ترجمه روضة کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٣٧٠ - ٥٩٣

امام باقر (ع) فرمود: دعاى ابراهيم بمؤمنان گنهكار از شيعيان ما تا روز قيامت ميرسد.

تسبيح عارفانه از امام سجاد- ع‌

٥٩٢-

على بن الحسين (ع) را شيوه بود كه چون اين آيه را ميخواند (١٨- النحل) و اگر بشماريد نعمت خدا را نتوانيد آن را آمار كرد.

ميفرمود: منزه باد آنكه معرفت نعمت خود را بكسى ارزانى نداشته جز بفهميدن اينكه از معرفت حقيقت نعمت او كوتاه بين و درمانده است چونان كه بكسى شناخت و معرفت خود را نداده مگر بهمين اندازه كه بداند نميتواند او را درك كند و خدا از اينكه عارفان درك ميكنند از شكر حضرت او عاجزند قدردانى كرده و فهميدن تقصير خود را از شكر او شكر خود بحساب آورده چنانچه دانسته است جهانيان مى‌دانند كه او را درك نتوانند و همان را ايمان و عقيده آن‌ها مقرر ساخته چون دانسته كه ببنده‌ها وسع محدودى داده و از اين اندازه نگذرد زيرا هيچ چيز از آفريده‌هاى او بحق عبادتش نرسد و چگونه بحق عبادت و پرستش او رسند كه نهايتى ندارد و چگونگى در او نيست. تعالى اللَّه عن ذلك علوا كبيرا.

يك پيش‌گوئى از امام باقر- ع‌

٥٩٣-

از جابر از امام باقر (ع) فرمود ما نزد آن حضرت بوديم و سلطنت بنى اميه را بياد آوردند و امام باقر (ع) فرمود هيچ كس بهشام نشورد جز اينكه هشام او را بكشد گويد فرمود او بيست سال سلطنت كند گويد ما از اين مدت طولانى بى‌تابى كرديم و فرمود شما را چه مى‌شود؟ هر گاه‌