ترجمه روضة کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ١٩٣ - ٤٧١

خدا معلى بن خنيس را رحمت كند من پنداشتم ايستادن مرا بايستادن معلى مانند شناخته و بياد او افتاده سپس فرمود: تف بر اين دنيا، تف بر اين دنيا همانا دنيا خانه بلا است خدا در آن دشمن خود را بر دوست خود مسلط مى‌سازد و راستى پس از آن خانه‌ايست كه چنين نيست گفتم قربانت آن خانه كجا است؟ پس فرمود اينجا است و با دست خود اشاره به زمين كرد (يعنى گور يا بهشت و دوزخ دنيا كه ارواح مؤمنان و كفار در عالم برزخ در آنند يا مقصود زمين دوران امام قائم (ع) است يا زمين قيامت از مجلسى ره).

در فضيلت شيعه آل محمد- ص‌

٤٧٠-

از ابى بصير گويد امام صادق (ع) فرمود اى ابا محمد راستى براى خدا عز و جل فرشته‌ها است كه گناهان را از عهده شيعه‌هاى ما بريزند چنانچه باد برگ را از درخت بريزد در فصل خزان و اينست معنى قول خدا عز و جل (٧- المؤمن) تسبيح گويند بسپاسگزارى از پروردگارشان و آمرزش جويند براى آن كسانى كه گرويدند- بخدا اراده نكرده است بدين جز شماها را.

٤٧١-

از زراره گويد ابو الخطاب در بهترين حال مذهبى خود براى من باز گفت كه از امام صادق (ع) پرسيدم از تفسير قول خدا عز و جل (٤٥- الزمر) و هر گاه ياد شود خدا عز و جل تنها متنفر گردد دل آن كسانى كه بآخرت عقيده ندارند.

فرمود: يعنى هر گاه يادآورى شود خداوند يگانه (بفرمانبرى كسى كه خداوند بطاعت او فرمان داده است از آل محمد) متنفر شود دل آن كسانى كه بآخرت معتقد نيستند و هر گاه يادآورى شوند آن كسانى كه (خداوند بطاعت آنها فرمان نداده) بناگاه خرم و شاد شوند.