از مجلسى ره- قوله تعالى (ضرب اللَّه) شيخ طبرسى ره گويد خدا براى كافر و بت‌پرستى او مثل زده است و فرموده است خدا مثل زده است «مرديست كه شريكان ستيزه‌گرى بر سر اويند» يعنى باهم اختلاف دارند و بدرفتارى هم ميكنند و همانا اين مثل براى همه مشركانست ولى موضوع را يك مرد آورده و آن را بوصف عموم مشركان توصيف كرده تا شامل همه آنها بشود و مقصودش از گفته خود «مرديكه در او شريكانى باشند» يعنى معبودان مختلفى را مى‌پرستند و بتهاى بسيارى را و با هم در ستيزه و سخت‌گيرى هستند اين فرمانش مى‌دهد و آن بازش مى‌دارد و هر كدام ميخواهد كه تنها بخدمت خودش بگمارد و هزينه و خرج او را بگردن ديگران بگذارد و آن ديگر هم همين پندار را دارد و او در برابر خدمت چيزى بكف نيارد و اين حال خدمتكار جمعى است كه هواى مختلف بر سر دارند و اين مثل كافر است و مثل مؤمن موحد را هم زده است و فرموده است:

«و مرديكه تسليم مردى است» يعنى ويژه او است و يك مالك را مى‌پرستد و در خدمت او خدمت ديگرى را وارد نميكند و آرزوى ديگرى را ندارد و هر كس باين صفت باشد بثمره خدمت خود ميرسد بويژه اگر مخدومش حكيم باشد و توانا و هم كريم و حاكم ابى القاسم حسكانى بسند خود از على (ع) روايت كرده كه فرمود منم آن مرديكه تسليم رسول خدا (ص) شده‌ام و عياشى بسند خود از ابى خالد از امام باقر (ع) روايت كرده است كه فرمود مرديكه تسليم شده است بمردى همان على است بطور تحقيق با شيعه او.

قوله «فلان الاول» يعنى ابو بكر كه از گمراهى و پيرو پيمبر نبودن او آنان كه در ولايت او مشرك بودند اختلاف پيدا كردند و بچند دسته شدند و همديگر را لعنت كردند و با اين حال عامه گويند همه بر حقند و همه ببهشت ميروند.

قوله‌

«فإنه الاول حقا»

- يعنى امير المؤمنين زيرا او امام اول بر حق است و اين دو وجه دارد:

١- مقصود به رجل اول امير المؤمنين (ع) باشد و مقصود از رجل دوم رسول خدا (ص) باشد و آنچه از حاكم روايت شده است و گذشت مؤيد آنست و برابر كردن اين دو مرد باعتبار اينست كه ستيزه‌گرى دسته اول براى اينست كه پيشواى آنان تسليم برسول خدا (ص) نبود و هر چه را مورد نياز مردم بود از رسول خدا (ص) دريافت نكرده بود و ذكر شيعه در اينجا به تبع است و مقصود اينست كه چون شيعه هم تسليم باويند و او هم تسليم برسول خدا (ص) است پس شيعه هم تسليم به رسول خدا (ص) هستند.

٢- مقصود برجل اول هر كدام از شيعه باشند و رجل دوم امير المؤمنين (ع) باشد و معنى اين باشد كه چون شيعه بامام و رهبر خود تسليم هستند در اصل ديانت ميان آنها ستيزه‌اى نيست.