ترجمه روضة کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٢٧٠ - شرح

در تفسير برخى آيات‌

٥٣٣-

از امام صادق (ع) در تفسير قول خدا عز و جل (٢٥- الحج) و هر كه در آن خانه كعبه درآيد به الحاد بظلم و ستم.

فرمود: يعنى هر كه در آن جز خدا عز و جل را بپرستد يا جز اولياء خدا را بولايت پذيرد او ملحد است بستمكارى و بر خدا است كه او را از عذاب اليم بچشاند.

٥٣٤-

از سلام بن مستنير از امام ابى جعفر (ع) در تفسير قول خدا تبارك و تعالى (٤٠- الحج) آن كسانى كه از خانمان خود بيرونشان كردند بناحق تنها ببهانه اينكه ميگفتند پروردگار ما خدا است، فرمود: در باره رسول خدا (ص) و على و حمزه و جعفر نازل شده است و در باره حسين (ع) هم اجراء شده است.

شرح-

از بيضاوى كه مقصود از ديار مكه است- بغير حق يعنى بى‌موجب صحيح مگر خداپرستى.

٥٣٥-

از يزيد كناسى گويد از امام باقر (ع) پرسيدم در تفسير قول خدا عز و جل (١٠٩- المائده) روزى كه خدا رسولان را گرد آورد و گويد چه پاسخ گرفتيد؟ گويند ما علمى نداريم. گويد فرمود اين تأويلى دارد مقصود اينست كه در باره اوصياى خود كه آنها را جانشين و خليفه كردند بر امتها چه پاسخ گرفتيد فرمود در پاسخ گويند ما ندانيم كه پس از ما امتها چه كردند.

شرح-

از مجلسى ره-

«فيقول ما ذا اجبتم‌

» طبرسى گفته يعنى قوم شما چه پاسخ دادند بشما در آنچه دعوت كرديد آنها را بدان و اين تقريريست بصورت استفهام «گفتند ما علم نداريم» در اين چند قول است:

١- در قيامت هراسهائى است كه دل را از جا بكند تا برسد به دل پيمبران و چون به هوش آيند گواهى دهند نسبت بمصدقان و مكذبان يعنى دل آنها از جا كنده است و گويند چيزى ندانيم از عطا و ابن عباس و حسن و مجاهد و سدى و كلبى و مختار فراء است.