ترجمه روضة کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ١٩٠ - ٤٦٢

روايت كرده كه امام صادق (ع) فرمود راستى فاطمه بنت اسد نزد أبى طالب آمد و او را بولادت پيغمبر (ص) مژده داد و در پاسخ او فرمود يك سبت صبر كن مانند او بتو داده شود بجز مقام نبوت و فرمود سبت سى سال است و ميان ولادت پيغمبر (ص) و امير المؤمنين سى سال فاصله بود.

من گويم اين دو خبر دلالت دارند كه ابى طالب پيش از بعثت هم ايمان داشت و اجماع شيعه بر آن است و اخبار متواتره از كتب خاصه و عامه بر آن دلالت دارند و بسيارى از بزرگان محدثان در اين باره كتاب مستقلى تأليف كرده‌اند و از آن جمله است سيد جليل فخار بن معد موسوى «رضي الله عنه»- نقل از مجلسى ره.

من گويم- در دنبال اين حديث مرحوم مجلسى ره شرح مفصلى در اثبات اسلام ابى طالب از اخبار و اشعار وى بيان داشته است و من در مقدمه جلد دوم كتاب شرح و ترجمه خصال در اين باره بحث مفصل و مستدلى ايراد نموده‌ام و اين كتاب براى بار سوم در مطبعه اسلاميه چاپ و از كتاب فروشى اسلاميه در بوذرجمهرى منتشر شده هر كس طالب تحقيق در اين موضوع باشد بدان جا مراجعه كند.

در معنى وام دادن بخدا تعالى‌

٤٦١-

از مردى از امام كاظم (ع) در تفسير قول خدا تعالى (١١- الحديد) كيست كه به خداوند قرض الحسنه بدهد و خدا او را برايش چند برابر كند و مزد ارجمندى هم داشته باشد- فرمود: مقصود از آن كمك بامام است در دوران دولت و حكومت فاسقان و نابكاران.

شرح-

از مجلسى ره- «قوله‌

صلة الامام‌

» يعنى اين افضل افراد آنست و محتملست مخصوص بدان باشد.

در اندازه خوف و رجاء مؤمن از خدا

٤٦٢-

از سنان بن طريف گويد از امام صادق (ع) شنيدم ميفرمود: براى مؤمن سزاوار است كه از خداوند تبارك و تعالى چنان بترسد كه گويا بدوزخ سرازير است و تا آن اندازه بوى اميدوار باشد كه گويا از اهل بهشت است.

سپس فرمود: راستى خدا عز و جل همان نزد گمان بنده مؤمن خود است اگر خوشبين باشد بخداوند براى او خوش ببار آورد بد بين باشد بدى بيند.