ترجمه روضة کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ١٦٧ - ٤٣٥

را باز داريد و نماز را برپا داريد و زكاة را بپردازيد- بخدا سوگند اهل اين آيه شما هستيد.

شرح-

از مجلسى ره- «قوله‌

مسخور بهم‌

» شايد اشاره باشد بقول خدا تعالى‌ سَخِرَ اللَّهُ مِنْهُمْ‌ خدا آن‌ها را مسخره كرد و محتملست كه مقصود اين باشد كه روز قيامت مؤمنان آن‌ها را مسخره كنند يا اينكه براى كردار زشت و گمراهى آنها سزاوارند كه هر كسى آنها را مسخره كند- پايان نقل از مجلسى ره.

من گويم ظاهرا مقصود اينست كه اينان مسخر پيشوايان باطل شده‌اند و افسار بر سر آنها زده و آنها را بهر سو كه خواهند ميكشانند و باء تعديه كلمه را بمعنى مسخر نموده است چنانچه ما آن را بدين معنى ترجمه كرديم.

قوله تعالى‌ أَ فَمَنْ يَمْشِي مُكِبًّا عَلى‌ وَجْهِهِ‌ بيضاوى گفته معنى مكب اينست كه براى بدى راه هر آن ديگرگون شود و برو درافتد تا آنكه گويد برخى گفته‌اند مقصود از مكب كور و نابينا است كه بلغزد و برو درافتد و مقصود از «سوى» بينا است و برخى گفته‌اند مكب كسى است كه در قيامت واژگونه محشور شود و بدوزخ رود و آنكه درست گام زند آن كس است كه بروى دو پا محشور گردد و به بهشت رود.

قوله تعالى‌ هذَا الَّذِي كُنْتُمْ بِهِ تَدَّعُونَ‌ بيضاوى گفته يعنى مى‌خواستيد و بدان شتاب ميكرديد يا ادعا ميكرديد كه مبعوث نمى‌شود بعد از مردن.

من گويم بتفسير امام مقصود در اين موارد امير المؤمنين (ع) است يعنى چون در روز قيامت امير المؤمنين را مقرب درگاه خدا بينند رو سياه شوند و فرشته‌ها بدانها گويند با اشاره بامير المؤمنين (ع) اينست كه شما بدو ادعا داشتيد و مقام او را غصب كرديد و نام او را بر خود گذاشتيد با اينكه مخصوص وى بود.

قوله‌

«لم يتسم»

دلالت دارد كه جائز نيست كه ديگرى از ائمه را باين نام خواند و اخبار بسيارى بر آن دلالت دارند كه در بحار الانوار در باب فضائل وى آورده‌ايم.

تفسير برخى آيات قرآن مجيد

٤٣٥-

از امير المؤمنين (ع) (در تفسير اين آيه) (٢٠٥- البقره) هر گاه متصدى كار شود در زمين بكوشد براى فساد كردن در آن و كشت و نژاد را نابود سازد (بوسيله ستمكارى خود و بد رفتاريش) و خدا دوست ندارد فساد را.