ترجمه روضة کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ١٦٦ - ٤٣٤

در وصف نكبت مخالفان‌

٤٣٤-

از فضيل گويد بهمراه امام باقر (ع) بمسجد الحرام درآمدم و آن حضرت بمن تكيه زده بود و زير شانه او را داشتم نگاهى بمردم انداخت و ما در باب بنى شيبه بوديم پس آنگاه فرمود:

اى فضيل مردم در دوران جاهليت هم بهمين وضع گرد خانه كعبه طواف ميكردند نه حقى را مى‌شناختند و نه از روى حقيقت دينى داشتند اى فضيل بآن‌ها خوب نگاه كن كه بروى خود واژگونند خدا آنها را لعنت كند چه مردم افسار بر سر و واژگون بر چهره خويشند سپس اين آيه را خواند (٢٣- الملك) آيا پس كسى كه راه ميرود و بر چهره خود لغزان و واژگون است راهبرتر است يا كسى كه درست و راست بر راه راست گام مى‌زند- بخدا مقصود او على (ع) و اوصياء است سپس اين آيه را خواند (٢٨- الملك) چون او را نزديك و مقرب درگاه ديدند درهم و سياه شد چهره آن كسانى كه كفر ورزيدند و گفته شد اينست آن كسى كه بوى ادعا داشتيد- اى فضيل مقصود امير المؤمنين (ع) است جز على كسى بدين نام ناميده نشد مگر مفترى دروغگو تا امروزه مردم (يعنى روز قيامت يا روز تكلم باين حديث- از مجلسى ره).

هلا بخدا سوگند جز شما شيعه بحقيقت حج‌گذارى نيست و جز براى شما گناهى آمرزيده نشود و تنها شما اهل اين آيه هستيد (٣١- النساء) اگر كناره كنيد از گناهان كبيره كه بر شما غدقن شده جبران كنيم از طرف شما بدكرداريهاى شما را و شما را بمحل ارجمندى درآوريم (يعنى بهشت) اى فضيل شما خشنود نيستيد كه همان نماز را برپا داريد و زكاة را بپردازيد و زبان خود را نگهداريد و ببهشت برويد؟

سپس خواند (٧٧- النساء) آيا ننگريد بسوى آن كسانى كه بآن‌ها گفته شد همان دست خود