ترجمه روضة کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٣٧٢

٥٩٦-

از سدير مردى از امام باقر (ع) پرسيد از تفسير قول خدا عز و جل (١٩- السبأ) پس گفتند پروردگارا ميان سفرهاى ما دورى انداز و ستم كردند بخودشان- در پاسخ فرمود اينان مردمى بودند كه آبادانيهاى پيوستى داشتند كه بهم چشم‌انداز بودند در آن‌ها جويهاى روان بود و اموال فراوان و بنعمت خدا ناسپاسى كردند و خود را ديگر گونه ساختند و خداى عز و جل سيلاب عرم را بر آن‌ها روانه كرد كه آبادانيهاى آن‌ها را غرقه نمود و خانمان‌شان را ويران ساخت و اموالشان را برد و باغهايشان را بدل كرد به دو باغ وحشى و جنگلى كه داراى ميوه‌هاى تلخ بود و درختهاى گز و اندكى از سدر.

سپس خدا عز و جل فرمايد اينست كه بدان‌ها سزا داديم در برابر كفر و ناسپاسى آنان و آيا سزا دهيم جز مردمان بسيار ناسپاس كافر را.

شرح-

از مجلسى ره- تفسير آن در شرح حديث ٢٢ روضه گذشت و داستان قوم سبأ را در كتاب بحار الانوار نگاشتيم.

فيروزآبادى گفته عرم بمعنى موش صحرائى نر و باران سخت و نام يك واديست و سيل عرم بهر يك تفسير شده اكل يعنى ميوه و اكل خمط، يعنى تلخ و گلوگير يا درخت خاردار ..

٥٩٧-

از احمد بن عمر گويد امام باقر (ع) فرمود در وقتى كه مردى نزد او آمده بود و باو گفته بود، راستى كه شما اهل بيت رحمت هستيد خدا تبارك و تعالى شما را بدان مخصوص ساخته در پاسخ فرمود ما همچنين هستيم.

سپاس خدا را احدى را گمراه نسازيم و از راه راست بدر نبريم، راستى دنيا بپايان نرسد تا خدا عز و جل مردى از ما خاندان را گسيل سازد كه بكتاب خدا عمل كند و در ميان شما كار زشت و ناروائى نبيند جز اينكه از آن جلوگيرى سازد.