ترجمه روضة کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٤٥ - ٢٩١

شرح-

از مجلسى «ره»- «قوله‌

مادت‌

» يعنى گيج شدند و اين كنايه از پريشانى و سختى حال است تا گويا زمين بر آن‌ها وارونه گرديده و گويا كه زير پايشان بلرزه آمده پايان نقل از مجلسى ره.

من گويم- در اينجا امام (ع) خاصان و ياران خود را در مقام آزمايش آورده است و به بى‌انضباطى در كردار سخت توبيخ و سرزنش كرده تا آنجا كه اين سرزنش در آن‌ها اثر كرده است و با چهره شرمسار خود توبه و پشيمانى را نشان داده‌اند و در آخر حديث امام نويد پذيرش اين توبه را بآنها اعلام داشته است.

٢٩٠-

موسى بن بكير واسطى بازگفت كه أبو الحسن (ع) بمن فرمود: اگر شيعه خود را بررسى كنم جز زبان‌آورانى بيش نباشند و اگر آنها را آزمايش كنم جز از دين برگشته‌ها برنيايند و اگر در بوته‌شان گزارم از هزار يكى زر پاك برنيايد و اگر آنها را غربال زنم و ناجنس را از ميانشان بيكسو افكنم جز آنچه خاصان منند از آنان بجاى نماند ايشان دير زمانى است كه بر پشتيها تكيه زده‌اند و بزبان گويند ما شيعه على هستيم همانا شيعه على كسى باشد كه كردارش مصدق گفتارش باشد.

شرح-

از مجلسى «ره»- قوله‌

«الا واصفة»

- يعنى همان اهل گفتار بزبانند كه دين را بستايند و اظهار دين دارى به آن نمايند بى‌آنكه بشرايع آن كار كنند و بدرستى از پيشواى خود فرمان برند.

قوله‌

«الا ما كان لى»

- يعنى از خاندان خودم يا بهمراهى برخى مخصوصان آستان امامت.

قوله‌

«على الارائك»

ارائك تختى است كه براى نوعروسان حجله بندند و يا مطلق تخت آسايش را گويند و غرض بيان غفلت و نترسى و بى‌اعتنائى آن‌ها است بكارها و ممكن است تكيه بر ارائك كنايه باشد از اعتماد بصرف آرزو و آمال (مانند اينكه شيعه در آرزوى ظهور امام قائم و اصلاح امور بدست او هستند).

قوله‌

«من صدق قوله»

يعنى كردارش گفتارش را تصديق كند و يا اينكه بر وجه مبالغه گفتارش مصدق كردارش باشد يعنى با كردار گفتار را ادا كند.

٢٩١-

از عبد الاعلى مولى آل سام گويد شنيدم امام صادق (ع) ميفرمود: روز رستاخيز زن زيبائى‌