ترجمه روضة کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٣٦٨ - ٥٩١

كشيده است و جامه‌اى از مو بر تن دارد.

فرمود: ابراهيم ايستاد و از او در شگفت شد و نشست و انتظار فراغت او را كشيد و چون طول داد با دستش او را جنبانيد و باو گفت من بتو حاجتى دارم نمازت را سبك كن و آن مرد نماز خود را مختصر كرد و ابراهيم نشست و باو گفت براى چه كسى نماز ميخوانى؟

مرد نمازگزار- براى خداى ابراهيم.

ابراهيم- معبود ابراهيم كيست؟

نمازگزار- آنكه تو را آفريده و مرا آفريده.

ابراهيم- من از روش عبادت تو خوشم آمد و من دوست دارم كه بخاطر خدا با تو برادر شوم، خانه تو كجا است كه هر گاه خواستم به ديدن تو آيم و تو را ملاقات كنم.

نمازگزار- خانه من پشت اين درياى آبست و با دستش به دريا اشاره كرد ولى نمازخانه من همين جا است و هر گاه خواستى در همين جا بمن ميرسى ان شاء اللَّه.

فرمود: سپس آن مرد بابراهيم گفت آيا تو نيازى دارى؟

ابراهيم- آرى.

نماز گذار- آن نياز تو چيست؟

ابراهيم- تو دعا كنى و من آمين گويم بر دعاى تو يا من دعا كنم و تو بر دعايم آمين گوئى.

نمازگزار- براى چه به درگاه خدا دعا كنيم ابراهيم- براى مؤمنان گنهكار.

نمازگزار- نه، من حاضر بشركت در اين دعا نيستم.

ابراهيم- براى چه در اين كار خير شركت نميكنى؟