ترجمه روضة کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٢٧٨ - شرح

٥٣٧-

از هشام بن سالم از امام صادق (ع) فرمود چه آسانست آنچه مردم را از شما خشنود ميكند همان زبان خود را از آن‌ها نگهداريد.

٥٣٨-

از زراره گويد امام باقر (ع) در مسجد الحرام بود و نام بنى اميه و دولت آنان بميان آمد يكى از اصحابش بعرض رسانيد كه همانا ما اميدواريم تو باشى صاحب آن‌ها (مقصودش اين بوده كه تو قائمى باشى كه آن‌ها را براندازى و دولت حقه را تشكيل بدهى) و خداوند امر امامت و حكومت حقه را به دست شما ظاهر و پيروز سازد.

فرمود من صاحب آن‌ها نيستم و شاد نيم كه صاحبشان باشم زيرا اصحاب آن‌ها در دوزخند و زنازاده‌اند (امام از راه يك نوع تقيه صاحب را حمل بر غير مقصود متكلم كرده و بمعنى معاون و همكار دانسته و اين خود يكنوع از فنون بلاغت است كه در علم معانى مورد بحث شده و از كلام فصحاء و بلغاى عرب براى آن گواه آورده‌اند).

زيرا خداوند تبارك و تعالى از آنگاه كه آسمان‌ها و زمين را آفريده سال و روزگارى كوتاهتر از سال و روزگار آن‌ها نيافريده است راستى خداوند بفرشته‌اى كه سر چرخ بدست او است فرمايد تا آن را بخوبى درنوردد و دورانشان بزودى بگذرد.

٥٣٩-

از امام صادق (ع) فرمود اولاد مرداس هر كه بدان‌ها نزديك گردد كافرش سازند و هر كه از آن‌ها دور بماند فقيرش كنند و هر كه با آن‌ها ستيزه كند او را بكشند و هر كه از آن‌ها در قلعه‌اى متحصن شود او را بزير آورند و تسليم گيرند و هر كه از آن‌ها بگريزد او را بگيرند تا زمانى كه دولت آن‌ها بسر آيد.

شرح-

از مجلسى «ره»-

«ولد المرداس»

كنايه از بنى عباس است و شايد وجه آن اينست كه عباس بن مرداس سلمى صحابى و شاعر معروفى است و مقصود فرزندان هم نام ابن مرداس است.