صَلَّى رَسُولُ اللَّه عَلَى ابْن الدَّحْدَاح ثُمَّ اتىَ بفَرَسٍ عُرْىٍ فَعَقَلَهُ رَجُلٌ فَرَكبَهُ فَجَعَلَ يَتَوَقَّصُ وَ نَحْنُ نَتْبعُهُ نَسْعَى خَلْفَهُ‌[٣].

مسند احمد، ج ٥، ص ٥٩ و با اختلاف مختصر ص ٩٩

كَانَ يَرْكبُ الْحمَارَ عُرْيَاناً لَيْسَ عَلَيْه شَيْ‌ءٌ[٤].

جامع صغير، ج ٢، ص ١١٦، كنوز الحقائق، ص ١٤٠ [٢] [ص ٤٨ احاديث مثنوى‌]

[از «اگر كردن» حذر بايد نمود]

٢٨٦-

«تا نگردى تو گرفتار اگر		كه اگر اين كردمى يا آن دگر
كز اگر گفتن رسول با وفاق‌		منع كرد و گفت هست آن از نفاق‌

اشاره به حديث ذيل است:

ايَّاكُمْ وَ اللَّوَّ فَانَّ اللَّوَّ يَفْتَحُ عَمَلَ الشَّيْطَان‌[٥].

مسند احمد، ج ٢، ص ٣٦٦، كنوز الحقائق، ص ٤٣

[٣] الْمُؤْمنُ الْقَوىُّ خَيْرٌ وَ احَبُّ الَى اللَّه منَ الْمُؤْمن الضَّعيف وَ فى كُلٍّ خَيْرٌ احْرصْ عَلى‌ مَا

______________________________ [١]

كَانَ النَّبِيُّ ٦ يَرْقَعُ ثَوْبَهُ وَ يَخْصِفُ نَعْلَهُ وَ يَحْلُبُ شَاتَهُ وَ يَأْكُلُ مَعَ الْعَبْدِ وَ يَجْلِسُ عَلَى الْأَرْضِ وَ يَرْكَبُ الْحِمَارَ وَ يُرْدِفُ وَ لَا يَمْنَعُهُ الْحَيَاءُ أَنْ يَحْمِلَ حَاجَةً مِنَ السُّوقِ إِلَى أَهْلِهِ وَ يُصَافِحُ الْغَنِيَّ وَ الْفَقِيرَ وَ لَا يَنْزِعُ يَدَهُ مِنْ يَدِ أَحَدٍ حَتَّى يَنْزِعَهَا هُوَ وَ يُسَلِّمُ عَلَى مَنِ اسْتَقْبَلَهُ مِنْ غَنِيٍّ وَ فَقِيرٍ وَ كَبِيرٍ وَ صَغِيرٍ وَ لَا يُحَقِّرُ مَا دُعِيَ إِلَيْهِ ....

وسائل‌الشيعة ج ٥ ص ٥٤ باب ٢٩- ح ٥٨٨٦.

رسول خدا ٦ همواره لباس خويش را پينه مى‌زد، كفشش را اصلاح مى‌كرد، از گوسفندش شير مى‌دوشيد، با بردگان غذا مى‌خورد، بر زمين مى‌نشست، بر الاغ سوار مى‌شد، و (گاه) شخص ديگر را هم سوار مى‌كرد، شرم و حيا سبب نمى‌شد كه احتياجات منزل را خود حمل نكند، با دارا و ندار دست مى‌داد و دست خويش ازو بر نمى‌كشيد تا او خود دست بردارد، بر هر كه با او روبرو مى‌شد، غنىّ و فقير، بزرگ و كوچك، سلام مى‌كرد، هرگز چيزى را كه بدان دعوت مى‌شد كوچك نمى‌شمرد و ...

عَنِ النَّبِيِّ ٦ أَنَّهُ كَانَ يَأْتِي قُبَا رَاكِباً وَ مَاشِياً فَيُصَلِّي فِيهِ رَكْعَتَيْنِ.

مستدرك‌الوسائل ج ٣ ص ٤٢٨ باب ٤٧- ح ٣٩٣١ مسند احمد، ج ٢، ص ٥، مسلم، ج ٤، ص ١٢٧ پيامبر ٦ به مسجد قبا گاهى سواره و گاهى قدم زنان حاضر مى‌شد و دو ركعت در آن نماز مى‌خواند.

[٢] مناقب ابن شهرآشوب ج ١ ص ١٤٥ با اندك تفاوت‌

[٣]

قَالَ ٦: مَثَلُ الْمُؤْمن الْقَويِّ كَالنَّخْلَة وَ مَثَلُ الْمُؤْمن الضَّعيف كَخَامَة الزَّرْع.

جامع‌الأخبار ١٨٣ رسول خدا ٦ مى‌فرمايد: مؤمن قوى همانند درخت خرماست و مؤمن ضعيف مانند برگ نازك زراعت است.

[١] - از جابر بن سمره نقل شده است كه براى باز گشت پيامبر٦ از تشييع جنازه ابن دحداح، اسب بدون زينى را آماده كردند. پيامبر٦ بر آن سوار شد و ما در كنارش قدم زنان مى‌رفتيم.

[٢] - پيامبر( ٦) به مسجد قبا گاهى سواره و گاهى قدم زنان حاضر مى‌شد.

[٣] - پس از آن كه رسول خدا٦ بر جنازه ابن دحداح نماز خواند اسب بدون زينى را حاضر كردند. يك نفر زانويش را گرفت تا آن حضرت سوار شد. اسب، خيزهاى كوتاه بر مى‌داشت و ما قدم زنان به دنبال مى‌رفتيم.

[٤] - پيامبر٦ بر پشت الاغ بدون پالان. سوار مى‌شد و برايش عادى بود.

[٥] - از« اگر كردن» بپرهيزيد، زيرا فتح باب اعمال شيطانى است.