فرمود: شما در پاسخ آنها چه گوئيد؟ گفتم پاسخى نداريم بگوئيم فرمود بگوئيد هر كس پيش از آن بدان عقيده دارد و ايمان آورده آن را شناسد و باور كند زيرا خداوند عز و جل فرمايد (٣٥- يونس) آيا كسى كه براستى رهبرى كند سزاوار است كه پيروى شود يا كسى كه ره نبرد جز اينكه رهبرى شود پس آيا شماها چگونه قضاوت ميكنيد؟

شرح-

از مجلسى ره- قوله‌ مَنْ كانَ يُؤْمِنُ بِاللَّهِ‌ گفته شده است مقصود اينست كه هر آنكه بوسيله اخبار اهل البيت قبلا باور كرده است كه جارچى حق همان اوليست و ذكر آيه براى بيان اينست كه ناچار بايد اهل بيت (ع) را در هر چه خبر دهند تصديق كرد زيرا كه آن‌ها رهبران بسوى حق و درستى هستند و دانا هستند بدان چه خلق نيازمند بآنند و دشمنان آنها نادانند.

و محتملست مقصود اين باشد كه پس از ظهور كسى كه بنام او نداء شده است و آن امام قائم (ع) است حقانيت او بوسيله علم و دانش كامل او دانسته شود چنانچه خدا تعالى فرموده است‌ أَ فَمَنْ يَهْدِي إِلَى الْحَقِ‌ الخ و مقصود اينست كه از آيه پديد مى‌شود كه حق بخودى خود آشكار مى‌شود چون كه خداوند در مقام احتجاج بر كفار فرموده است، آيا پس كسى كه بحق رهبرى كند؟ ... پس حق بذات خود عيانست و برخى مردم از راه بى‌توفيقى آن را ناديده گيرند و از آن چشم بر هم نهند ولى معنى اول اظهر است.

٢٥٣-

از داود بن فرقد گويد مردى از عجليه اين حديث را شنيد كه گفته او بود:

يك جارچى جار كشد هلا فلان پسر فلان و شيعه او همانها كامروايند اين در آغاز روز باشد و در پايان همان روز يك جارچى جار زند كه: هلا براستى عثمان و پيروانش همانهايند كه كامروايند.

فرمود: آن جارچى آغاز روز از جارچى آخر روز گزارش ميدهد (كه او از طرف شيطانست) آن مرد گفت از كجا ما بدانيم كدام راست گويد و كدام دروغ گويد؟

در پاسخ فرمود: هر كه پيش از اين ندا به او ايمان دارد منادى حق را تصديق تواند زيرا خدا عز و جل ميفرمايد (٣٥- يونس) آيا پس آنكه بحق رهبرى كند سزاوارتر است كه پيروى شود يا كسى كه ره نيابد جز اينكه او را رهنمايند تا آخر آيه. (شما را چه شده است، چگونه قضاوت ميكنيد؟)