ترجمه روضة کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ١٠٦ - ٣٧٠

را ميكنيد.

ستاره پيمبران و اوصياء

٣٦٩-

از امام صادق (ع) فرمود: راستى خدا عز و جل در چرخ هفتم ستاره‌اى آفريده آن ستاره را از آب خنك آفريده و ديگر ستارگانى كه روانند از آب گرم آفريده. آن ستاره از آن پيمبران و اوصياء است و آن ستاره امير المؤمنين (ع) است كه فرمان مى‌دهد بدل برداشتن از دنيا و بيرغبت شدن بدان و فرمان مى‌دهد ببستر ساختن خاك و بالش نمودن خشت و پوشيدن جامه زبر و خوردن غذاى درشت و خدا هيچ ستاره‌اى نيافريده كه از آن بوى نزديكتر باشد.

شرح-

از مجلسى «ره»- قوله‌

«فخلقه من ماء بارد»

دلالت دارد بر اينكه منجمان در تشخيص طبيعت كواكب و آنچه را بدان‌ها نسبت دهند خطا كرده‌اند و هم در تشخيص ستاره‌هاى سعد و نحس.

قوله‌

«يامره بالخروج من الدنيا»

شايد مقصود اينست كه هر كه بدان ستاره نسبت دارد حالش چنين است يا اينكه هر كه را اين ستاره در طالع ولادت است چنين است يا منسوبان بدين كوكب به اين مطالب فرمان دهند.

تعبير يك خواب‌

٣٧٠-

از ياسر خادم گويد: به امام رضا (ع) گفتم در خواب ديدم قفصى بود و ١٧ شيشه در آن جا داشت و بناگاه قفص افتاد و آن شيشه‌ها شكست در پاسخ فرمود اگر خوابت درست باشد مردى از خاندان من شورش كند و ١٧ روز تسلط يابد و سپس بميرد پس محمد بن ابراهيم بهمراهى ابى السرايا در كوفه شورش كرد و ١٧ روز بماند و سپس بمرد.