خطاى است آن كه حق را آزمود

٣٤٩ ص

(٥٦٧)

«امتحان خود را كن آنگه غير را»

٣٤٩ ص

(٥٦٨)

مسجد الاقصى و داود نبى(ع)

٣٥٠ ص

(٥٦٩)

مؤمنان باشند نفس واحده

٣٥١ ص

(٥٧٠)

«قصه عثمان كه بر منبر برفت»

٣٥١ ص

(٥٧١)

بس مسافتهاست در ارض و سما

٣٥٢ ص

(٥٧٢)

انبيا تحت لواى احمدند

«من به معنى جد جد افتادهام»

٣٥٤ ص

(٥٧٥)

چون سفينهى نوح باشد عترتم

قصه بلقيس و ارسال تحف

٣٥٥ ص

(٥٧٨)

گفت پيغمبر ز غيبم هديههاست

٣٥٦ ص

(٥٧٩)

بين كرامتهاى شيخ مغربى

٣٥٦ ص

(٥٨٠)

قصه گل خوار با شكر فروش

٣٥٧ ص

(٥٨١)

تير شيطان ديدن نامحرم است

٣٥٨ ص

(٥٨٢)

هست دنيا كشتزار آخرت

٣٥٨ ص

(٥٨٣)

اهل عصيان اين جهان آباد كرد!

٣٥٩ ص

(٥٨٤)

سنگ، زر مىشد به دست آن غلام

٣٥٩ ص

(٥٨٥)

«ملك بر هم زن تو ادهموار زود»

٣٥٩ ص

(٥٨٦)

قصه ناى و بذله گويىاش

«قصه راز حليمه گويمت»

شد هراسان سايل كورى ز سگ

٣٦٤ ص

(٥٩٢)

قلب مؤمن هست تسخير اله

٣٦٤ ص

(٥٩٣)

بر حريصان نيست فرخنده جهان

٣٦٤ ص

(٥٩٤)

ناريان و نوريان از هم جداست

٣٦٥ ص

(٥٩٥)

«خلق ما بر صورت خود كرد حق»

٣٦٥ ص

(٥٩٦)

حمد مخصوص خداوند است و بس

٣٦٦ ص

(٥٩٧)

قصه ديو و سليمانى او!

٣٦٧ ص

(٥٩٨)

مسجد اقصى و تخريبش شنو

٣٦٧ ص

(٥٩٩)

گور كندن از كلاغ آغاز شد

٣٦٨ ص

(٦٠٠)

چون قضا آمد خرد زايل شود

٣٦٨ ص

(٦٠١)

اى خدا بنما به ما عيب گناه

٣٦٩ ص

(٦٠٢)

صنع خواهى يا كه صانع، هوشدار

٣٦٩ ص

(٦٠٣)

«اى خنك آن را كه پيش از مرگ مرد»

٣٦٩ ص

(٦٠٤)

اكثر اهل بهشت اين گونهاند

٣٧٠ ص

(٦٠٥)

هست مأجور آن كه گيرد دست كور

٣٧٠ ص

(٦٠٦)

لطف حق بينى چو گيرى دست كور

هست خاموشى جواب احمقان

٣٧٢ ص

(٦٠٩)

پاسخ احمق سكوت است و سكوت

٣٧٢ ص

(٦١٠)

«خلق عالم را سه گونه آفريد»

٣٧٢ ص

(٦١١)

ناقه و مجنون خلاف هم روند!

٣٧٣ ص

(٦١٢)

جذبهاى كار عبادتها كند

٣٧٤ ص

(٦١٣)

اين چنين دنيا فريبد آدمى

٣٧٤ ص

(٦١٤)

«از جهان دو بانگ مىآيد به ضد»

٣٧٥ ص

(٦١٥)

آخرت نسبت به دنيا چون هووست!/ اين جهان و آن جهان ضد هم اند

٣٧٦ ص

(٦١٦)

«مرگ تن هديه است بر اصحاب راز»

٣٧٦ ص

(٦١٧)

«بو مسيلم گفت خود من احمدم!»

٣٧٧ ص

(٦١٨)

حق به باطن نى به ظاهر بنگرد

٣٧٧ ص

(٦١٩)

گاه بر لب مدح و در دل كينههاست!

٣٧٧ ص

(٦٢٠)

داستان بايزيد و بو الحسن

٣٧٨ ص

(٦٢١)

«از يمن مىآيدم بوى خدا»

٣٧٨ ص

(٦٢٢)

دل بود منزلگه پروردگار

٣٧٩ ص

(٦٢٣)

مؤمنان بينند با انوار حق

٣٧٩ ص

(٦٢٤)

از مكاره مىشود حاصل بهشت

٣٧٩ ص

(٦٢٥)

قصه جبريل و معراج نبى

٣٧٩ ص

(٦٢٦)

هر كه مخلص شد طبيعت رام اوست/ از سليمان بشنو و انگشترش

٣٨٠ ص

(٦٢٧)

«خود عدوت اوست قندش مىدهى!»

٣٨١ ص

(٦٢٨)

«هر كه او عاقل بود او جان ماست»

٣٨١ ص

(٦٢٩)

عقلها مطبوع يا مسموع دان

٣٨٢ ص

(٦٣٠)

از لياقت شد اسامه حكمران

٣٨٢ ص

(٦٣١)

«لاجرم اغلب بلا بر انبياست»

٣٨٣ ص

(٦٣٢)

«خود ملايك نيز ناهمتا بدند»

٣٨٤ ص

(٦٣٣)

«پير بايد پير بايد پيشوا»

٣٨٤ ص

(٦٣٤)

«كه خبر هرزه بود پيش نظر»

٣٨٥ ص

(٦٣٥)

«بايزيد آمد كه نك يزدان منم»

٣٨٥ ص

(٦٣٦)

«دل ببينيم و به ظاهر ننگريم»

٣٨٥ ص

(٦٣٧)

آدمى را حكم بر ظاهر بود

٣٨٦ ص

(٦٣٨)

آبگيرى بود و سه ماهى در آن

٣٨٦ ص

(٦٣٩)

اهل ايمان را بود حب الوطن

٣٨٧ ص

(٦٤٠)

«در وضو هر عضو را وردى جداست»

٣٨٨ ص

(٦٤١)

بهر استنجا دعايش ديگر است!

٣٨٨ ص

(٦٤٢)

«همچنين حب الوطن باشد درست»

٣٨٩ ص

(٦٤٣)

«چون على تو آه اندر چاه كن»

٣٨٩ ص

(٦٤٤)

«خواب خود در چشم ترسنده كجاست؟»

٣٨٩ ص

(٦٤٥)

پندهاى مرغ و صياد حريص

٣٨٩ ص

(٦٤٦)

«مرگ پيش از مرگ امن است اى فتى»

٣٩٢ ص

(٦٤٧)

هست آبادى پس از تخريبها

٣٩٢ ص

(٦٤٨)

«رحمت او سبق دارد بر غضب»

٣٩٢ ص

(٦٤٩)

مهلت حق ظالمان را حجت است

٣٩٢ ص

(٦٥٠)

هست باب توبه بر مخلوق باز

٣٩٣ ص

(٦٥١)

هست جنت را ز رحمت هشت در

٣٩٣ ص

(٦٥٢)

خصم نشنيد از كليم الله پند

٣٩٣ ص

(٦٥٣)

چار نعمت هست دايم در بهشت

٣٩٣ ص

(٦٥٤)

«كلم الناس» است فرمان خدا

٣٩٥ ص

(٦٥٥)

مژده عكاشه شد باب نجات

٣٩٥ ص

(٦٥٦)

مصطفى(ع) را رحلت آمد در ربيع

بود با مژدهى صفر مژدهى بهشت

٣٩٦ ص

(٦٥٩)

«گفت عكاشه ببرد از مژده بر»

٣٩٧ ص

(٦٦٠)

«غافلى هم حكمت است و نعمت است»

٣٩٧ ص

(٦٦١)

آن كه با حق بود حق با او بود

٣٩٨ ص

(٦٦٢)

قصه كمپير با باز سپيد

٣٩٨ ص

(٦٦٣)

قصه طفلى كه شد بر ناودان

٣٩٨ ص

(٦٦٤)

نور مؤمن مىكند آتش خموش

٣٩٩ ص

(٦٦٥)

دوزخ از مؤمن به حق گيرد پناه

٣٩٩ ص

(٦٦٦)

اى خوش آن مؤمن كه نفسش رام شد

٤٠٠ ص

(٦٦٧)

كبريايى بشر شرك آورد

٤٠٠ ص

(٦٦٨)

داستان مالك و دهرى شنو

٤٠١ ص

(٦٦٩)

حق بود اهل توكل را پناه

٤٠١ ص

(٦٧٠)

جلب خشنودى حق هم از حق است

مىشود حق خون بهاى بندهاش!

٤٠٤ ص

(٦٧٤)

از خليل حق توكل ياد گير

٤٠٤ ص

(٦٧٥)

بهر عقبى كشتزار است اين جهان

٤٠٤ ص

(٦٧٦)

اهل دوزخ كاه اين خرمن بود

٤٠٥ ص

(٦٧٧)

گفت حق من گنج پنهان بودهام

٤٠٥ ص

(٦٧٨)

خواب انسان جلوهاى از مرگ اوست

٤٠٥ ص

(٦٧٩)

نور حق دلها ز دنيا بگسلد

٤٠٦ ص

(٦٨٠)

راز و سر هر پدر فرزند اوست

٤٠٦ ص

(٦٨١)

بىنياز آن كس بود كاو بىهواس

٤٠٧ ص

(٦٨٢)

بىغم آن كس شد كه غم دين گزيد

٤٠٧ ص

(٦٨٣)

در نكاح زن مجو مال و جمال

٤٠٧ ص

(٦٨٤)

دل چو نور حق بيابد رسته است

٤٠٨ ص

(٦٨٥)

گفت پيغمبر كه دنيا ساحر است

٤٠٨ ص

(٦٨٦)

«رحمت او سابق است از قهر او»

٤٠٨ ص

(٦٨٧)

اين جهان باشد هو وى آن جهان

٤٠٨ ص

(٦٨٨)

قحط سالى بين و شادى غلام!

٤٠٩ ص

(٦٨٩)

مؤمنان عضوى ز اعضاى هم اند

٤٠٩ ص

(٦٩٠)

شد زمين از نقره جنت از طلا

٤١٠ ص

(٦٩١)

از عزير و خواب صد سالهاش شنو

٤١٠ ص

(٦٩٢)

«جمع كن خود را جماعت رحمت است»

٤١١ ص

(٦٩٣)

«پس جواب احمقان آمد سكوت»

٤١١ ص

(٦٩٤)

داشت استغفار هر روزه نبى

٤١١ ص

(٦٩٥)

آنچه بايد شد شود، جف القلم

٤١٢ ص

(٦٩٦)

اى خوش آن كاو نفس خود را رام كرد

٤١٢ ص

(٦٩٧)

نيست عقل فلسفى مشكلگشا

٤١٢ ص

(٦٩٨)

«كه منم كشتى در اين درياى كل»

٤١٣ ص

(٦٩٩)

هست آخر بين به دور از مهلكه

٤١٣ ص

(٧٠٠)

اهل ايمان را بود حب الوطن

٤١٤ ص

(٧٠١)

مؤمنان بينند با نور خدا

٤١٤ ص

(٧٠٢)

گشت دريا خون براى قبطيان

٤١٤ ص

(٧٠٣)

انس با قرآن بهشتت مىبرد

٤١٥ ص

(٧٠٤)

گور بابى شد ز دوزخ يا بهشت

٤١٦ ص

(٧٠٥)

خواهم اشيا را كما هى بنگرم

٤١٦ ص

(٧٠٦)

گنج پنهان بودم و ظاهر شدم

هست اين دنيا چو خواب خفتگان

٤١٧ ص

(٧٠٩)

مىشود بيدار چون ميرد كسى!

٤١٧ ص

(٧١٠)

«بحث كم جوييد در ذات خدا»

٤١٧ ص

(٧١١)

«صد هزاران پرده آمد تا اله»

٤١٨ ص

(٧١٢)

يا رب از تو هم ثناى تو سزد

٤١٩ ص

(٧١٣)

«رفت ذو القرنين سوى كوى قاف»

٤١٩ ص

(٧١٤)

«موركى بر كاغذى ديد او قلم»

٤٢٠ ص

(٧١٥)

لطف حق بر قهر او سبقت گرفت

بيش از اين گر من پرم سوزد پرم

٤٢٢ ص

(٧١٩)

ميزبان خويش را حرمت بدار

٤٢٣ ص

(٧٢٠)

كرد نقض عهد با احمد

٤٢٤ ص

(٧٢١)

راز مرغان نيك بشنو از خليل(ع)

٤٢٥ ص

(٧٢٢)

باشد از شيطان شتاب آدمى

٤٢٦ ص

(٧٢٣)

«لاجرم كافر خورد در هفت بطن»

٤٢٦ ص

(٧٢٤)

ميهمانان بين خود قسمت كنيد

٤٢٩ ص

(٧٢٥)

«كه رعيت دين شه دارند و بس»

٤٣٠ ص

(٧٢٦)

آنچه را چشمان نديده آن دهند

٤٣٠ ص

(٧٢٧)

پوشش جنت ز كره و سختى است

٤٣٠ ص

(٧٢٨)

رحمت حق برده سبقت بر غضب

٤٣٠ ص

(٧٢٩)

گفت پيغمبر ارحنا يا بلال

٤٣٠ ص

(٧٣٠)

اهل ايماناند جاسوس قلوب

٤٣١ ص

(٧٣١)

كن دعا تا حفظ گردد نسل تو

جوع، خاصان را طعام ايزدى است

٤٣٢ ص

(٧٣٤)

از ملائك دان«قلم» هم«لوح» را

٤٣٣ ص

(٧٣٥)

قصه صوفى شنو با جبهاش

٤٣٣ ص

(٧٣٦)

بعد عسرتها گشايش مىرسد

٤٣٣ ص

(٧٣٧)

قصه دجال و آب و آتشش

٤٣٣ ص

(٧٣٨)

«ذره عقلت به از صوم و نماز»

٤٣٤ ص

(٧٣٩)

عقلها يكسان نباشد خلق را

٤٣٦ ص

(٧٤٠)

رو خدا را از شكسته دل بجوى

٤٣٦ ص

(٧٤١)

چشم زخم آرد شتر را سوى ديگ!

٤٣٦ ص

(٧٤٢)

«رحمتش بر نقمتش غالب شود»

٤٣٧ ص

(٧٤٣)

«حرص و شهوت مار و منصب اژدهاست»

٤٣٧ ص

(٧٤٤)

«دو رياست جو نگنجد در جهان»

٤٣٨ ص

(٧٤٥)

«هست الوهيت رداى ذو الجلال»

٤٣٨ ص

(٧٤٦)

«پر خود مىكند طاووسى به دشت»

٤٣٨ ص

(٧٤٧)

«هين مكن خود را خصى رهبان مشو»

٤٣٩ ص

(٧٤٨)

حق جزاى روزه مؤمن شود

٤٣٩ ص

(٧٤٩)

هست با عشق مجازى ننگها

٤٤٠ ص

(٧٥٠)

آخرت حسرتگه انسان بود

٤٤٠ ص

(٧٥١)

«عجب آرد معجبان را صد بلا»

٤٤٠ ص

(٧٥٢)

نفس من دشمنترين دشمنان

«قطره مىباريد و بالا ابرنى»

٤٤١ ص

(٧٥٥)

انتخاب فقر فخر است و غنا

٤٤١ ص

(٧٥٦)

پير در هر قوم باشد چون نبى

٤٤١ ص

(٧٥٧)

در معيت بين تو محبوب و محب

٤٤٢ ص

(٧٥٨)

كن حذر ز اموات يعنى اغنيا!

٤٤٢ ص

(٧٥٩)

چون غنى محتاج شد رحمش كنيد

٤٤٣ ص

(٧٦٠)

همدمى با غير خود باشد عذاب

٤٤٣ ص

(٧٦١)

ريشه در افكار دارد تسميه

٤٤٤ ص

(٧٦٢)

هست دلها منظر پروردگار

٤٤٦ ص

(٧٦٣)

«ما زبان را ننگريم و قال را»

٤٤٦ ص

(٧٦٤)

«زير پاى مادران باشد جنان»

٤٤٦ ص

(٧٦٥)

بود و خواهد شد غريب اسلام ناب

٤٤٦ ص

(٧٦٦)

از عزيز مصر و خواب او شنو

٤٤٧ ص

(٧٦٧)

دامها بنهاد ابليس از زنان

٤٤٧ ص

(٧٦٨)

ياور ابليس در اغوا«زن» است/ بىوفايىهاى زن را قصههاست

٤٤٨ ص

(٧٦٩)

اين جهان جادوگر است و پر فريب

٤٥٤ ص

(٧٧٠)

شد قرين دايم انسان«عمل»

٤٥٤ ص

(٧٧١)

هست مال و همسران تا پاى گور

٤٥٤ ص

(٧٧٢)

هست احسان تو جهد در معاش

٤٥٥ ص

(٧٧٣)

گر زليخا بست در، حق باز كرد

٤٥٥ ص

(٧٧٤)

هان مشو غافل از آنجا كامدى

٤٥٦ ص

(٧٧٥)

رستى ار شد حب و بغضت بهر حق

٤٥٦ ص

(٧٧٦)

عاشق صادق بود جانش به كف

٤٥٦ ص

(٧٧٧)

«عاقبت جوينده يابنده بود»

٤٥٧ ص

(٧٧٨)

مستعد حق ره حق مىرود

٤٥٧ ص

(٧٧٩)

آدمى محفوظ گردد با نكاح

٤٥٧ ص

(٧٨٠)

از زكات اين باغ پر محصول بود

٤٥٨ ص

(٧٨١)

هم بدو هم نيك را حق آفريد

٤٥٩ ص

(٧٨٢)

بر غضب رحم خدا پيشى گرفت

٤٦٠ ص

(٧٨٣)

«سبق رحمت بر غضب هست اى فتى»

٤٦١ ص

(٧٨٤)

جوىها از چشمهها گيرد مدد

٤٦١ ص

(٧٨٥)

در رعيت خلق و خوى شه نگر

٤٦١ ص

(٧٨٦)

اشك تقوا پيشگان باشد عزيز

٤٦١ ص

(٧٨٧)

قوم يونس رست چون توبه نمود

٤٦٢ ص

(٧٨٨)

شد برابر اشك با خون شهيد

٤٦٣ ص

(٧٨٩)

چار چشمه از سوى حق جارى است

٤٦٣ ص

(٧٩٠)

«سبق رحمت گشت غالب بر غضب»

٤٦٣ ص

(٧٩١)

«من چو كلكم در ميان اصبعين»

٤٦٣ ص

(٧٩٢)

«بهر هر دردى دوايى در خور است»

٤٦٤ ص

(٧٩٣)

«چون قضا آيد طبيب ابله شود»

٤٦٤ ص

(٧٩٤)

گر طعام الله خواهى روزه گير

٤٦٤ ص

(٧٩٥)

مرگ، وصل دوستان را چون پل است

٤٦٤ ص

(٧٩٦)

آن چنان بنما به ما اشيا كه هست

٤٦٥ ص

(٧٩٧)

توشه كم، حسرت ميت فزود

٤٦٥ ص

(٧٩٨)

گر به حق اميد دارى رستهاى

٤٦٥ ص

(٧٩٩)

مرگ همچون خواب آيد سوى ما

٤٦٦ ص

(٨٠٠)

نيست حق را باكى از عفو گناه

٤٦٦ ص

(٨٠١)

گشت پيهى عضو عالم بين ما!

٤٦٧ ص

(٨٠٢)

غفلت از آغاز خود، آرد غرور/ از اياز آموز حفظ حد خويش/ قصه عبد العزيز و گريهاش

٤٦٧ ص

(٨٠٣)

هست سر آدمى فرزند او

٤٦٩ ص

(٨٠٤)

«مال چون مار است و اين جاده اژدها»

٤٦٩ ص

(٨٠٥)

سنت بد حاصل بد آورد

٤٦٩ ص

(٨٠٦)

هر سحر بيدارمان خواهد ملك

٤٦٩ ص

(٨٠٧)

افضل اعمال جذبه حق بود

٤٧٠ ص

(٨٠٨)

«هر كه رنجى ديد گنجى شد پديد»

٤٧١ ص

(٨٠٩)

چون در حق را زنى يابى مراد

٤٧١ ص

(٨١٠)

اهل ايمان جمله نفس واحدند

٤٧١ ص

(٨١١)

«هر كه خود بشناخت يزدان را شناخت»

٤٧١ ص

(٨١٢)

شد ز تقدير الهى عقل مات

٤٧٢ ص

(٨١٣)

داستانها بشنو از توبهى نصوح

٤٧٢ ص

(٨١٤)

هست تائب همچو ناكرده گناه

٤٧٤ ص

(٨١٥)

قصه شير گر و درمان او

٤٧٤ ص

(٨١٦)

عقل قطب توست گرد آن بگرد

٤٧٦ ص

(٨١٧)

هست واجب، جستن رزق حلال

٤٧٦ ص

(٨١٨)

كسب ما باشد كليد رزقها

٤٧٧ ص

(٨١٩)

حق چو رزاق است جز او را مخوان/«رزق آيد پيش هر كه صبر جست»

٤٧٧ ص

(٨٢٠)

گنج بىپايان قناعت را بدان

٤٧٨ ص

(٨٢١)

تا طمع باشد بود احساس فقر

٤٧٨ ص

(٨٢٢)

تو به رزق و رزق بر تو شايق است

٤٧٨ ص

(٨٢٣)

رزق تعقيبت كند هر جا روى/ قصه حلوا و آن صوفى شنو

٤٧٩ ص

(٨٢٤)

دل به نور حق ز دنيا سرد شد

٤٨١ ص

(٨٢٥)

«اى خنك آن كس كه عقلش نر بود»

٤٨١ ص

(٨٢٦)

داستان خر برفت و خر برفت

٤٨١ ص

(٨٢٧)

واى اگر گيرند روبه را شتر!

٤٨٢ ص

(٨٢٨)

«مكر شيطان است تعجيل و شتاب»

«گشت هفتاد و دو ملت اهل دين»

٤٨٣ ص

(٨٣١)

جز براى حق پرستيدن خطاست

٤٨٣ ص

(٨٣٢)

«بهر عشق او را خدا لولاك گفت»

«جوع خود سلطان داروهاست هين»

٤٨٦ ص

(٨٣٦)

دوست كى از جوع نالد وز نياز

٤٨٦ ص

(٨٣٧)

«جوع، رزق جان خاصان خداست»

٤٨٧ ص

(٨٣٨)

«رزق تو بر تو ز تو عاشقتر است»

٤٨٧ ص

(٨٣٩)

بشنو اين قصه ز گاوى پر خوراك

٤٨٧ ص

(٨٤٠)

آن يكى با شمع مىجست آدمى!

٤٨٧ ص

(٨٤١)

«صد عطارد را قضا ابله كند»

٤٨٨ ص

(٨٤٢)

عارف حق را زبان كند است و لال

٤٨٨ ص

(٨٤٣)

قصه آن مغ كه ظلمت را گزيد

٤٨٩ ص

(٨٤٤)

ان شاء الله ذكر و ورد مؤمن است

٤٨٩ ص

(٨٤٥)

آنچه را حق خواست آن خواهد شدن

٤٩٠ ص

(٨٤٦)

هم ملك هم ديو مشتاق تواند!

٤٩٠ ص

(٨٤٧)

هست از گبران بتر، اهل قدر

٤٩٠ ص

(٨٤٨)

قصه آن دزد و توجيهات او

٤٩١ ص

(٨٤٩)

عبد صالح را مشيت از خداست

٤٩٢ ص

(٨٥٠)

«كژ روى، جف القلم، كژ آيدت»

٤٩٢ ص

(٨٥١)

از تصدق ذرهاى كوهى شود

٤٩٢ ص

(٨٥٢)

«آن وفا را هم وفا، جف القلم»

٤٩٢ ص

(٨٥٣)

جاهلى شد معترض بر رب خويش

٤٩٣ ص

(٨٥٤)

«زان كه مىبافى همه روزه بپوش»/ كى توان از خارها انگور چيد

٤٩٣ ص

(٨٥٥)

فعل توست اين غصهها، جف القلم

٤٩٤ ص

(٨٥٦)

علم و تعليم است نقش بر حجر

٤٩٤ ص

(٨٥٧)

ملت اسلام هفتاد و دو شد

٤٩٥ ص

(٨٥٨)

شيطنت را عقل دانستن خطاست

٤٩٥ ص

(٨٥٩)

حاضران جذب پيامبر

٤٩٦ ص

(٨٦٠)

بهر مجنون هست ليلى بهترين

٤٩٦ ص

(٨٦١)

آن كه شد غرق هوس وعظش چه سود؟

٤٩٨ ص

(٨٦٢)

«اى خنك آن را كه ذات خود شناخت»

٤٩٨ ص

(٨٦٣)

قصه گبر و مسلمانى شنو

٤٩٨ ص

(٨٦٤)

«يك مؤذن داشت بس آواز بد»

٤٩٨ ص

(٨٦٥)

«گفت آوه زان خر فحل فريد»

٥٠٠ ص

(٨٦٦)

اين چنين نعمت نديده هيچ چشم

٥٠١ ص

(٨٦٧)

مرد ايمان اهل انس و الفت است

٥٠١ ص

(٨٦٨)

از خليفه بشنو و خمهاى مى

٥٠٢ ص

(٨٦٩)

با مى محبوب واصل شد حبيب

«عفو كن تا عفو يابى در جزا»

٥٠٥ ص

(٨٧٢)

الكريم ابن الكريم

جهاد اكبر و جهاد اصغر

٥٠٧ ص

(٨٧٧)

قصه ريختن سكهها در آب

٥٠٧ ص

(٨٧٨)

بين از قياس آن كنيز

٥٠٩ ص

(٨٧٩)

كى شنيدن بود مانند

٥١٣ ص

(٨٨٠)

فاصله بين حق و باطل

بهر جنت رنجها بايد كشيد

٥١٤ ص

(٨٨٥)

قصه محمود جام و اياز

٥١٥ ص

(٨٨٦)

عفوهاى عالم ذرهاى

٥١٦ ص

(٨٨٧)

آن كه رست از نار از كوثر شكفت

قصه مرغ و واعظ و سايل

باشد از آل نبى هر متقى

٥٢٢ ص

(٨٩٧)

همه از دوزخ مىگذرند

امر معروف و ز منكر احتراز

تنهايى به از ياران بد

چون نباشد قوتى پرهيز به

جوينده يابنده بود

٥٣٣ ص

(٩١٦)

عقل هر عطار كاگه شد

٥٣٤ ص

(٩١٧)

مومنان نفس واحده هستند

٥٣٥ ص

(٩١٨)

نابينا و بيت مصطفى

ز منع؛ ميل افزونتر

٥٣٦ ص

(٩٢١)

چون بغرد بحر غرهاش كف شود

٥٣٦ ص

(٩٢٢)

بى بىكمال نردبان نايى به بام

فهم آيد نه به عقل

بسته شدن باب توبه

٥٤٠ ص

(٩٣٣)

مخلصان سرچشمه حكمتند

٥٤١ ص

(٩٣٤)

آدمى بيند به پيهى عالمى

مىبينند با نور خدا

انبيا و طى ارض و سما

پير و هوسهاى جوان

قصه محمود و هندو پسر

آنچه نپسندى به خود

اصحابم مانند نجومند

جمله دنيا را پر پشه بها

٥٥٢ ص

(٩٥٨)

مستمع گوينده را شايق كند

لطف حق و نزديكى دورها

اولين مخلوق عقل است

تسليم خير المرسلين

جان ما چون مهرهاى

هود ياران راز طوفان

مخلصان از هر دو عالم

٥٦٠ ص

(٩٨٢)

طاعت مايه گيرد از گنه

٥٦٠ ص

(٩٨٣)

بشر عجولتر از شيطان

٥٦٠ ص

(٩٨٤)

آمرزش در سحرگاهان

قصه حلوا و سه رفيق

٥٦٢ ص

(٩٨٨)

مهمان نوازى باديه نشينان

٥٦٢ ص

(٩٨٩)

قسام فى النار از خبر

٥٦٣ ص

(٩٩٠)

هيچ كافر را به خوارى منگريد

٥٦٣ ص

(٩٩١)

قصه شتر گاو و قوچ

شنيدن كى بود مانند ديدن

٥٦٦ ص

(٩٩٥)

دل نيارامد به گفتار دروغ

فريضه علم بر هر مرد و زن

٥٦٧ ص

(٩٩٨)

رهبانيت در دين ما نيست

رحمتهاى حق در جماعت است

صالحان و نعمتهاى خاص

حق درون را؛ نه برون را بنگرد

٥٧١ ص

(١٠١٤)

گفت حق؛ لولاك؛ در شان نبى

در دل مومن بگنجيديم

٥٧٥ ص

(١٠٢٣)

«وصف آدم مظهر آيات اوست»

آينه مشكن خود را علاج كن

شاكر مردم شاكر خداست

شفقت موسى گوسفند را

٥٧٨ ص

(١٠٣٢)

با شبانى انبياء خو كرده

بىخبر بودن ز پايان

مال از صدقه كم نمىشود

٥٨٣ ص

(١٠٤٣)

زكات حفظ اموال است

٥٨٣ ص

(١٠٤٤)

قصه سلطان و سه فرزند

٥٨٤ ص

(١٠٤٥)

عاريه؛ تاديه بايد شود

٥٨٥ ص

(١٠٤٦)

خاك را باشد لقب دار الغرور

آدمى گردد حريص از«ما منع»

٥٨٦ ص

(١٠٤٩)

آن كه چاهى كند در آن اوفتاد

٥٨٦ ص

(١٠٥٠)

گرمتر گردد بشر از«ما منع»

٥٨٧ ص

(١٠٥١)

قصه صدر جهان و آن فقير

٥٨٧ ص

(١٠٥٢)

شد نجات آدمى در خامشى

٥٨٧ ص

(١٠٥٣)

اى خنك آن كس كه قبل از مرگ مرد

٥٨٨ ص

(١٠٥٤)

جذبهاى از حق به از صد اجتهاد

٥٨٨ ص

(١٠٥٥)

يك عنايت از هزاران جهد به

٥٨٨ ص

(١٠٥٦)

«نوم عالم از عبادت به بود»

٥٨٨ ص

(١٠٥٧)

عالم و دارا كجا گردند سير؟

٥٨٩ ص

(١٠٥٨)

زير دستان را چو خود اطعام كن

٥٨٩ ص

(١٠٥٩)

از زليخا نكتهها بشنو ز عشق

٥٩٠ ص

(١٠٦٠)

محو گرداند گنه را تيغ تيز

٥٩١ ص

(١٠٦١)

بشنو از خوابى كه فقرى را زدود

٥٩١ ص

(١٠٦٢)

«گفت پيغمبر كه مؤمن مزهر است»

٥٩٢ ص

(١٠٦٣)

هست مقهور خدا دلهاى ما

٥٩٣ ص

(١٠٦٤)

دوست دارد حق ز مؤمن نالهها

٥٩٣ ص

(١٠٦٥)

«دل بيارامد به گفتار صواب»

٥٩٤ ص

(١٠٦٦)

شبه عيسى گشت مصلوب يهود

٥٩٤ ص

(١٠٦٧)

هست در فسخ عزايم حق عيان

٥٩٤ ص

(١٠٦٨)

جمله چوپانيد و مسئول همه

٥٩٥ ص

(١٠٦٩)

كيد زن را بين و شهوت پيشگان

٥٩٥ ص

(١٠٧٠)

گم شدهى مؤمن همانا حكمت است

٥٩٩ ص

(١٠٧١)

بهر غير و بهر خود يكسان بخواه

٥٩٩ ص

(١٠٧٢)

«ابن عم من على مولاى اوست»

٦٠٠ ص

(١٠٧٣)

شد مسخر قلبها در دست حق

٦٠٠ ص

(١٠٧٤)

نور مؤمن نار را خامش كند

٦٠٠ ص

(١٠٧٥)

عجز در عصيان تو را پاكى دهد

٦٠١ ص

(١٠٧٦)

در چهل سالى فزون كن خير را

٦٠١ ص

(١٠٧٧)

ناتوانى در گنه را قدر دان)

٦٠١ ص

(١٠٧٨)

قصه شداد و نمرود كفور

٦٠١ ص

(١٠٧٩)

دين بياموزيد از پير زنان

٦٠٣ ص

(١٠٨٠)

شد زليخا از پس پيرى جوان

٦٠٣ ص

(١٠٨١)

اى خوش آن كاو نفس خود را رام كرد

٦٠٤ ص

(١٠٨٢)

آدمى پنهان بود زير زبان

٦٠٤ ص

(١٠٨٣)

كوزه سالم تو بشناس از طنين

٦٠٥ ص

(١٠٨٤)

«هر كه چيزى جست بىشك يافت او»

٦٠٥ ص

(١٠٨٥)

1 - فهرست تفصيلى و موضوعى احاديث و قصص مثنوى

2 - فهرست الفبايى مفاهيم و اصطلاحات

3 - فهرست الفبايى آيات قرآن

٦٦٣ ص

(١١٢٥)

4 - فهرست الفبايى ابيات عربى(مصراعهاى اول)

٦٦٥ ص

(١١٢٦)

5 - فهرست الفبايى احاديث(و اقوال و تمثيلات عربى)

6 - فهرست الفبايى ابيات مثنوى(مصراعهاى اول)

7 - فهرست الفبايى ساير ابيات(مصراعهاى اول)

8 - فهرست الفبايى اشخاص

10 - فهرست كتابها

احاديث و قصص مثنوى - فروزانفر، بديع الزمان - الصفحة ٣٤٦ - چون غضب كردى غضب بينى ز حق

[چون غضب كردى غضب بينى ز حق‌]

٥٥٩-

«گفت عيسى را يكى هشيار سَر		چيست در هستى ز جمله صعب‌تر

مأخذ آن روايتى است كه در مستدرك الوسائل، چاپ ايران، ج ٢، ص ٣٢٦ به نقل از المنيه تأليف شهيد ثانى منقول است:

سُئلَ النَّبىُّ ٦ مَا يُبعدُ من غَضَب اللَّه تَعَالَى قَالَ ان لَا تَغضبَ‌[١].

و در نهج البلاغه اين جمله از حضرت على (ع) روايت شده:

يُبَاعدُكَ من غَضَب اللَّه ان لَا تَغضبَ‌[٢]

(شرح نهج البلاغه، ج ٤، ص ٥٦٢) و هم در مستدرك الوسائل اين روايت از حضرت امام موسى الكاظم نقل شده است:

مَن كَفَّ غَضَبَهُ عَن النَّاس كَفَّ اللَّهُ عَنهُ غَضَبَهُ يَومَ القيَامَة[٣].

(و اين مطلب را مولانا در فيه ما فيه، ص ٢٣٢ و در مكتوبات، ص ٣٣ و ص ٥٨ نيز مى‌آورد).

[ص ١٢٩ قصص مثنوى‌]

[١] - از رسول خدا٦ سؤال شد چه چيزى غضب خداوند متعال را دور مى‌سازد؟ فرمود اين كه غضبناك نشو.

[٢] -( على- ٧- فرمود:) غضبناك نشدن تو باعث مى‌شود كه غضب خدا از تو دور شود.

[٣] - كسى كه به مردم غضب كند روز قيامت خداوند نيز به او غضب خواهد كرد.