ترجمه روضة کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٨٨ - ٣٤٦

بنده‌هاى خوب و بد خداوند

٣٤٥-

از ابى عبيد مدائنى از امام باقر (ع) فرمود: راستى براى خدا تعالى ذكره بنده‌هائى است با ميمنت و خوش برخورد، زندگى دارند و مردم در سايه آن‌ها زندگى كنند و آنان در ميان بندگانش بمانند باران بهره ده باشند و براى خدا عز و جل بنده‌هائى است دور از رحمت حق رو ترش و بى‌خبر، نه خودشان خوش باشند و نه مردم در سايه آن‌ها خوشى دارند و آن‌ها در ميان بنده‌هاى خدا بمانند ملخ باشند كه بر چيزى نيفتند جز آنكه آن را بخورند و نابود كنند.

از مجلسى ره- حاصل اينست كه مردم در ميمنت و هموارى و بركت مختلف باشند و هم در سود بخشى بخلق و در اضداد اين امور، برخى چون قطرهاى باران در فصل بهاران باشند كه خدا بدان‌ها وسعت دهد و آن‌ها بمردم وسعت بخشند و مردم در سايه حمايت و حفظ سودمنديشان زندگى كنند و برخى بر ضد آنند كه از رحمت خدا بدورند و كار خير از آن‌ها ناميسور.

توقيعى از امام رضا- ع‌

٣٤٦-

از حسن بن شاذان واسطى گويد به امام رضا (ع) نوشتم و از جفاكارى اهل واسط و يورش آنان بر من شكايت كردم و آن‌ها جمعى از عثمان خواهان بودند كه مرا آزار مى‌كردند.

آن حضرت بخط خود نگارش كرد:

راستى خدا تبارك و تعالى پيمان از دوستانش گرفته است كه شكيبا باشند در دولت باطل تو هم براى حكم پروردگارت شكيبا باش و اگر سيد خلق بيايد همه گويند (١٥- يس) اى واى بر ما كى ما را از آرامگاه خودمان برانگيخت؟- اين است آنچه خداى رحمان وعده داده و راست گفتند رسولان خدا.