ترجمه روضة کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٧٣ - شرح

احاديثى در باره باران و دريا

٣٢٦-

از امام صادق (ع) فرمود: على (ع) را شيوه اين بود كه در آغاز نخستين باران ميايستاد تا سر و ريش و جامه او تر ميشد باو گفته شد يا أمير المؤمنين، زير سقف، زير سقف، در پاسخ فرمود اين آب تازه از عرش آمده است.

سپس شروع بحديث گفتن كرد و فرمود: راستى در زير عرش دريائى است و در آن دريا آبيست كه مايه روئيدن جاندارانست و هر گاه خدا عز ذكره اراده كند كه آنچه را خواهد براى آنها بروياند از مهر خود بدانها، بدان دريا وحى كند تا بارانى كه خواهد از آسمان بآسمان ديگر فرو ريزد تا بآسمان دنيا برسد.

بگمانم چنين فرمود (اين كلام راويست) و آسمان دنيا آن را بابر افكند و ابر چون غربالست سپس خدا بباد وحى كند كه آن را بكوب و آب كن چونان آب و سپس او را ببر بفلان جاى و فلان جاى و بر آنها ببارش تا چنين و چنان سيلى بر آيد و جز آن، و آن ابر بهمان دستورى كه دارد بر آن‌ها ببارد و قطره بارانى نيست جز آنكه با آن فرشته‌ايست تا آن را بجاى خود گزارد و از آسمان قطره‌اى باران نبارد مگر بشماره آمار شده و وزن مشخص جز در روز طوفان نوح كه آبى چون آبشار فرو باريد بيوزن و شماره.

شرح-

از مجلسى ره- «قول‌

اول ما يمطر

» يعنى آغاز هر بارانى يا آغاز هر باران نخستين هر سال و معنى آن مناسبتر است.

قوله‌

«ان تحت العرش بحرا»

دلالت دارد كه باران از آسمان آيد چنانچه ظاهر آيه است و اعتبارى بقول طبيعيها نيست كه از بخار متصاعد زمين است ..

قوله‌

«ثم يوحى الى الريح ان اطحنيه و اذيبيه»

ظاهرش اينست كه از آسمان تگرگ ريزد و چون خواهد باران شود باد آن را بكوبد و آب كند ..