«كاى رهاننده مرا از وصف زشت‌		اى كننده دوزخى را چون بهشت‌
در يكى پيهى نهى تو روشنى‌		استخوانى را دهى سمع اى غنى‌

مستند آن در ذيل شماره (٣٤١) ملاحظه كنيد. [٤] [ص ٦٨ احاديث مثنوى‌]

[برطرف سازد نجس را قُلَّتين‌]

٣٧٠-

«نيست دون القُلَّتين و حوض خرد		كى تواند قطره‌ايش از كار برد

حكم شرعى و مستفاد از اين روايت است:

إذَا بَلَغَ المَاءُ قُلَّتَين لَم يَحمل الخَبَث‌[٣].

[٥] جامع صغير، ج ١، ص ٢١، با كلمه الخَبَثَ و نهايه ابن اثير، ج ٣، ص ٢٧٥ با عبارت:

لَم يَحمل نَجَسَاً.

[٦] [ص ٦٨ احاديث مثنوى‌]

______________________________ [١] مستدرك الوسائل ج ١ ص ٤١٩ باب ٥٩ و بحار الأنوار ج ٨٧ ص ٣٤٣ باب ١٠ و در خصال ص ١٦٥ ح ٢١٨

[٢] وسائل الشيعة ج ٢ ص ١٤٣ باب ٨٩ و بحار الأنوار ج ٧٣ ص ١٤١

[٣]

قَالَ النَّبيُّ ٦: جُعلَتْ قُرَّةُ عَيْني في الصَّلاة وَ كَانَ يَقُولُ: أَرحْنَا يَا بَلالُ‌

(رسول خدا ٦ فرمود: روشنى چشم من در نماز نهاده شده است و همواره مى‌فرمود: اى بلال (با اذان گفتنت) به ما آرامش بده) بحارالأنوار ج ٧٩ ص ١٩٣ باب ١- فضل الصلاة و عقاب تاركها.

يَا بلَالُ ارحْنَا بالصَّلَاة (٣).

مسند احمد، ج ٥، ص ٣٦٤ و ٣٧١ و با لفظ:

قُمْ يَا بلَالُ فَارحْنَا بالصَّلاة

(٤). و نيز:

كانَ يَقُولُ يَا بَلَالُ رَوِّحْنَا

(٥). و همچنين:

يَا بلالُ اقم الصَّلَاةَ ارحْنَا بهَا (٦).

در كنوز الحقائق، ص ٩١ و ١٠٦ و ١٦٩ مذكور است. [ص ٢١ احاديث مثنوى‌] (٣) اى بلال با (ترتيب دادن) نماز، به ما آرامش ده.

(٤) اى بلال برخيز (و اذان بگو) تا با ورود در نماز آرامش يابيم.

(٥) [پيامبر] مى‌فرمود اى بلال (با ترتيب دادن نماز) به ما آرامش ده.

(٦) اى بلال نماز را بر پا دار تا بدين وسيله آرامش يابيم.

[٤] مستفاد است از گفته مولاى متقيان على- ٧-:

اعجَبُوا لهذَا الانسَان يَنظُرُ بشَحمٍ وَ يَتَكَلَّمُ بلَحمٍ وَ يَسمَعُ بعَظمٍ وَ يَتَنَفَّسُ من خَرمٍ (١).

نهج البلاغه، ص ٤٧٠ ح ٨، شرح نهج البلاغه، ج ١٨، ص ١٠٣ ح ٨ غرر الحكم ص ٨٣ ح ١٣٢٠ و در ربيع الابرار، باب ذكر اللّه و الدّعاء بدين صورت به ابن سمّاك نسبت داده شده است:

تَبَارَكَ مَن خَلَقَكَ فَجَعَلَكَ تَنظُرُ بشَحمٍ وَ تَسمَعُ بعَظمٍ وَ تَنطقُ بلَحمٍ (٢).

[ص ٦٣ احاديث مثنوى‌] (١) شگفتا به اين انسان! با تكه‌اى پيه مى‌بيند، با تكه‌اى گوشت تكلم مى‌كند، با استخوانى مى‌شنود و از سوراخى نفس مى‌كشد! (٢) مبارك است آن خدايى كه تو را خلق كرد و به گونه‌اى آفريد كه با تكه‌اى پيه مى‌بينى و با تكه‌اى استخوان مى‌شنوى و با تكه‌اى گوشت سخن مى‌گويى!

[٥] مستدرك الوسائل ج ١ ص ١٩٨ باب ٩

[٦]

قَالَ الصَّادقُ ٧ إذَا كَانَ الْمَاءُ قَدْرَ قُلَّتَين لَم يُنَجِّسْهُ شَيْ‌ءٌ وَ الْقُلَّتَان جَرَّتَان (١)

(١) امام صادق ٧ مى‌فرمايند: اگر آب به اندازه دو سبوى بزرگ باشد (كُر است و) هيچ چيز آن را نجس نمى‌كند و دو قله دو ظرف بزرگ است.

[١] - زنان و بوى خوش مورد علاقه منند و روشنايى چشمم در نماز است.

[٢] - من از دنياى شما به سه چيز علاقه دارم: بوى خوش، زنان و روشنايى چشم من در نماز است.

[٣] - آبى كه به اندازه دو سبوى بزرگ باشد( كُر است و) نجس را بر طرف مى‌كند.