ترجمه روضة کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ١٠٥ - ٣٦٨

براى زندگى دنيا و پيوست تقوى در طاعت خداوند و شكر نعمتهاى وى كه خداوند آن را از آن‌ها دريغ داشته باشد و از روى آنها بريده باشد جز پس از اينكه خود را باژگونه كرده‌اند و از طاعت خداوند به ديگر سوى شدند و گناهانى پديد آوردند و دست از نگه‌دارى خود برداشته و خدا را ناديده گرفته و شكر نعمت حضرت او را زير پا گذاردند زيرا خدا عز و جل در محكم كتابش فرمايد (١١- الرعد) راستى كه خدا آنچه را مردمى دارند ديگرگون نكند تا خود را واژگونه و ديگرگونه سازند و هر گاه خدا بد مردمى را خواهد برگشتى براى آن نباشد و در برابر حضرت او سرپرست و نگه دارى ندارند- و اگر چونان كه نافرمانها و گنه‌پيشه‌ها در صورتى كه از زوال نعمت خداوند و فرود آمدن نعمت او و ديگرگونى عافيتش برحذر ميشدند يقين ميكردند كه اين از طرف خداوند جل ذكره است بواسطه آنچه با دست خود فراآوردند پس دل برميكردند و بازگشت مينمودند و به درگاه خدا جل ذكره پناه ميبردند از صدق دل و اعترافشان بگناهان و بدكرداريهاى خود هر آينه خداوند از همه گناهان آن‌ها درميگذشت و در اين صورت از هر لغزشى كه كردند صرف نظر ميكرد و محققا كرامت نعمت خود را بدان‌ها باز پس مى‌داد سپس هر چه از بهبودى امور و نعمت آن‌ها تباه و نابود شده بآن‌ها باز ميگردانيد.

پس تقوى از خدا پيشه سازيد آيا مردمان چنانچه شايد و بيم از خداوند را در دل خود درك كنيد و يقين خود را از ترديد پاك كنيد و به درگاه خداوند بازگرديد و از آن زشتكارى كه شيطان شما را بر آن جهانيد و بنبرد با صاحب الامر و دانشمند پس از رسول خدا (ص) برخاستيد و از همكارى خودتان در پراكنده كردن جمع مسلمانان و از در پاشيدن رشته كار اهل ايمان، و فساد در صلاح ميان مردمان، راستى كه خداوند توبه را مى‌پذيرد و از بدكردارى‌ها ميگذرد و مى‌داند آنچه‌