شيخ طبرسى گفته است در قرائت أبى و عبد اللَّه بن مسعود و اعمش التائبين العابدين با ياء است تا آخر و از أبى جعفر و امام صادق هم همين روايت شده سپس گفته التائبون العابدون مرفوع بنا بر قطع و استينافست يعنى آنهايند تائبان و براى مدح چنين شده است و گفته شده مرفوع بابتداء است و خبرش محذوفست بعد از كلمه‌ وَ الْحافِظُونَ لِحُدُودِ اللَّهِ‌ و آن جمله‌ لَهُمُ الْجَنَّةَ است- از زجاج و قولى است كه رفع بنا بر بدل از ضمير فاعل يقاتلون است.

و التائبين العابدين محتملست مجرور باشد و منصوب، جر وصف مؤمنين باشد و نصب به تقدير فعل مدح.

٥٧٠-

از اسحاق بن عمار از امام صادق (ع) فرمود خدا تبارك و تعالى چنين نازل كرده است (١٢٨- التوبه) لقد جاءنا رسول من أنفسنا عزيز عليه ما عنتنا حريص علينا بالمؤمنين رؤف رحيم.

(و در قرائت متعارف آيه چنين است‌ لَقَدْ جاءَكُمْ رَسُولٌ مِنْ أَنْفُسِكُمْ عَزِيزٌ عَلَيْهِ ما عَنِتُّمْ حَرِيصٌ عَلَيْكُمْ بِالْمُؤْمِنِينَ رَؤُفٌ رَحِيمٌ‌.

شرح-

از مجلسى ره- اين حديث دلالت دارد كه مصحف ائمه (ع) در برخى كلمات با آنچه در دست مردمست مخالفت داشته پايان نقل از مجلسى ره.

من گويم- اين دليل نيست كه قرائت مشهور و ثبت در مصحف معمول قرآن نباشد بلكه دليل آنست كه آيات تعدد نزول داشته و بچند تعبير از طرف خداوند ادا شده است و در مصحف ائمه تعبير ديگرى ثبت بوده است و ما شرح اين موضوع را در جلد ٤ شرح اصول كافى در كتاب قرآن بيان كرديم بدان جا رجوع شود.

٥٧١-

از ابن فضال از امام رضا (ع)

فَأَنْزَلَ اللَّهُ سَكِينَتَهُ عَلَيْهِ‌ على رسوله‌ وَ أَيَّدَهُ بِجُنُودٍ لَمْ تَرَوْها

(٤٠ التوبه) من گفتم تعبير آيه چنين است؟ فرمود: ما آن را چنين مى‌خوانيم و همچنين هم نازل شده است.

شرح-

از مجلسى «ره»- قوله‌

«هكذا نقرؤها»

- اين دنباله آيه غار است آنجا كه خدا تعالى فرمايد:

ثانِيَ اثْنَيْنِ إِذْ هُما فِي الْغارِ إِذْ يَقُولُ لِصاحِبِهِ لا تَحْزَنْ إِنَّ اللَّهَ مَعَنا فَأَنْزَلَ اللَّهُ سَكِينَتَهُ عَلَيْهِ وَ أَيَّدَهُ بِجُنُودٍ لَمْ تَرَوْها.

و ما پيش از اين گفتيم ناچار است كه ضمير عليه به پيغمبر برگردد و اين خود دلالت دارد بر بى‌ايمانى أبى بكر زيرا خداوند در اين سوره فرمايد «سپس خداوند سكينه خود را بر رسول خود و بر مؤمنان‌