صلوات اللَّه عليه كردند با اين آيه بدانها گوشزد كرده و استفهام با آن منافات ندارد بلكه ذكر تهديد و عقوبت و بيان اينكه ارتداد آنها بخداوند زيانى نرساند ظاهر است در اينكه خدا تعالى آنان را از پيش بدين كردار سرزنش نموده و دانسته كه چنين خواهند كرد و چون سائل از اين وجوه غفلت كرده و اين آيه صريح در احتجاج بر خصم نبوده است آن را كنار گذاشته و بآيه ديگر استدلال كرده و آن قول خدا تعالى است:

(٢٥٣- البقره) اينانند رسولان بر يك ديگرشان برترى داديم با برخى خداوند سخن گفته و برخى را مقام بالا برده و بعيسى بن مريم معجزه‌هاى آشكار داديم و او را به روح القدس تاييد كرديم و اگر خدا خواسته بود آنان كه پس از رسولان بودند با يك ديگر جنگ نميكردند تا آخر آيه و استدلال باين آيه براى ارتداد صحابه پس از رسول خدا (ص) بچند وجه است:

١- ضمير جمع در كلمه من بعدهم شامل همه رسولانست و بعمومش دلالت دارد بر اينكه اختلاف در دنبال همه رسولان باشد و برخى پيروانشان كافر گردند و برخى مؤمن بمانند و اين شامل پيغمبر ما هم شود و بايد از امت وى هم چنين اختلافى پديده شده باشد.

٢- اين آيه دلالت دارد بوقوع ارتداد پس از عيسى و بسيارى از پيغمبران در امم خودشان و خدا فرموده است:

وَ لَنْ تَجِدَ لِسُنَّةِ اللَّهِ تَبْدِيلًا- هرگز در سنت خدا ديگرگونى نيابى و پيغمبر (ص) هم فرموده در امت من باشد همان كه در بنى اسرائيل بوده «

حذو النعل بالنعل‌

- بى‌كم و بيش» و لازمست كه از امت اسلام هم بمانند آن صادر شود.

٣- منظور دفع استبعاد وقوع ارتداد است در اصحاب كبار پيغمبر (ص) كه سائل سخن خود را بر پايه آن نهاده است.

و مقصود اينست كه اگر ارتداد پس از بسيارى از پيمبران ثابت باشد و واقع شده باشد چه مانعى دارد كه پس از پيغمبر اسلام هم واقع شده باشد و مقصود نقض مقدمه‌ايست كه سائل در كلام خود بيان كرده است كه گفته:

خدا جامعه امت اسلام را در گم‌راهى و ضلالت نيندازد و وجه دوم اظهر وجوهست.

در باره ولايت ائمه (ع)

٣٩٩-

از عبد الحميد بن ابى العلاء گويد وارد مسجد الحرام شدم و چشمم به يكى از خدمتكاران امام صادق (ع) افتاد و بسوى او چميدم تا از امام صادق از وى بپرسم بناگاه ديدم امام صادق (ع) در سجده است و مدتى دراز بانتظارش ايستادم و چند ركعت نماز خواندم و فارغ شدم و سر از سجده بر نداشت و از آن خادم پرسيدم از چه وقت بسجده رفته است؟

در پاسخ گفت پيش از اينكه تو بيائى و چون سخن مرا شنيد سر از سجده برداشت و سپس فرمود